ျဖတ္သန္းျခင္း (မေရရာမႈမ်ားစြာျဖင့္)

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ေစ

2010-04-22T16:16:00.001+06:30

လူေတြဟာမႀကာခဏအက်ိဳးသင့္အေႀကာင္းသင့္မဟုတ္တာေတြလုပ္တတ္သလုိ
ယုတၱိမတန္ အတၱဆန္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြကိုလည္းလုပ္တတ္ႀကတယ္
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ေစ……….သူတုိ႔ကိုခြင့္လႊတ္လိုက္ပါ။
သင္ကသနားႀကင္နာတတ္ရင္
လူေတြကသင္ဟာတစ္ကုိယ္ေကာင္းစိတ္ရွိသူ
ဟန္ျပႀကင္နာျပေနသူလုိ႔စြပ္စြဲလာႀကာလိမ့္မယ္
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ေစ……….သနားႀကင္နာျမဲသနားႀကင္နာပါ။
သင့္ဘ၀မွာေအာင္ျမင္ေနျပီဆုိရင္
မိတ္ေဆြတုေတြရလာနိုင္သလုိရန္သူစစ္စစ္ေတြလည္းရလာလိမ့္မယ္
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ေစ……….ေအာင္ျမင္ေအာင္ဆက္ႀကိဳးစားပါ။

လူေတြကသင့္ကိုလိမ္လည္လွည့္ဖ်ားႀကလိမ့္မယ္
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ေစ……….ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ပါ။
သင္နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတည္ေဆာက္ထားတဲ့ဘ၀တစ္ခုကို
တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကေန႔ခ်င္းညခ်င္းဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္နိုင္ပါလိမ့္မယ္
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ေစ……….တည္ေဆာက္ျမဲတည္ေဆာက္ပါ။
သင္ကျငိမ္းေအးမွုနွင့္စိတ္ခ်မ္းသာမွုကိုရွာေဖြေတြ႔ရွိျပီဆုိရင္
သူတို႔ကမနာလုိ၀န္တုိမွုေတြျဖစ္ႀကလိမ့္မယ္
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ေစ……….စိတ္ေအးခ်မ္းေအာင္ေနပါ။
သင္ဒီေန႔ေကာင္းမွုျပဳလုပ္တာကို
လူေတြကမနက္ျဖန္ေမ့ပစ္ခ်င္ေမ့ပစ္ႀကလိမ့္မယ္
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ေစ……….ေကာင္းတာကိုပဲဆက္လုပ္ပါ။
ေလာကႀကီးကုိသင္အေပးနုိင္ဆံုးအေကာင္းဆံုးေတြေပးေ၀လုိက္ပါ
ဘယ္ေတာ့မွလံုေလာက္မွာမဟုတ္ဘူး
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ေစ……….ေလာကႀကီးကိုအေကာင္းဆံုးေပးဆပ္ျမဲေပးဆပ္ပါ။
ေနာက္ဆံုးခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာလုိက္ေတာ့သင္ျမင္တဲ့အတုိင္းပါဘဲ
သင္နဲ႔တရားသာအတူရွိေတာ့တာပါ
ငါ ၊မင္း ၊သူတစ္ပါးအႀကားမွာဘာမွမရွိပါဘူး။ ။
ခြင့္လႊတ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ဘ၀ကုိတည္ေဆာက္နိုင္ႀကပါေစ

Mother Teresa's "Anyway" Poem
People are often unreasonable, illogical and self centered;
Forgive them anyway.
If you are kind, people may accuse you of selfish, ulterior motives;
Be kind anyway.
If you are successful, you will win some false friends and some true enemies;
Succeed anyway.
If you are honest and frank, people may cheat you;
Be honest and frank anyway.
What you spend years building, someone could destroy overnight;
Build anyway.
If you find serenity and happiness, they may be jealous;
Be happy anyway.
The good you do today, people will often forget tomorrow;
Do good anyway.
Give the world the best you have, and it may never be enough;
Give the world the best you've got anyway.
You see, in the final analysis, it is between you and your God;
It was never between you and them anyway.

ပထမတုိက္ပြဲ

2010-04-18T21:43:00.000+06:30

RAJADHAMMASANGAHA-03

2010-02-27T13:55:00.001+06:30

Oxfordတကၠသုိလ္ ခရီးသြားမွတ္တမ္း

2010-02-05T01:55:00.001+06:30

နိပါတ္ေတာ္လာ ဇာတ္ေတာ္ငါးရာ့ငါးဆယ္ အႏွစ္ခ်ဳပ္

2010-02-04T02:22:00.003+06:30

550 Jataka Summary

EASY ROMANTIC LOVE POEM

2010-01-27T10:20:00.000+06:30

2010 English Myanmar Calendar Poems

2010-01-27T00:51:00.001+06:30

လြတ္လပ္ေရးကား ေပးခဲ့၏၊ သုိ႔ေသာ္...

2010-01-05T01:18:00.003+06:30

ဒီေန႔လြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနမယ္ကြာလုိ႔ မေန႔ကတည္းကအားခဲ ထားခဲ့တာ။ တကယ္လဲ ေရာက္လာေရာ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ထမင္းခ်က္လွည့္က်တဲ့ ရက္ျဖစ္ေရာ၊ တေနကုန္ခ်က္ရျပဳတ္ရနဲ႔ အားတယ္ကုိမရွိပါဘူး။

ထမင္းခ်က္ၿပီးေတာ့ စာေလးတပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ေရးလုိက္ဦးမွပဲလုိ႔ေတြးၿပီး ကြန္ျပဴတာေရွ႔ထုိင္ ေရးလက္စ စာကုိေကာက္ဖတ္လုိက္ပါတယ္၊ဒီစာကေတြ႔လဲေတြ႔ဘူးတယ္၊ၾကားလဲၾကားဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္က်မ္း စာအုပ္ထဲမွာ ပါမွန္းမသိဘူး၊လုိက္ရွာေတာ့လဲ မေတြ႔ဘူး။

သယ္ရင္း ဆီဖုန္းဆက္ေမး၊သူလဲ၀ုိင္းကူရွာေပးပါတယ္၊ဒါေပမဲ့ အတိအက်မေတြ႔ေသးဘူး၊ စာရွာ ေနတာနဲ႔ တစ္ေန႔ခင္းကုန္သြားပါေလေရာ။ ဒီလကစၿပီး အိမ္လခ တစ္ေထာင္ ထပ္တုိး မယ္ဆုိလုိ႔ အတူငွားေနတဲ့အထဲက ႏွစ္ဦးက အိမ္ေျပာင္းေတာ့မယ္ လိ႔ုလာေျပာလုိ႔ က်န္ တဲ့လူေတြနဲ႔ ဒီအိမ္ႀကီးမွာဘယ္လုိဆက္လိမ့္ရမလဲလုိ႔ ေတြးရတာလဲ အေမာ၊

အေရးထဲ လွ်ပ္စစ္မီးက ေလွ်ာ့ခ္ျဖစ္ေနလုိ႔ မီးသမားေခၚဖုိ႔လုပ္ရနဲ႔ ညေနခင္းမွာ ခတ္ေနက် ျခင္းေလးေတာင္ ခါတုိင္းေန႔ေတြလုိ ေကာင္းေကာင္းမခတ္လုိက္ရဘူး။ ညပုိင္း ေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ ေက်ာင္းသားျဖစ္တာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ၿပီမုိ႔ မနက္ဖန္ Progress Report တင္ရမယ္လုိ႔ သတင္းေရာက္လာျပန္တယ္။Report ကေျခာက္လတစ္ခါတင္ရတာေလ။

မနက္ဖန္ဆရာေတြအစည္းအေ၀းအမီတင္ရမယ္ဆုိပဲ။ဒါနဲ႔စာရုိက္ၿပီး Print ထုတ္ဖုိ႔လုပ္ရ ျပန္ေရာ။ Printer က မွင္မလုိက္လုိ႔ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားၿပီးထုတ္လုိက္ရေသးတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဆယ္ရြက္ေလာက္ ထုတ္ အၿပီးမွာ မွင္ကလုိက္လာလုိ႔။အခုေတာင္ ခ်က္ၿပီးသားအုိးခြက္ပန္းကန္ေတြ ဒီအတုိင္းထားၿပီးခဏနားဦးမွပဲဆုိၿပီး ျမန္မာဇာတ္ကား တစ္ကားဖြင့္ၾကည့္ေနလုိက္တယ္၊

ဇာတ္ကားေလးၿပီးမွပဲ အုိးေတြခြက္ေတြေဆးမယ္ေပါ့ ေလ၊ဒါေပမဲ့ မေဆးျဖစ္ေသးဘူး။ ဒီေန႔အျဖစ္အပ်က္ ေလးေတြကုိ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္တာနဲ႔ ဒီစာကုိ ေကာက္ေရးေနမိတယ္။ဒါေလးေရးၿပီးရင္ေတာ့ ေဆးမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ညဉ္႕က နက္ေနၿပီ။

အင္တာနက္ connection ကလဲ အခုမွေကာင္းလာတာ၊တေန႔ကုန္မကုန္ခဲ့ ဘူး။ ဒီေန႔ (၆၂) ႏွစ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ဟာ အလုပ္ရႈပ္ဆုံးေန႔ေလး ျဖစ္ေနပါလား။ လြတ္လပ္ေရးကုိ ေပးကားေပးခဲ့၏ သုိ႔ေသာ္…အခုထိမရေသး၊ဘယ္သူယူသြားပါသလဲ၊

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကမၻာေက်ာ္ စတန္းဖို့ဒ္ တကၠသိုလ္တြင္ ဦးသန့္အားဂုဏျ္ပဳသည့္ ဓါတ္ပံုျပပြဲ ျပဳလုပ္က်င္းပ

2009-11-22T12:41:00.001+06:30

ကမၻာ့ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဗိသုကာ
ကမၻာကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမွုူးခ်ဳပ္ ဦးသန့္

ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေလာက္က ကမၻာ့ျငိမး္ခ်မ္းေရး ဗိသုကာ အပိုင္းတစ္ နဲ့ နွစ္ ကို ေရးခဲ့ပါတယ္။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဘဲ ျပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၉ ခုနစ္၊ ေအာက္တိုဘာ ၂၇ ရက္ေန့က ကုလသမဂၢသီတင္းဌာနက ကမၻာ့ကုလ သမဂၢ အေထြေထြအတြင္းမွုးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးသန့္ကို ဂုဏ္ျပဳသည့္အေနျဖင့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ၊ကမၻာေက်ာ္ စတန္းဖို့ တကၠသုိလ္တြင္ ဓါတ္ပံုျပပြဲတစ္ရပ္ က်င္းပခဲ့ေၾကာင့္ သီတင္းထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီသီတင္းကို ဖတ္ရတဲ့အခါမွာ ျမန္မာနိုင္ငံသားတစ္ဦးအေနနဲ့ မ်ားစြာေက်နပ္အားရခဲ့သလို့ ၊ ဦးသန့္ကို မေမ့လို့ ဂုဏ္ျပဳခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ကုလသမဂၢနဲ့ အေမရိကန္ တကၠသိုလ္ ကိုလည္း သတိတရ ရွိေပးခဲ့တဲ့အတြက္ မ်ားစြာ ၀မ္းသာမိပါတယ္။

အဆိုပါ ဓါတ္ပံုျပပြဲ ဖြင့္လွစ္တဲ့အခန္းအနားမွာ ကုလသမဂၢျပန္ၾကားေရးနဲ့ျပည္သူဆက္သြယ္ေရးဌာန မွ တ၀န္ရွိသူ မစၥတာ ကီရိုအာဆာကာက

'' ဦးသန့္ သည္ ယံုၾကည္ခ်က္ ခို္င္မာသူတစ္ဦးျဖစ္ျပီး ပုဂၢိဳလ္ေရးအရေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကုလ အၾကီးအကဲ တစ္ဦး အျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဂုဏ္ျပဳထိုက္သူတစ္ဦး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို့ ဓါတ္ပံုျပပြဲ က်င္းပရျခင္းျဖစ္ ''ေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့သည္။

ဆက္လက္၍ ၄င္းကပင္
'' ဦးသန့္သည္ အေျမာ္အျမင္ၾကီးမားျပတ္သားသူတစ္ဦးျဖစ္ပီး ကုလသမဂၢအဖြဲ့ၾကီးကို ကမၻာ့ေနရာ အသီးသီးမွ ျပည္သူမ်ား၏ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားနွင့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးေသာ အဖြဲ့ၾကီး တစ္ခု အျဖစ္ သတ္မွတ္ယံုၾကည္ေစခဲ့သူ ...ကုလ၏ ေရွ့ေဆာင္
အၾကီးအကဲ တစ္ဦး ျဖစ္ '' ေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။

'' ဒီကေန့ ကမၻာေပၚမွာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမွုတိုက္ျဖတ္ေရး နဲ့ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ေဖာင္ေဒးရွင္းၾကီးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဦးသန့္ကိုယ္တိုင္ ထူေထာင္ေပးခဲ့လို ေပၚေပါက္လာခဲ့တာပါ ''ဟု
၄င္းက ပင္ ဆက္လက္ ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါတယ္။

ထို့ျပင္..
''၁၉၆၁ ခုနစ္မွ ၁၉၇၁ ခုနစ္ အထိ ဆယ္နွစ္တာကာလ ကုလ အၾကီးအကဲအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့စဥ္ကာလအတြင္း
ဦးသန့္သည္ ကမၻာေပၚတြင္လူသားတို့အားအက်ိဳးျပဳေစခဲ့ေသာ ၾကီးမားေသာ အေျပာင္းအလဲ ၾကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚေအာင္ လုပ္ေဆာင္နိုင္ခဲ့သည္''ဟု သီတင္းနွင့္ျပန္ၾကားေရးဌာနက ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။

တစ္ဖန္ ..ကုလ ေျပာခြင့္ရ ပုဂိုလ္တစ္ဦးက
'' ဦးသန့္ဟာ အတိုင္းအဆ မ်ားျပားလြန္းစိန္ေခၚမွုၾကီးေတြကို ေျဖရွင္းနိုင္ခဲ့ပါတယ္။က်ဴးဘား ဒံုးၾကည္အေရးအခင္းကိစၥ၊
ဗီယက္နမ္ စစ္ပြဲအဆံုးသတ္ျပီး ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေပၚထြန္းေရး ကိစၥ၊ ေတာ္အာဖရိက လူမ်ိဳးေရး ခြဲျခားမွု ကိစၥ၊ စတာေတြကို ေအာင္ျမင္စြာ ေျဖရွင္းေပးနိုင္ခဲ့တဲ့ သံတမန္ၾကီးတစ္ဦးပါဘဲ..''..လို့ ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါတယ္။

ထိုျပင္ ဦးသန့္သည္ ကုလၾကီးအတြက္ အလြန္မွတ္သားေလးစားလိုက္နာဖြယ္စကားကို ျမြက္ၾကားခဲ့သူ လည္းျဖစ္သည္။
ဦးသန့္က ....မိန့္ဆိုသည္မွာ...

'' လူသားျဖစ္တည္မွူ ႏွင့္ လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ တန္ဘိုးဟူသည္ မိမိတို့ပိုင္ဆိုင္ေသာ ဥစၥာမ်ားထက္ မ်ားစြာ သာလြန္ပါသည္။
အစိုးရမ်ား၊ နိုင္ငံေရးစနစ္၊ နွင့္အိုက္ဒီယာမ်ားဟူသာ္ ျဖစ္ပ်က္သေဘာ မ်ွသာ ျဖစ္ျပီး လူသားျဖစ္တည္မွူသည္သာလ်ွင္ က်န္ရွိပါမည္'' ဟု ဆိုခ့ဲသည္။
ထိုစာတမ္းသည္.....
ယေန့ကုလသမဂၢၾကီး၏ အသက္၀ိညာဥ္ျဖစ္ေစမည့္ ၊ ကုလၾကီး အသက္ဆက္လက္ရွင္သန္ေစမည့္ မိန့္ဆိုခ်က္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

Referance;
The Voice weekly Journal
from internet news

ဦးသန့္သည္ ကမၻာ့ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမွုးခ်ဳပ္ အျဖစ္ ၁၉၆၁ မွ ၁၉၇၁ အထိ ဆယ္နွစ္တာကာလ အတြင္း ၾကီးမားွစြာေသာ ကမၻာ့အေရးအခင္းၾကီးမ်ားကို ေအာင္ျမင္စြာ ေျဖရွင္းနိုင္ခဲ့သည္။

ဦးသန့္ေအာင္ျမင္စြာ ေျဖရွင္း နိုင္ခဲ့ေသာ ျပႆနာ ၾကီးမ်ားမွာ........
တတိယ ကမၻာစစ္~သို့ဦးတည္ ခဲ့ေသာ က်ဴးဘား ျပႆနာ
တူရကီ နွင့္ ဂရိတို့ ေသြးေခ်ာင္းစီးသည္. ဆိုက္ပရပ္ ျပႆနာ
အင္ဒိုနီးရွား နွင့္ ဒတ္ခ်္တုိ. အေသအေက်တိုက္သည့္ အေနာက္အီရီယန္အေရးအခင္း
အေ၇ွ့အလယ္ပိုင္း အေရးအခင္း
ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲ အဆံုးသတ္ျပီး ျငိမ္းခ်မ္းေရးေပၚထြန္းေရးျပႆနာ
ကမၻာ့ေလာင္စာ ျပႆနာ
ေတာင္အာဖရိက လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားမွု ကိစၥ
သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိမ္းေရး ကိစၥ....
ကမၻာေပၚတြင္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမွု တိုက္ဖ်က္ေရး ကိစၥ....

အျခားကိစၥမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

ဦးသန့္၏ ကုလအတြင္းေရးမွုးခ်ဳပ္ဘ၀တြင္ တာ၀န္ကို နိုင္နိုင္နင္းနင္းထမ္းေဆာင္နိုင္မွု၊ ကမၻာအေရးအခင္းမ်ားကို ေျပလည္ေအာင္ စြမ္းစြမ္းတမန္ ေျဖရွင္းေပးနိုင္ခဲ့မွုတိုေ့ၾကာင့္ သူအားကမၻာတစ္၀ွ္းလံုးရွိတကၠသိုလ္ေကာလိပ္တို့မွ ေဒါက္တာဘြဲ ( ၁၇ ) ဘြဲံကို ေပးအပ္ခ်ီးျမင့္ခဲ့ၾကသည္။

ဦးသန့္ရရွိခဲ့ေသာ ဘြဲ့မ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။

၁၉၄၉ ၀ဏေက်ာ္ထင္ဘြဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံအစိုးရ
၁၉၅၃ သီရိပ်ံခ်ီ ဘြဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံအစိုးရ
၁၉၅၇ စည္သူ ဘြဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံအစိုးရ
၁၉၆၁ မဟာသေရစည္သူ ျမန္မာနိုင္ငံအစိုးရ
၁၉၆၂ ဇြန္ ၁၀ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ အာလီတန္တကၠသိုလ္ ကေနဒါ
၁၉၆၂ ဇြန္ ၁၂ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ပရင္စတန္တကၠသိုလ္ နယူဂ်ာစီျပည္နယ္
၁၉၆၃ ဇြန္ ၂ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ေတာင္ဟတ္ဒေလေမာင့္ဟိုလ္ေကာလိပ္ မက္ဆာခ်ဴးဆက္ျပည္နယ္
၁၉၆၃ ဇြန္ ၁၃ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ကင္းဘရစ္ဟာဘတ္တကၠသိုလ္ မက္ဆာခ်ဴးဆက္ျပည္နယ္
၁၉၆၃ ဇြန္ ၁၆ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ဟင္နိုဗာဒတ္ေမာက္ေကာလိပ္ နယူဟမ္ရွားျပည္နယ္
၁၉၆၄ ဧျပီ ၂ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ကာလီဖိုးနီးယားတကၠသိုလ္ ကာလီဖိုးနီးယားျပည္နယ္
၁၉၆၄ ဧျပီ ၃ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ဒင္းဗားတကၠသိုလ္ ကိုလိုရာဒိုျပည္နယ္
၁၉၆၄ ဇြန္ ၈ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ဆြပ္သမိုးေကာလိပ္ ပင္ဆင္ေဗးနီးယားျပည္နယ္
၁၉၆၄ ဇြန္ ၁၀ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ နယူးေယာက္ယူနီဗာစီတီ
၁၉၆၄ ဂ်ူလိုင္၃၀ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ေမာ္စကိုတကၠသိုလ္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံ
၁၉၆၅ ေမ ၂၅ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ အြန္တာရီယိုကင္းစတန္းဘုရင္မတကၠသိုလ္
၁၉၆၅ ဇြန္ ၆ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ၀ါတာဗီလီေကာ္ဗိုင္းေကာလိပ္
၁၉၆၅ ဇြန္ ၁၄ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ နယူေဟဗင္ေရး တကၠသိုလ္
၁၉၆၆ ေမ ၂၈ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ အြန္ေတရီယို၀င္တကၠသိုလ္ ကေနဒါ
၁၉၆၆ ဇြန္ ၅ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ဟင္မလင္တန္ေကာလိပ္ နယူးေယာက္
၁၉၆၆ ဇြန္ ၈ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ေဖာ့ဒ္ဟင္းတကၠသိုလ္ နယူးေယာက္
၁၉၆၆ ဇြန္ ၁၄ ေဒါက္တာဘြဲ့ (LLD) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ မင္ဟတ္တန္ေကာလိပ္ နယူးေယာက္

၁၉၆၂ စက္တင္ဘာ တြင္ ခ်က္ကိုစလိုဘက္ကီးယား နိုင္ငံ ပရက္ျမိဳ့ေတာ္၊ ခ်ားလ္စ္ တကၠသိုလ္၏ အနွစ္၆၀၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အခမ္းအနားမွ ဦးသန့္ကို ေရြွတံဆိပ္ေပးအပ္ခ်ီးျမင့္ခဲ့သည္။

၁၉၆၆ စက္တင္ဘာ ၂၈ တြင္ အိႏၵိယ နိုင္ငံမွ ေပးအပ္ေသာ ဂ်၀္ဟာလာေနရူး ဆု ကို ရရွိခဲ့သည္။ ရူပီး တစ္ သိန္း ရရွိသည္။ ၄င္းရရွိေသာ ဆုေငြကို ဦးသန့္ပညာေတာ္သင္ဆု အျဖစ္ ကုလသမဂၢေက်ာင္းသို့ျပန္လည္ လွူဒါန္းခဲ့သည္။

ကမၻာ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို စြမ္းစြမ္းတမံေဆာင္ရြက္သူမ်ားအတြက္ ခ်ီးျမင့္ေလ့ရွိေသာအေမရိကန္ မွေပးသည့္ စတီဗင္ေဖာင္ေဒးရွင္းဆု ကိုလည္းရရွိခဲ့သည္။

ဦးသန့္အမွတ္တရမ်ား

အတြင္းေရးမွုးခ်ဳပ္ အားဂုဏ္ျပဳေသာ အားျဖင့္ ဦးသန့္၏ ကိုယ္တစ္ပိုင္းေၾကးရုပ္တုကို ၁၉၇၄ ေအာက္တိုဗာတြင္ ကုလသမဂၢစာသင္ေက်ာင္းတြင္ စိုက္ထူဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။

ဦးသန့္အား ၁၉၆၆ တြင္ ကုလသမဂၢအေထြေထြ အတြင္းေရးမွူးခ်ဳပ္ရာထူးအား လက္ခံရရွိမွုအားဂဳဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊
အေမရိကန္အာကာသယာဥ္မွုး ဂ်ိမ္းစ္လိုဗယ္ နွင့္ အက္ဒြင္လ္ဒရင္ဂ်ဴနီယာ တို့သည္ ျပည္ေထာင္စုျမန္နိုင္ငံေတာ္အလံအား အာကာသယာဥ္အတြင္းသယ္ေဆာင္၍ ကမၻာကို ပတ္ခဲ့ျပီး ထိုအလံကို ျမန္မာအမ်ိဳးသာ ကုလသမဂၢအေထြေထြအတြင္းေရးမွုးခ်ဳပ္ ဦးသန့္လက္ထဲသို့ အာကာသယဥၤမွုး အယ္ဒရင္က ေပးအပ္ဂုဏ္ျပဳခဲ့သည္။

ေဘာင္သြပ္ထားေသာ ထိုအလံတြင္ ဤ အလံသည္ ဂ်ီမီနီ အမွတ္ ၁၂ အာကာသယာဥ္ျဖင့္ ယာဥ္မွူး ဂ်ိမ္းလိုဗယ္နွင့္ အက္ဒြင္အယ္ဒရင္တို့ ၁၉၆၆ ခု နို၀င္ဘာတြင္ အာကာသသို့ပ်ြသန္းစဥ္ သယ္ေဆာင္သြားခဲ့သည္ ဟု ကမၺည္းစာတမ္း ေရးထိုးပါရွိသည္။

U Thant Island ဦးသန့္က်ြန္း

အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု မွ ဦးသန့္အားဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ နယူးေယာက္စီးတီးျမိဳ့၏ အေရွ့ဘက္ျမစ္ အတြင္းရွိ Roosevelt Island က်ြန္း၏ ေတာင္ဘက္ ရွိ Belmont Island ဟုေခၚေသာ က်ြန္းငယ္ေလးအား U Thant Island ဟူ၍ ဂုဏ္ျပဳ သတ္မွတ္ေပးခဲ့သည္။ ၄င္းက်ြန္းငယ္ေလးသည္ အတိုင္းအတာအားျဖင့္ ေပ ၁၀၀x၂၀၀ က်ယ္၀န္းသည္။

Jalan U Thant
မေလးရွားနိုင္ငံသည္ ဦးသန့္အားဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ မေလးရွားနိုင္ငံ ၊ကြာလာလမ္ပူျမိဳ့၊ Embassy road လမ္းအား Jalan U Thant ဟု ဂုဏ္ျပဳ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။

မေလးရွားနိုင္ငံ ကြာလာလမ္ပူျမိဳ့ ဂ်လန္ယူသန့္လမ္းမွ 7 UThant အေဆာက္အအံု

Taman U Thant
Taman U-Thant is a place in Kuala Lumpur, Malaysia. Located in the eastern part of the city, it was established in the 1960s and was used for foreign embassies and high commissions only. It was named after the former UN General Secretary from 1961 until 1971, U Thant.

ဂ်ပန္နိုင္ငံ ၊ တိုက်ိဳျမိဳ့၊ ကုလသမဂၢတကၠသိုလ္(UNU United Nation University) မွ ႕U Thant Honorary Leacture Series ကို ပံုမွန္ဂုဏ္ျပဳ ထုတ္လြွင့္ခဲ့သည္

အေမရိကန္ မွ အမွတ္တရတံဆိပ္ေခါင္းကုပၼဏီက ေအဗရာဟန္လင္ကြန္း၊ အိုဗားမား နွင့္ ဦးသန့္တို့၏ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ားကို ေစ်းနုန္းတန္းတူသတ္မွတ္သည္။

what are they? where are they?

U Thant Peace Award
ဦးသန့္ျငိမ္းခ်မိးေရးဆု
ဤဆုကို ဦးသန့္အားဂုဏၤျပဳေသာအားျဖင့္ အေမရိကန္မွSri Chinmoy က တီထြင္ခဲ့သည္။ ၁၉၈၂ ခုနွစ္တြင္ စတင္ေပးအပ္ခဲ့သည္။ ကြယ္လြန္သြားျပီျဖစ္ေသာ ကမၻာကုလသမဂၢအေထြေထြ အတြင္းေရးမွုးခ်ဳပ္ ဦးသန့္၏ ျမင့္မားလွေသာ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြး၊ အရည္အခ်င္းတို့ကို စံနမူနာထား၍ ကမၻာျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စြမ္းစြမ္းတမံထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ လူသား၊ အသင္းအဖြဲ့မ်ားကို ေပးအပ္ခ်ီးျမင့္ေသာ ဆုျဖစ္သည္။

ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

An 'Election' Burma's people don't need (ျမန္မာျပည္သူေတြအတြက္ မလိုအပ္တဲ့ 'ေရြးေကာက္ပြဲ')

2009-10-28T15:10:00.000+06:30

13/09/2009
Much attention has been focused on Sen. James Webb's recent visit to my country and his meetings with Senior Gen. Than Shwe and incarcerated Nobel Peace Prize recipient Aung San Suu Kyi.
မၾကာေသးခင္က အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဂ်ိမ္းဝက္ဘ္ က်ေနာ့္တိုင္းျပည္ကို အလည္အပတ္ သြားခဲ့တာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ၊ အက်ဥ္းက်ခံေနရတဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္ဆုရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔နဲ႔ ေတြ႔ဆံုစကားေျပာခဲ့တာေတြအေပၚ လူေတြက အမ်ားႀကီး အာ႐ံု စိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

I understand Webb's desire to seek a meaningful dialogue with the Burmese ruling authorities. Unfortunately, his efforts have been damaging to our democracy movement and focus on the wrong issue -- the potential for an "election" that Webb wants us to consider participating in next year as part of a long-term political strategy.
ဝက္ဘ္က ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အုပ္စိုးသူအာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ အဓိပၸာယ္ရွိရွိေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးခ်င္တာကို က်ေနာ္နားလည္ပါတယ္။ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွတာကေတာ့ သူ႔ႀကိဳးပမ္းခ်က္ေတြဟာ က်ေနာ္ တို႔ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈႀကီးကို ထိခိုက္နစ္နာေစၿပီး မွားယြင္းတဲ့အေၾကာင္းအရာေပၚမွာ အေလးထားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ေရရွည္ႏိုင္ငံေရးမဟာဗ်ဴဟာရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတခုအျဖစ္ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲဖို႔ ဝက္ဘ္က က်ေနာ္တို႔ကို စဥ္းစားေစခ်င္တဲ့ ေရွ႕ႏွစ္ "ေရြးေကာက္ပြဲ" အလားအလာျဖစ္ပါတယ္။

But the showcase election planned by the military regime makes a mockery of the freedom sought by our people and would make military dictatorship permanent.
ဒါေပမဲ့ စစ္အစိုးရက စီစဥ္ထားတဲ့ ဟန္ျပေရြး ေကာက္ပြဲဟာ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူလူထုေတြ လိုလားေနတဲ့လြတ္လပ္ေရးကို သေရာ္ေမာ္ကားလုပ္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ထာဝရ တည္တန္႔ေအာင္ လုပ္သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။

In our last free election, the Burmese people rejected military rule in a landslide, awarding our National League for Democracy party more than 80 percent of the seats in parliament. Yet the military has refused to allow the NLD to form a government.
က်ေနာ္တို႔ဆီက ေနာက္ဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ မဲဆႏၵအျပတ္အသတ္နဲ႔ စစ္တပ္အုပ္စိုးမႈကို ပယ္ခ်ခဲ့ၿပီး က်ေနာ္တို႔အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို လႊတ္ေတာ္ေနရာ ၈၀ ရာခုိင္ႏႈန္း ႏွင္းအပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို အစိုးရဖြဲ႔ခြင့္ေပးဖို႔ စစ္အုပ္စုကျငင္းဆန္ခဲ့ပါတယ္။

In the 19 years since that election, Burmese democracy activists have faced imprisonment, intimidation, torture and death as they have peacefully voiced demands for justice, individual and ethnic rights, and a democratic form of government that is representative of all Burma's people.
အဲဒီေရြးေကာက္ပြဲၿပီးေနာက္ ၁၉ ႏွစ္ အတြင္းမွာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရွားတက္ႂကြသူေတြဟာ တရားမွ်တမႈ၊ တဦးခ်င္းအခြင့္အေရး၊ တိုင္းရင္းသား အခြင့္အေရး၊ ျမန္မာျပည္သူအားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရပံုသ႑ာန္တို႔ကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေတာင္းဆို ေဖာ္ျပေနရင္း အက်ဥ္းခ်မႈ၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈ၊ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈနဲ႔ အသက္ဆံုးပါးမႈတို႔ကို ၾကံဳခဲ့ရ ပါတယ္။

While never ending our struggle for democracy, the NLD has continually sought to engage the regime and open a dialogue -- based on peace and mutual respect -- that could address Burma's critical political as well as social problems.
အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲကို တခါမွမရပ္နားခဲ့သလို စစ္အစိုးရနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အျပန္အလွန္ေလးစားေရးအေျခခံေပၚမွာ ျမန္မာျပည္ ရဲ႕အခ်က္အခ်ာ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာ လူမႈေရးျပႆနာေတြ ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းႏုိင္မယ့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲျပဳလုပ္ဖို႔လည္း ေတာက္ေလွ်ာက္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ပါတယ္။

Make no mistake -- these two issues are linked. Burma was once the rice bowl of Asia. Today, because of the regime's destructive economic policies and its use of oppression to maintain military rule, Burma is a shattered, poverty-stricken country.
ဒီကိစၥႏွစ္ရပ္ဟာ ဆက္စပ္ေနတာကို လံုးဝသံသယမရွိပါနဲ႔။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ တခ်ိန္တခါက အာရွတိုက္ရဲ႕စပါးက်ီႀကီးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီကေန႔မွာေတာ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ စီးပြားေရး အဖ်က္ ေပၚလစီေတြနဲ႕ စစ္အာဏာထိန္းထားႏိုင္ဖို႔ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတာေၾကာင့္ ဆင္းရဲတြင္းနက္ေနတဲ့ ဗရုတ္ သုကၡတိုင္းျပည္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

The regime is seeking to place a veneer of legitimacy on itself through showcase "elections" and claiming that "disciplined democracy" will be instituted next year.
စစ္အစိုးရဟာ ဟန္ျပ"ေရြးေကာက္ပြဲ"ကတဆင့္ သူ႔ကိုယ္သူ တရားဝင္မႈမ်က္ႏွာဖံုးတပ္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနၿပီး "စည္းကမ္းျပည့္ဝတဲ့ဒီမိုကေရစီ"ကို လာမယ့္ႏွစ္မွာထူေထာင္မယ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ေနပါတယ္။

Yet in May 2008, just days after a massive cyclone devastated Burma and killed more than 100,000 people, the regime used a farcical process to claim that 93 percent of voters chose to adopt a constitution that permanently enshrines military rule and prevents those with undefined "foreign ties" from holding public office -- catch-all
provisions that would bar Suu Kyi and democracy activists from seeking office.
၂၀၀၈ ခု ေမလမွာ ဧရာမေလမုန္တိုင္းႀကီး တခုက ဗမာျပည္ကို ေထာင္းေထာင္းေခ်၊ လူတသိန္းေက်ာ္ အသက္ဆံုးေစခဲ့ၿပီးေနာက္ ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ စစ္အစိုးရက ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ လုပ္ဇာတ္တခုသံုးၿပီး၊ စစ္အာဏာကို ရာသက္ပန္ဦးထိပ္ထားမယ့္ အေျခခံ ဥပေဒကို မဲဆႏၵရွင္ ၉၃ ရာခုိင္ႏႈန္းက ေထာက္ခံေၾကာင္း ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအေျခခံဥပေဒဟာ အဓိပၸာယ္ရွင္းရွင္း လင္းလင္း မရွိလွတဲ့ "ႏိုင္ငံျခားအဆက္အသြယ္" ရွိသူေတြကို အစိုးရရာထူးမယူေစဖို႔ တားျမစ္ ထားၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားတက္ႂကြသူေတြ အာဏာမရႏိုင္ေအာင္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ တားျမစ္ပိတ္ပင္ထားတဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ေတြ ထည့္သြင္းထားပါတယ္။

Some international observers view next year's planned elections as an opportunity. But under the circumstances imposed by the military's constitution, the election will be a sham.
တခ်ဳိ႕ေသာႏိုင္ငံတကာေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သူေတြက ေရွ႕ႏွစ္မွာလုပ္ဖို႔စီစဥ္ထားတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ေတြကို အခြင့္အလမ္းတခုအျဖစ္ ျမင္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕ အေျခခံဥပေဒမွာ ခ်မွတ္ ထားတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္မ်ားအရ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ အတုအေယာင္ဘဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

We will not sacrifice the democratic principles for which many millions of Burmese have marched, been arrested, been tortured and died to participate in a process that holds no hope whatsoever for bringing freedom to our country.
ျမန္မာျပည္သူ သန္းေပါင္းမ်ားစြာတို႔ ခ်ီတက္လႈပ္ရွား၊ အဖမ္းအဆီးခံ၊ ႏွိပ္စက္ ညႇင္းပန္းခံ၊ အသက္ဆံုးပါးခံ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဒီမိုကေရစီအေျခခံမူေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ တိုင္း ျပည္အတြက္ လြတ္လပ္မႈ ေဆာင္က်ဥ္းလာဖို႔ နည္းနည္းေလးမွ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိတဲ့ ျဖစ္စဥ္တခုထဲ သြားပါဝင္ျခင္းအားျဖင့္ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ပါဘူး။

The demands of the NLD are reasonable. In April we issued another declaration to encourage engagement with the military that called for the release of all political prisoners, a full review of the constitution, reopening of all NLD offices and the right to freely organize.
အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြဟာ က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္တရားမွ်တပါတယ္။ ဧၿပီလတံုးက က်ေနာ္တို႔ဟာ ေနာက္ထပ္ ေၾကညာခ်က္တရပ္ ထုတ္ျပန္ခဲ့ၿပီး စစ္အုပ္စုနဲ႔ထိေတြ႔ဆက္ဆံဖို႔ အားေပးတိုက္တြန္းရင္း ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံး ျပန္လႊတ္ေပးဖို႔၊ အေျခခံဥပေဒကို အျပည့္အစံုျပန္လည္သုံးသပ္ဖုိ႔၊ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္႐ုံးခန္းေတြ ျပန္ဖြင့္ခြင့္ေပးဖို႔နဲ႔ လြတ္လပ္စြာ စည္း႐ုံး လႈပ္ရွားခြင့္ေတြေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ပါတယ္။

The regime's answer is the continued jailing of Suu Kyi and 2,000 other activists, massive military offensives against ethnic groups and the enforcement of rules to gag democracy.
ဒါေပမဲ့ စစ္အစိုးရကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ နဲ႔တကြ တျခားလႈပ္ရွားတက္ႂကြသူ ၂၀၀၀ ကို ဆက္လက္အက်ဥ္းခ်၊ တိုင္းရင္းသားေတြကို အႀကီးအက်ယ္ထိုးစစ္ဆင္တိုက္ခိုက္ၿပီး ဒီမိုကေရစီကို လည္ပင္းညႇစ္ ႏွိပ္ကြပ္မယ့္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြ အတင္းတိုးျမႇင့္ၾကပ္မတ္တဲ့လုပ္ရပ္နဲ႔ တုံ႔ျပန္လိုက္ ပါတယ္။

How can the international community play a meaningful role? First, officials such as Webb should stop fear-mongering about China.
ဒီေတာ့ ႏိုင္ငံတကာမိသားစုေတြက ဘယ္လိုအခန္းက႑ေတြကကေန အက်ဳိးရွိရွိ ပါ၀င္ပတ္သက္ၾကမွာလဲ။ ပထမဦးဆုံးကေတာ့ ဂ်ိမ္းဝက္လို တာဝန္ရွိလူႀကီးေတြက တ႐ုတ္ျပည္နဲ႔လွည့္ေျခာက္တာကို စြန္႔လႊတ္ရပ္တန္႔ဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။

His language about containing China, and working with Burma's regime to do so, is based on an outdated and unrealistic thesis.
တ႐ုတ္ကို ကန္႔သတ္ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ျမန္မာစစ္အစိုးရနဲ႔လက္တြဲစို႔ဆိုတဲ့ သူ႔ေလသံဟာ ေခတ္ေနာက္က်ၿပီး လက္ေတြ႔မက်တဲ့ အယူ အဆေပၚ အေျခခံထားပါတယ္။

Suu Kyi rejected such notions by informing Webb that "we will not deal with anyone with fear and insecurity. We will deal with anyone, China, America, India, equally and friendly. As we can't choose our neighbors, we understand that we need to have a good relationship with China."
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒီလိုအယူအဆေတြကိုပယ္ခ်ၿပီး ဂ်ိမ္းဝက္ကို “က်မတို႔က ဘယ္သူ႔ကိုျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာက္တရားေတြ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစိတ္ေတြ အေျခခံၿပီး ဆက္ဆံမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူ႔မဆို ဆက္ဆံမွာျဖစ္တယ္။ တ႐ုတ္၊ အေမရိကန္၊ အိႏၵိယ၊ အားလုံးနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး တန္းတူညီမွ်ဆက္ဆံမွာ ျဖစ္တယ္။ က်မတို႔ဟာ ကိုယ့္အိမ္နီးခ်င္းကို ကိုယ္ေရြး ခ်ယ္ႏိုင္ခြင့္ရွိတာမဟုတ္လို႔ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံနဲ႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ဆက္ဆံေရး လိုအပ္တယ္ဆိုတာကို နားလည္တယ္” လို႔ေျပာခဲ့ပါတယ္။

Second, the NLD encourages other countries and international organizations to engage with Burma's military leaders to persuade them to engage with us and Burma's ethnic groups.
ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္က တျခားႏိုင္ငံေတြ၊ ႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းေတြကို စစ္အုပ္စုနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံဖို႔ အားေပးတိုက္တြန္းေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံတကာမိသားစုေတြက ဗမာစစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို က်ေနာ္တို႔တေတြရယ္ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြရယ္နဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံ ေအာင္ တိုက္တြန္းေျဖာင္းျဖေပးဖို႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

The United States and many other nations have imposed sanctions on Burma. That is their decision and in keeping with their justified solidarity with the democratic values that we all hold so dear.
ခုခ်ိန္မွာ အေမရိကန္နဲ႔ တျခားႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဗမာျပည္ကို ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈေတြ ခ်မွတ္ထားပါတယ္။ ဒါဟာ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔အားလံုး အလြန္တန္ဖိုး ထားတဲ့ ဒီမိုကေရစီ တန္ဖိုးေတြအတြက္ သူတို႔ေတြက ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္စြာ အတူတကြေသြးစည္း ရပ္တည္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

If the regime genuinely engages with the NLD and ethnic representatives, releases political prisoners, ceases attacks against ethnic minorities and takes additional steps to build a true democratic state, these sanctions will be repealed at the right time.
အကယ္၍သာ စစ္အစိုးရက အဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔တကြ တိုင္းရင္းသားကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ ထိေတြ႔ ဆက္ဆံေရးကို ေဆာင္ရြက္မယ္၊ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးမယ္၊ တိုင္းရင္းသား လူနည္းစု ေတြအေပၚ တိုက္ခိုက္ပစ္ခတ္တာေတြ ရပ္စဲမယ္၊ ၿပီးေတာ့ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ လူ႔ေဘာင္ တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ေျခလွမ္းေတြ လွမ္းလာမယ္ဆုိရင္ အခုရွိေနတဲ့ ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈေတြဟာ သင့္ေတာ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ႐ုပ္သိမ္းသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

In the meantime, let no one doubt our resolve. The NLD is a reflection of Burmese society. We will not be cowed or coerced into participating in a fatally flawed political process that robs the Burmese people of the freedom for which we struggle.
ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ခံယူခ်က္အေပၚ ဘယ္လိုမွ ေတြေ၀သံသယစိတ္ေတြ မပြားၾကပါနဲ႔။ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ ဗမာျပည္သူလူထုႀကီး တုိက္ပြဲဝင္ရယူေနတဲ့လြတ္လပ္ေရးကို အဓမၼလုယူမယ့္၊ ရွင္လမ္းမရွိေအာင္ ခ်ဳိ႕ယြင္းပ်က္စီးေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ထဲမွာ ေသြးေၾကာင္ ေတြေဝစြာနဲ႔ ဒူးေထာက္ပါဝင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

We stand ready to engage, but we are more than willing to continue our struggle for the democratic values that so many have given their lives and their freedom to achieve.
က်ေနာ္တို႔ဟာ ထိေတြ႔ဆက္ဆံဖို႔ အျမဲ အသင့္ရွိပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔အသက္ေသြးေခၽြးေတြ ဘဝေတြ အမ်ားႀကီး စြန္႔လႊတ္ ရင္းႏွီးခဲ့ၿပီးတဲ့ ဒီမိုကေရစီတန္ဖိုးေတြ ဆြတ္ခူးရယူႏိုင္ေရးတိုက္ပြဲကို ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ အသင့္ရွိတာထက္ေတာင္ ပိုပါတယ္။

(U Win Tin is a member of the Central Executive Committee and a founder of Burma's National League for Democracy party. He was a political prisoner from 1989 to 2008.Support 1991 Nobel Peace Prize recipient Aung San Suu Kyi and the struggle for freedom and democracy in Burma:)
(အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မတီဝင္၊ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္စတင္ တည္ေထာင္သူတဦး၊ ၁၉၈၉ မွ ၂၀၀၈ အထိ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား)
စက္တင္ဘာ ၉ ရက္ ၂၀၀၉ ဝါရွင္တန္ပို႔စ္ သတင္းစာ
ဂါမဏိ ဘာသာျပန္သည္။

လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာ

2009-10-27T22:18:00.000+06:30

၂၀၀၂ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ အီတလီႏိုင္ငံက သတင္းစာအခ်ဳိ႕မွာ ထူးဆန္းတဲ့ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာ သတင္းတစ္ခုပါလာခဲ့တယ္။ ေၾကာ္ျငာက ဒီလိုေရးထားပါတယ္။

“၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ၅လပိုင္း ၁၇ရက္ေန႔မွာ ဗြိဳင္လာရီ ၿမိဳ႕ေတာ္လမ္းမ စီးပြားေရးရပ္ကြက္ ၅ ကကားရပ္တဲ့ေနရာတစ္ခုမွာ လူျဖဴအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးကို လူမည္းတစ္ဦးက မုဒိန္း က်င့္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ အမ်ဳိးသမီးဟာ လူမည္းသမီးေလးတစ္ဦး ဖြားျမင္ခဲ့တယ္။ သူ႔ခင္ပြန္းလည္း အမ်ဳိးသမီးနဲ႔အတူ လူမည္းကေလးကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ဖို႔ တာ၀န္ယူခဲ့ တယ္။ဒါေပမဲ့ ဒီကေလးငယ္ ကံမေကာင္းခဲ့ရွာဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ သူဟာ ေသြးကင ္ဆာ ေရာဂါကို ခံစားေနရတယ္။ သူ႔အတြက္ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ ကုသဖို႔ အေရးတၾကီးလိုအပ္ လာတယ္။ သူ႔အသက္ကိုကယ္တင္ဖို႔ တစ္ခုတည္းေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က သူ႔ဖခင ္ ပဲျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေၾကာ္ျငာကို ဖတ္မိတဲ့ ကာယာကံရွင္ကိုယ္တိုင္ အယ္လီဇဘက္ေဆးရံုေဒါက္တာအင္ဒေရယာနဲ႔ဆက္သြယ္ပါ”

ဒီလူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာက လူထုေတြၾကားမွာ လိႈင္းဂယက္တစ္ခု ထသြားေစခဲ့တယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေ၀ဖန္ၾကတဲ့အေၾကာင္းက မုဒိန္းက်င့္ခဲ့တဲ့ လူမည္း ထြက္လာျပီး ၀န္ခံပါ့မလား? တကယ္လို႔ ထြက္လာျပီး၀န္ခံရင္ သူ႔နာမည္ပ်က္မယ္။ သူ႔မိသားစု ျပိဳကဲြမယ္။ တကယ္လို႔ မထြက္လာဘဲ အသံတိတ္ေနမယ္ဆိုရင္ သူဟာ လံုး၀ခြင့္မလြတ္ႏိုင္တဲ့ အျပစ္ၾကီးတစ္ခုကို ထပ္က်ဴးလြန္သူျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႔ နိဂံုးက ဘယ္လိုအဆံုးသတ္မွာလဲ ဆိုတာကိုလူေတြက စိတ္၀င္စားေနၾကတယ္။
-------------------------------------------------------------------------------------အီတလီ ဗြိဳင္လာရီ ျမိဳ႔ရဲ႔ ရပ္ကြက္တစ္ခုက ေမာ္နီကာ ဆိုတဲ့ လူမည္း ကေလးမ တစ္ဦးဟာ အရွက္တစ္ခုရဲ႔ လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ကို အစဆဲြထုတ္ခဲ့တယ္။ သူ႔အေမ... မုဒိန္း က်င့္ခံခဲ့ရဖူးတဲ့ အသက္ ၃၅ ႏွစ္အရြယ္ မာမိတာကလူတကာရဲ႕ ပစ္မွတ္ျဖစ္လာ ခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ သူ႔ခင္ပြန္း ပီတာကလူျဖဴေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကေလးေတြက အျဖဴတစ္ေယာက္၊ အမည္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီထူးျခားတဲ့ ျမင္ကြင္းက ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကို ပိုျပီးသံသယ၀င္ေစခဲ့တယ္။ ဒါကို မာမိတာက ဘယ္လိုေျပာ လဲဆိုေတာ့ သူ႔အဘြားက လူမည္းျဖစ္ျပီး အဘိုးကလူျဖဴျဖစ္တဲ့အေၾကာင့္ ဒါေၾကာင့္ သမီးေလး ေမာ္နီကာက်မွ ေသြးကလာဆန္႔က်င္တာပါေပါ့ေလ။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ေဆာင္းဦး ေပါက္မွာ လူမည္းေလး ေမာ္နီကာ နာမက်န္းျဖစ္ျပီး ကိုယ္အပူခ်ိန္ေတြတက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာက ေမာ္နီကာမွာ ေသြးကင္ဆာရွိေနတဲ့အေၾကာင္း ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ ေရႊ႔ေျပာင္းကုသနည္းကမွ သူ႔အတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ အေကာင္းဆံုး ကုသနည္းျဖစ္ေၾကာင္းေျပာတယ္။

ဆရာ၀န္က ဆက္ျပီး “ေမာ္နီကာနဲ႔ ေသြးသားေတာ္စပ္တဲ့ လူေတြမွာ လိုအပ္တဲ့ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီကိုအလြယ္တကူရွာႏိုင္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ခင္ဗ်ားတို႔ေဆြမ်ဳိးေတြ အားလံုး ေဆးရံုလာျပီး စစ္ေဆးပါ” လို႔ ေျပာတယ္။ မာမိတာကမ်က္စ ိ မ်က္ႏွာပ်က္လို႔ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ေဆြမ်ဳိးေတြအားလံုးကိုေခၚျပီးစစ္ေဆးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးရတဲ့ အေျဖက ေသြးခ်င္း“မကိုက္ညီပါ”တဲ့။

ေမာ္နီကာရဲ႔ ေရာဂါအေျခအေနက သူနဲ႔ သင့္ေတာ္မဲ့ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီရဖို႔ႏႈန္း အင္မတန္ ေသးငယ္တဲ့အေၾကာင္းဆရာ၀န္ကေျပာျပန္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ဖို႔အေျခအေနတစ္ခုက မာမိတာ နဲ႔ သူ႔ခင္ပြန္း ေနာက္ထပ္ ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးျပီး အဲဒီကေလးရဲ႔ေသြးေတြ ေမာ္နီကာထဲ သြင္းေပးဖို႔ ဆရာ၀န္က အၾကံေပးျပန္တယ္။ ဒီအၾကံကို ၾကားေတာ့ မာမိတာ တစ္ေယာက္ တုန္လႈပ္ခဲ့မိတယ္။ “ဘုရားေရ... ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလို ျဖစ္ရတာလဲ” လို႔ သူ႔ႏႈတ္က လြတ္ခနဲ႔ ေအာ္လိုက္မိတယ္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့တဲ့ အၾကည့္၊ေခ်ာက္ခ်ားတဲ့အၾကည့္နဲ႔သူၾကည့္လိုက္မိတယ္။

ခင္ပြန္းသည္ ပီတာလည္း အဲဒီအၾကံေၾကာင့္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လို႔။ ေဒါက္တာအင္ဒေရ က လူအေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ဒီလိုေသြးသြင္းနည္းနဲ႔ ေသြးကင္ဆာကုိ ကုသၾကေၾကာင္း၊ ဒီလိုကုသလို႔လည္းေမြးဖြားလာတဲ့ရင္ေသြးငယ္ရဲ႔က်န္းမာေရးကိုမထိခိုက္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းထပ္တလဲလဲရွင္းျပေနခဲ့
တယ္။ဇနီးေမာင္ႏွံ႔ႏွစ္ဦးကဘာမွျပန္မေျပာဘဲ တိတ္ဆိတ ္ျငိမ္သက္စြာနားေထာင္ေနခဲ့တယ္။ေနာက္မွ “ကြ်န္ေတာ္တို႔ စဥ္းစားပါရေစဦး” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းပဲေျပာႏိုင္ခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ညေန ေဒါက္တာအင္ဒေရတစ္ေယာက္ ေဆးရံုမွာ တာ၀န္က်ေနတုန္း မာမိတာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ႔ႏွစ္ဦး ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့ မာမိတာရဲ႔ လက္ကို ခင္ပြန္းသည္က တဲြထားတယ္။ မ်က္ႏွာ မသာမယာနဲ႔ ဆရာ၀န္ကို “ ေဒါက္တာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ေဒါက္တာလွ်ဳိ႔၀ွက္ေပးရမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒါဟာ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာလွ်ိဳ႔၀ွက္လာတဲ့ ကိစၥမို႔ပါ” ဆရာ၀န္ကတေလးတစား ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္။

“လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ ၁၉၉၂ခုႏွစ္ ေမလမွာ ကြ်န္ေတာ့္သမီးေလး ယီလီယာနာ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီး မာမိတာက စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ
အလုပ္လုပ္တယ္။ သူက ညတိုင္း(၁၀) နာရီမွ အလုပ္ဆင္းတယ္။ အဲဒီည သူအလုပ္ဆင္းေတာ့မိုးအၾကီးအက်ယ္ရြာေနခဲ့တယ္။လမ္းေပၚမွာလည္းလူေျခတိတ္ေနတယ္။စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ကားရပ္
နားေနရာတစ္ခုေရာက္ေတာ့ေနာက္ဖက္မွာေျခသံတစ္ခုကို သူၾကားလိုက္မိတယ္။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူမည္း လူရြယ္တစ္ဦး သူ႔ေနာက္မွာ ရပ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ လူမည္းက လက္ထဲကတုတ္နဲ႔ သူ႔ကိုရိုက္လိုက္တယ္။ မူးေမ့သြားေတာ့ သူ႔ကို မဖြယ္မရာ လုပ္ေတာ့တာပဲ။ သတိရလာေတာ့ အိမ္ကို အျမန္ဆံုး သူျပန္ေျပးခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ မနက္(၁)နာရီထိုးေနျပီ။အ႐ူးတစ္ေယာက္လိုကြ်န္ေတာ္အိမ္ထဲကေနကမူးက႐ူးေျပးထြက္ျပီး အဲဒီလူမည္းကိုလိုက္ရွာခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မေတြ႔ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေပြ႔ဖက္ျပီး ငိုခဲ့ၾကတယ္။ ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလံုး ျပိဳက်ခဲ့သလိုပါပဲ” ပီတာက စကားကို ခဏရပ္လိုက္တယ္။ သူ႔မ်က္လံုးထဲမွာမ်က္ရည္ေတြရစ္၀ိုင္းေနတယ္။

ပီတာက ဆက္ျပီး “ အဲဒီကိစၥျပီးေတာ့ မၾကာပါဘူး မာမိတာမွာ ကိုယ္၀န္ရွိလာတယ္။ ကိုယ္၀န္ကလူမည္းရဲ႔ကိုယ္၀န္ပဲျဖစ္မယ္ဆိုျပီးကြ်န္ေတာ္တို႔ ေၾကာက္ရြ႔ံစိုးရိမ္ခဲ့တယ္။ မာမိတာကကိုယ္၀န္ဖ်က္ခ်မလို႔ဘဲဒါေပမ့ဲကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔ကေလးျဖစ္ေနမွာလဲ စိုးခဲ့တယ္။
စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လအေတာ္ၾကာ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ၁၉၉၃ခုႏွစ္ မတ္လမွာကေလးတစ္ဦးဖြားျမင္ခဲ့တယ္။အဲဒီကေလးကလူမည္းျဖစ္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးခဲ့ရတယ္။ ကေလးကို မိဘမဲ့ေဂဟာပို႔ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔စဥ္းစားခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေလးရဲ႔ငိုသံၾကားေတာ့ မလုပ္ရက္ခဲ့ဘူး။ သူ႔ကလည္း ၀မ္းနဲ႔ လြယ္ခဲ့ရတဲ့ သက္ရွိတစ္ခုပါပဲေလ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မာမိတာ က
သစၥာတရားရွိတဲ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ေတြပါ။ ေနာက္ဆံုး သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ေမြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။သူ႔နာမည္ကိုေမာ္နီကာလို႔ေပးလိုက္တယ္။

ေဒါက္တာအင္ဒေရယာရဲ႔မ်က္၀န္းမွာလဲမ်က္ရည္ေတြ တဲြခိုေနတယ္။ ဒီဇနီးေမာင္ႏွံ႔ႏွစ္ဦး ဘာျဖစ္လို႔ေနာက္ကေလးတစ္ေယာက္ထပ္ေမြးဖို႔ဒီေလာက္ေတာင္ ေၾကာက္ရြ႔ံေနရ သလဲဆိုတာကိုသူအခုမွသေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ဆရာ၀န္ကအေလးအနက္စဥ္းစားတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ျပီး “အင္း... ဒီအျဖစ္အပ်က္အတိုင္းဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ေနာက္ထပ္ကေလး(၁၀)ေယာက္ေမြးလဲေမာ္နီကာနဲ႔ သင့္ေတာ္မဲ့ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီကို ရမွာမဟုတ္ဘူး” မာမိတာ ကိုသူတစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး “ ဒီပံုအတိုင္းဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ေမာ္နီကာရဲ႔ဖခင္အရင္းကို ရွာရလိမ့္မယ္။ သူ႔ရဲ႔ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ကေလးရဲ႔ ခ်ဥ္ဆီကမွ ေမာ္နီကာအတြက္ သင့္ေတာ္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔ဘ၀ထဲ
သူေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ေပၚလာမွာကိုခင္ဗ်ားလို႔လုိလားသလား”

“ကေလးအတြက္ဆိုရင္ သူ႔ကို ကြ်န္မခြင့္လြတ္ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ကေလးကို ကယ္တင္ဖို႔ သူထြက္လာမယ္ဆိုရင္ သူ႔ကို ကြ်န္မတို႔ တရားမစဲြပါဘူး”
မိခင္တစ္ဦးရဲ႔ ၾကီးမားေလးနက္တဲ့ ေမတၱာစကားက ေဒါက္တာအင္ဒေရယာကို ကိုင္လႈပ္ခဲ့တယ္။ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ လွဴဒါန္းဖို႔အတြက္ ထူးျခားတဲ့
လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာနဲ႔ လႈပ္ေဆာ္ခဲ့တယ္။ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာလည္း ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၾကာခဲ့ျပီ။ လူ႔ပင္လယ္မွာတရားခံကိုဘယ္လိုရွာၾကမလဲ? မာမိတာနဲ႔ခင္ပြန္းက ေသခ်ာစဥ္းစားျပီး နာမည္အမွန္ကို မထုတ္ေဖာ္ဘဲ သတင္းစာမွာ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာထည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။

၂၀၀၂ခုႏွစ္ ၁၁လပိုင္း ဗိြဳင္လာရီျမိဳ႔ရဲ႔ သတင္းစာတိုင္းမွာ အထက္က ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့အတိုင္း ထူးျခားတဲ့လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာပါလာခဲ့တယ္။မုဒိန္းက်င့္ခ့ဲတဲ့ တရားခံကို မားမားမတ္မတ္ ထြက္လာျပီး ကင္ဆာေရာဂါ ခံစားေနရတဲ့ ကေလးရဲ႔အသက္ကို ကယ္ဖို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီသတင္းက လူထုေတြၾကားမွာ ေတာမီးလို ဟုန္းဟုန္းေတာက္ခဲ့တယ္။ ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာရဲ႔စာတိုက္ပံုးနဲ႔ဖုန္းကအဆက္ျပတ္တယ္လို႔မရွိခဲ့ဘူး။ ဓားစာခံအမ်ဳိးသမီးက ဘယ္သူလဲ? သူ႔ကို လူခ်င္းေတြ႔ျပီး အကူအညီ အားေပးစကားေတြ ေပးခ်င္ေၾကာင္း လူေတြေျပာၾကေမးခဲ့ၾကတယ္။

ဒါေပမဲ့ မာမိတာက လူေတြရဲ႔ အကူအညီကို ျငင္းဆန္ခဲ့သလို သူ႔နာမည္အမွန္ကိုလည္း ထုတ္ေဖာ္မေျပာျပခဲ့ဘူး။ေမာ္နီကာကအဲဒီမုဒိန္းေကာင္ရဲ႔ သမီးပါလို႔ လူေတြကို ပိုမသိေစခ်င္ခဲ့ဘူး။ သတင္းေထာက္ေတြကလည္း ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးၾကျပန္တယ္။ေရာမသတင္းစာက “အဲဒီလူမည္း ထြက္လာျပီး ၀န္ခံရဲပါ့မလား? တကယ္လို႔ သူက သတိၱရွိရွိနဲ႔ ထြက္လာရဲတယ္ဆိုရင္ လူေတြက သူ႔ကို ဘယ္လို ဆက္ဆံၾကမလဲ? တရားဥပေဒကေရာ သူ႔ကိုဘယ္လို စီမံခ်က္ခ်မလဲ? ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျပစ္မႈအတြက္ အျပစ္ေပးတာကို သူခံရမလား? ဒါမွမဟုတ္ မားမားမတ္မတ္ သတိၱရွိရွိနဲ႔ ထြက္ျပီး၀န္ခံတာကို အခ်ီးက်ဴးခံမလား?” လို႔ ေ၀ဖန္ျပန္တယ္။ တစ္ဖန္ ဗိြဳင္လာရီျမိဳ႔ခံ သတင္းစာက “ တကယ္လုိ႔ ခင္ဗ်ားဟာ အဲဒီလူမည္းဆိုရင္ ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလုပ္မလဲ?”လို႔သတင္းဖတ္သူအမ်ားနဲ႔ေရွ႔မတိုးသာ ေနာက္မဆုတ္သာ တဲ့ျပႆနာကိုေဆြးေႏြးျပန္တယ္။

ျမိဳ႔ခံ ေထာင္ေတြကလဲ မာမိတာကို ကူညီၾကတယ္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္က တရားခံေတြရဲ႔ စာရင္းကို ေဆးရံုကို တင္ျပတယ္။ အဲဒီျမိဳ႔မွာ လူမည္းေတြက နည္းေတာ့ ၁၀ႏွစ္အတြင္း ျပစ္မႈက်ဴးလြန္တဲ့ လူမည္းတရားခံေတြကလည္း နည္းခဲ့တယ္။ သူတို႔က မာမိတာကို “အဲဒီႏွစ္တုန္းကမုဒိန္းမႈမဟုတ္တဲ့့ျပစ္မႈနဲ႔ေထာင္က်တဲ့ လူေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူးလို႔လဲမေျပာႏိုင္ဘူးေလ”လို႔အားေပးခဲ့တယ္။တစ္ခ်ဳိ႔က ေထာင္ကလြတ္ သြားခဲ့ျပီးတစ္ခ်ဳိ႔က ေထာင္က်ေနတုန္းပဲ။ မာမိတာနဲ႔ ခင္ပြန္းက သူတို႔ရဲ႔ အကူအညီနဲ႔ သဲလြန္စကို လိုက္ရွာခဲ့တယ္။ ေထာင္သားေတြက ရိုးသား ဂ႐ုစိုက္တဲ့ပံုစံနဲ႔
သဲလြန္စရဖို႔ ကူညီေပးၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေတြက မာမိတာကို အႏိုင္က်င့္ခဲ့တဲ့ လူမည္းမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။မာမိတာရဲ႔အျဖစ္အပ်က္ကေထာင္ထဲမွာ ျပန္႔လို႔ေနတယ္။ မိခင္တစ္ဦးရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ေထာင္သားအမ်ားကို ထိခိုက္ခံစားေစခဲ့တယ္။ လူျဖဴပဲျဖစ္ျဖစ္၊လူမည္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာ္နီကာအတြက္ ခ်ဥ္ဆီလွဴဒါန္းဖို႔ သူတို႔သေဘာတူ အစစ္ေဆးခံခဲ့ၾကတယ္။
ဒါေပမဲ့ သင့္ေလွ်ာ္တဲ့လူ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႔ခဲ့ဘူး။
ဒီအျဖစ္အပ်က္က လူအေတာ္မ်ားမ်ားကို စိတ္ထိခိုက္ေစခဲ့တယ္။ သင့္ေတာ္တဲ့ ခ်ဥ္ဆီရဖို႔ပါ၀င္စစ္ေဆးၾကတဲ့ေစတနာရွင္ေတြကလည္းမနည္းခဲ့ဘူး။ေစတနာရွင္ေတြ တစ္ေန႔တစ္ျခား ပိုပိုမ်ားလာခဲ့တယ္။ ျမိဳ႔မွာခ်ဥ္ဆီလွဴဒါန္းတဲ့ ဂယက္လိႈင္းတစ္ခု ထသြားခဲ့တယ္။ေသြးကင္ဆာခံစားေနရတဲ့ေ၀ဒနာရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဒီေစတနာ ရွင္ေတြေၾကာင့္ကယ္တင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ဒါေပမဲ့ေမာ္နီကာေလးကအဲဒီကံေကာင္းျခင္းထဲမွာမပါခဲ့ပါဘူး။

မာမိတာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ႔ႏွစ္ဦးက အဲဒီလူမည္း ထြက္ေပၚအလာကို စိုးတထိတ္ထိတ္နဲ႔ ေစာင့္စားခဲ့ၾကတယ္။(၂)လၾကာတဲ့အထိလူမည္းရဲ႔အရိပ္အေယာင္ကို မေတြ႔ခဲ့ဘူး။ ဒီလူမည္း လူ႔ျပည္မွာ ရွိပါေသးသလားလို႔ သူတို႔စိတ္ေတြ မတင္မက်ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီျမိဳ႔နယ္က ခြာသြားျပီလား? အီတလီမွာေကာ ရွိေသးရဲ႔လား? ဒါမွမဟုတ္ သူ႔မိသားစု ျပိဳကဲြမွာစိုးလို႔ ထြက္မလာရဲတာလား? ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာ္နီကာ တစ္ရက္ အသက္ရွင္ေနေသးရင္ လူမည္းကိုရွာဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ရက္ ရွိတယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ သူတို႔လက္မေလွ်ာ့ခဲ့ၾကဘူး။

အသက္၀ိညာဥ္တစ္ခုက နာက်င္တဲ့ ေ၀ဒနာၾကားမွာ အလူးအလွိမ့္ ခံစားလို႔ေနတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အျဖစ္တစ္ခုက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနခ်ိန္မွာ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ထူးျခားတဲ့ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာက အသက္(၃၀)ရွိ လူမည္း ဟိုတယ္ပိုင္ရွင္ “အာခ်ီလီ” ကို တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားေစခဲ့တယ္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔ မုိးညတစ္ညမွာ အဲဒီလို အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခု သူမက္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူဟာ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႔ ကာယာကံရွင္ပါပဲ။ လူၾကီးလူေကာင္း သူေဌးအာခ်ီလီကို တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက ပန္းကန္ေဆးသမားလို႔ ဘယ္သူထင္ရက္ခဲ့မလဲ? သူငယ္ငယ္ကတည္းက မိဘေတြ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပီး စာလည္း ေသခ်ာမသင္ခဲ့ရဘဲ အလုပ္ထြက္လုပ္ခဲ့ရတယ္။ အလုပ္ၾကိဳးစားျပီး ထက္ျမက္တဲ့ အာခ်ီလီဟာ ကိုယ္ပိုင္လုပ္အားေငြနဲ႔ လူေတြရဲ႔ ေလးစားမႈကို ခံယူခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အလုပ္ရွင္က လူတန္းစားခဲြျခားတဲ့ လူျဖစ္ျပီး သူဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ကိုၾကိဳးစားလုပ္လဲ အဆူအဆဲပဲ ခံခဲ့ရတယ္။

၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ရက္ေန႔က အာခ်ီလီ အသက္ ၂၀ျပည့္တဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။ အလုပ္ေစာေစာဆင္းျပီးကိုယ့္ေမြးေန႔ပဲြကိုက်င္းပမလို႔ပါပဲ။ဒါေပမဲ့သူ႔ရဲ႔ အလွ်င္လိုမႈ ေၾကာင့္ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ က်ကဲြသြားခဲ့တယ္။ သူေဌးက သူ႔ေခါင္းကို အတင္းဖိႏွိပ္ျပီး ပန္းကန္ကဲြေတြကိုျမိဳခ်ခိုင္းတယ္။ အာခ်ီလီက သူေဌးကို မုန္းမုန္းတီးတီးနဲ႔ ဆဲြထိုးျပီး ဆိုင္ထဲကေန ထြက္ေျပးလာခဲ့တယ္။ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ လူျဖဴေတြကို ကလဲ့စား ေခ်ဖို႔သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။မိုးညကလမ္းေပၚမွာ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္။ ကားပတ္တစ္ခုမွာ မာမိတာကို ေတြ႔ေတာ့ လူျဖဴေတြကို မုန္းတီးတဲ့စိတ္နဲ႔ အျပစ္မဲ့သူအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးကိုသူအႏိုင္က်င့္ခဲ့မိတယ္။

အႏိုင္က်င့္ျပီး အာခ်ီလီ ေၾကာက္ရြ႔ံတုန္လႈပ္မိခဲ့တယ္။ အဲဒီညမွာပဲေမြးေန႔အတြက္ စုထားတဲ့ေငြနဲ႔ေနပယ္လ္ျမိဳ႔ကိုသြားမဲ့ရထားလက္မွတ္ကို၀ယ္ျပီး ဒီျမိဳ႔နဲ႔ ေ၀းရာကို သူထြက္ေျပးခဲ့တယ္။ေနပယ္လ္ျမိဳ႔မွာသူကံေကာင္းတယ္လို႔ဆိုရမယ္။ အေမရိကား လူမ်ဳိးတစ္ဦးဖြင့္ထားတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္မွာ သူအလုပ္ရခဲ့တယ္။ ၾကိဳးစားျပီး အပင္ပန္းခံႏိုင္တဲ့အာခ်ီလီကို ဆိုင္ပိုင္ရွင္ သူေဌးလင္မယားက သေဘာက်ခဲ့တယ္။ သမီးျဖစ္သူ“လီနာ”ကိုပါသူနဲ႔လက္ဆက္ေပးတဲ့အျပင္ဆိုင္တစ္ခုလံုးကိုလဲ အာခ်ီလီ လက္ထဲအပ္ခဲ့တယ္။ လာဘ္ျမင္တဲ့ အာခ်ီလီက စားေသာက္ဆိုင္ေလးကို
ဟိုတယ္ၾကီးတစ္ခုအျဖစ္ တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့သလို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သားသမီး၃ဦးဖြားျမင္ခဲ့တယ္။

အလုပ္သမားနဲ႔ မိသားစုရဲ႔ အျမင္မွာ အာခ်ီလီဟာ သူေဌးေကာင္း၊ခင္ပြန္းေကာင္းနဲ႔ ဖခင္ေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့တယ္။ျပစ္မႈတစ္ခုက်ဴးလြန္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာကိုလည္း သူဘယ္ေတာ့မွမေမ့ခဲ့ဘူး။သူက်ဴးလြန္ခဲ့မိတဲ့အမ်ဳိးသမီးကိုဘုရားသခင္ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔၊ ေဘးမသီရန္မခဖို႔သူအျမဲဆုေတာင္းခဲ့ေပမဲ့ဘယ္သူ႔ကိုမွအဲဒီလွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္ကိုသူမေျပာျပရဲခဲ့ဘူး။အဲဒီေန႔မနက္က
သတင္းစာထဲကသတင္းကိုဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္သူၾကည့္မိခဲ့လဲ မသိဘူး။ သူဟာ သူတို႔အလိုရွိေနတဲ့ တရားခံပဲျဖစ္ရမယ္လို႔သူ႔သိစိတ္ထဲကေန သိလိုက္မိတယ္။ သနားစရာေကာင္းတဲ့ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးကိုယ္၀န္ရွိသြားမယ္လို႔ သူလံုး၀ ေတြးမထားမိခဲ့ဘူး။ကေလးကိုေမြးခဲ့မယ္လို႔လဲမထင္ခဲ့မိဘူး။

ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းေဒါက္တာအင္ဒေရယာဆီအာခ်ီလီဖုန္းဆက္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ဖုန္းနံပါတ္လွည့္ျပီးတိုင္းဖုန္းကိုသူခ်လိုက္မိတယ္။သူစိတ္ေတြမတင္မက်နဲ႔ တကယ္လို႔ ဒီကိစၥကို သူ၀န္ခံခဲ့ရင္ သူ႔ရဲ႔ အတိတ္ဆိုးကိုလူေတြသိကုန္ေတာ့မယ္။ သားသမီးေတြက သူ႔ကို မခ်စ္မႏွစ္သက္ေတာ့ဘဲ ေအးခ်မ္းတဲ့သူ႔အိမ္ေထာင္ေရး ျပဳိကဲြေတာ့မယ္။ လွပတဲ့ ဇနီးမယားတစ္ဦးနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႔ေလးစားမႈေတြ ဆံုး႐ႈံးရေတာ့မယ္။ ဒီလိုခ်မ္းေအးတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုေရာက္ေအာင္သူမနည္း ၾကိဳးစားခဲ့ရတယ္မဟုတ္လား..?

တစ္ညညစာစားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မိသားစုအားလံုးက ယခင္ပံုမွန္အတိုင္းပဲအဲဒီသတင္းကို ေဆြးေႏြးေနၾကတယ္။မယားျဖစ္သူလီနာက“မာမိတာကိုကြ်န္မအရမ္းခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ တကယ္လို႔ ကြ်န္မသာ သူျဖစ္ခဲ့ရင္ သတိၱရွိရွိနဲ႔ကေလးကို ေမြးခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ မာမိတာရဲ႔ခင္ပြန္းကို ကြ်န္မပိုခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ သူဟာ ဒီလိုကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ခံေပးႏုိင္တဲ့ေလးစားထိုက္တဲ့လင္ေယာက္်ားတစ္ဦးပါပဲ” အာခ်ီလီက ႏႈတ္ဆိတ္ျပီး မယားရဲ႔စကားကိုနားေထာင္ေနခဲ့တယ္။

ရုတ္တရက္ သူက “အဲဒီ တရားခံကို ဘယ္လိုျမင္သလဲ?” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ လီနာက“သူဟာအမွားတစ္ခုလုပ္ခဲ့ျပီးျပီ။အခုလိုအခ်ိန္မွာသူထပ္ပုန္းေရွာင္ ေနေသးရင္ အဲဒီလူကို ကြ်န္မ လံုး၀ခြင့္လြတ္မွာ မဟုတ္္ဘူး။သူဟာ စက္ဆုပ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့လူ၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့လူ၊သူရဲေဘာေၾကာင္တဲ့လူ၊သတိၱနည္းတဲ့လူပဲ” လို႔ေျပာေတာ့ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးေျပာေနတဲ့ ဇနီးသည္ရဲ႔စကားကို နားေထာင္ျပီး အျဖစ္မွန္ကို
ေျပာျပဖို႔အာခ်ီလီတြန္႔ဆုတ္ေနခဲ့တယ္။

အဲဒီညက အာခ်ီလီရဲ႔ (၅)ႏွစ္အရြယ္သားတစ္ေယာက္ အိပ္ခ်ိန္မွာ မအိပ္လို႔ အာခ်ီလီ စိတ္မထိန္းႏိုင္ဘဲ ရိုက္လိုက္မိတယ္။ ကေလးက ငုိျပီး “ ေဖေဖက
လူဆိုးၾကီး၊ ေဖေဖ့ကို မေခၚေတာ့ဘူး။ သားရဲ႔ ေဖေဖမလုပ္နဲ႔ေတာ့” လို႔ေျပာလိုက္တဲ့ စကားက အာခ်ီလီရဲ႔ ရင္၀ကို တိုက္ရိုက္ထိမွန္ခဲ့တယ္။ သားကို
ေပြ႔ဖက္ျပီး “ေဖေဖမွားပါတယ္။ ေနာက္ကို မရိုက္ေတာ့ပါဘူး” လို႔ ေတာင္းပန္ရင္း သူမ်က္ရည္က်ေနမိခဲ့တယ္။

အေဖ မ်က္ရည္က်တာကို ျမင္ေတာ့ သားျဖစ္သူက အံ့ၾသသြားတယ္။ “ေဖေဖ့ကို သားခြင့္လြတ္ပါတယ္။ ဆရာမက ေျပာတယ္။ အမွားကို ျပင္ႏိုင္တဲ့သူဟာ
လူေကာင္းတဲ့” လို႔ အေဖကို ျပန္ေခ်ာ့ေမာ့ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီညတစ္ညလံုး သူ႔ကိုယ္သူ ငရဲေရာက္ေနသလားလို႔ အာခ်ီလီ ထင္မွတ္ခဲ့တယ္။ အတိတ္ဆိုးဆိုး
မိုးသည္းညနဲ႔ အမ်ဳိ္းသမီးရဲ႔ ပံုရိပ္တစ္ခုကို သူျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ အမ်ဳိးသမီးရဲ႔ အကူအညီမဲ့သံနဲ႔ ငိုေၾကြးသံကို သူၾကားေယာင္ ေနမိတယ္။ “ငါဟာ
လူေကာင္းလား.. လူဆိုးလား ” လို႔ သူ႔ကိုယ္သူ ေမးမိတိုင္း ေဘးမွာ အိပ္စက္ေနတဲ့ ဇနီးရဲ႔ စည္းခ်က္မွန္မွန္ အသက္႐ႈသံကို နားေထာင္ျပီး ထ,ရပ္ ၀န္ခံဖို႔ အင္အားေတြ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရတယ္။

မနက္မိုးလင္းေတာ့ ခါတိုင္းနဲ႔မတူဘဲ မ်က္ႏွာမသာမယာျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ဇနီးက သတိထားမိလိုက္တယ္။ “ဘာျဖစ္တာလဲ” ဆိုတဲ့အေမးကို “ေနမေကာင္းလို႔ပါ” ဆိုတဲ့အေျဖနဲ႔ သူေကြ႔ေရွာင္ခဲ့မိတယ္။ အလုပ္သမားေတြရဲ႔ ေႏြးေထြးတဲ့ ႏႈတ္ဆက္မႈေအာက္မွာ သူလိပ္ျပာမလံုျဖစ္ခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ ရွက္ရြ႔ံထိတ္လန္႔ျခင္းေတြကသူ႔ကို၀ါးျမိဳမတတ္ပါပဲ။

အရွက္တရားနဲ႔ဖံုးဖိထားတဲ့သူ႔ဘ၀ကိုလြတ္ေျမာက္ဖို႔အာခ်ီလီႏႈတ္ဆိတ္မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။အမ်ားသံုးဖုန္းနဲ႔ေဒါက္တာ
အင္ဒေရယာဆီသူဖုန္းဆက္ခဲ့တယ္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အသံကို တည္ျငိမ္ေအာင္ထားျပီး “ကံေခတဲ့ ကေလးရဲ႔ က်န္းမာေရးကို သိခ်င္လို႔ပါ” လုိ႔ ေမးေတာ့ “ကေလးရဲ႔ အေျခအေနကေတာ္ေတာ္ဆိုးေနတယ္။ သူ႔ဖခင္ကို သူေတြ႔ခြင့္ရမွ ရႏိုင္ပါ့မလား မသိေတာ့ဘူး” လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တဲ့ ဆရာ၀န္ရဲ႔ စကားက ရင္ထဲမွာ
ကိန္းေအာင္းေနတဲ့ ဖခင္တစ္ဦးရဲ႔ ေမတၱာကို လႈပ္ႏိုးခဲ့တယ္။ သူဟာ ငါ့ရဲ႔ ေသြးသားပါလား..?တစ္ခါမွားခဲ့ဖူးတဲ့အမွားကိုသူထပ္မက်ဴးလြန္မိဖို႔၊ေမာ္နီကာအတြက္ ထရပ္ဖို႔သူဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။

ညေရာက္ေတာ့ အရဲစြန္႔ျပီး ဇနီးသည္ကို အေၾကာင္းစံု သူေျပာျပလိုက္တယ္။ “ငါဟာ ေမာ္နီကာရဲ႔အေဖျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။ငါသူ႔ကိုကယ္မွျဖစ္မယ္”သူ႔စကားကို ၾကားေတာ့လီနာတုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြနဲ႔အတူ စိတ္ဆုိးေဒါသထြက္ျပီး “ရွင္ဟာ လူလိမ္ပဲ” ေအာ္ျပီး ကေလးေတြနဲ႔ မိဘအိမ္ကို ျပန္သြားခဲ့တယ္။ အာခ်ီလီရဲ႔ အေၾကာင္းစံုကို မိဘေတြကို ေျပာျပလိုက္တယ္။ စစျခင္းမွာ ေယာကၡမေတြက စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ၾကေပမဲ့ ခဏအတြင္းမွာပဲ စိတ္ေတြတည္ျငိမ္သြားျပီး.... “မွန္တယ္။ သူျပဳခဲ့တဲ့ အျပဳအမႈေတြအတြက္ ငါတို႔သူ႔ကို ေဒါသထြက္သင့္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အျဖစ္မွန္ကိုေျပာျပဖို႔ သူ႔အတြက္ သတိၱေတြ ဘယ္ေလာက္လိုခဲ့သလဲ ဆိုတာကို ငါတို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္သင့္တယ္။ ဒါဟာ သူ႔စိတ္ရင္းအမွန္ မေမွးမွိန္ေသးဘူးဆိုတာ သက္ေသျပေနတာပဲ။ အမွားလုပ္ခဲ့ျပီး အမွန္ကို ျပဳျပင္တဲ့ ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ကို သမီးအလိုရွိသလား..?ဒါမွမဟုတ္တစ္သက္လံုးအမွားကိုဖုံုးကြယ္ထားတဲ့ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ကိုအလိုရွိသလား?”
မိဘစကားကိုနားေထာင္ျပီးလီနာခဏႏႈတ္ဆိတ္သြားခဲ့မိတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္အေစာၾကီး အိမ္ကို လီနာျပန္ခဲ့ေတာ့ ရီေ၀ေၾကကဲြေနတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ အာခ်ီလီကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ခိုင္မာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔
အာခ်ီလီကို “ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာကို ရွင္သြားရွာပါ။ ကြ်န္မ အေဖာ္လိုက္ခဲ့မယ္” ဆိုျပီး ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၃ရက္ေန႔မွာ ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာနဲ႔ သူတို႔ အဆက္အသြယ္ရခဲ့တယ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၈ ရက္ေန႔ အယ္လီဇဘက္ေဆးရံုမွာ အာခ်ီလီကို DNA စစ္ေဆးခဲ့တယ္။ ရလဒ္က ေမာ္နီကာဟာ အာခ်ီလီရဲ႔ ေသြးသားပဲျဖစ္တယ္။မုဒိန္းတရားခံလူမည္းၾကီးသတိၱရွိရွိနဲ႔လာေရာက္၀န္ခံတယ္ဆိုတဲ့သတင္းကိုၾကားေတာ့မာမိတာ
မ်က္ရည္က်မိတယ္။လူမည္းအေပၚထားတဲ့သူ႔ရဲ႔အမုန္းရန္ျငိဳးဟာ ၁၀ႏွစ္ရွိျပီဆိုေပမ့ဲ အခုလို သတိၱရွိရွိ ထြက္ျပီး၀န္ခံလာတာကိုေတာ့ သူစိတ္လႈပ္ရွားမိတယ္။ ကာယကံရွင္ေတြရဲ႔ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာလွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ေတြ မေပါက္ၾကားေစဖို႔အရာအားလံုးကိုလွ်ိဳ႔၀ွက္တင္းက်ပ္စြာစစ္ေဆးခဲ့တယ္။ ေဆးရံုက တာ၀န္ရွိသူမ်ားကလည္း ကာယကံရွင္ေတြရဲ႔နာမည္အမွန္ကို သတင္းေထာက္ေတြဆီ မေပါက္ၾကားေစဘဲ ေမာ္နီကာရဲ႔ ဖခင္ကိုရွာေတြ႔ျပီျဖစ္ေၾကာင္းပဲ သတင္းေပးခဲ့တယ္။

ဒီသတင္းကို ဂ႐ုစိုက္ အေလးထားၾကားတဲ့ လူထုေတြက ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာကိုဖုန္းေတြ၊ စာေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ျပီး တရားခံလူမည္းကို သူတို႔
ခြင့္လြတ္ေလးစားေၾကာင္းသတင္းပါးေစတယ္။“တစ္ခ်ိန္တစ္ခါမွာသူဟာျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့အခုအခ်ိန္မွာ
သူဟာသူရဲေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္တယ္”လို႔လည္း အားေပးစကား ေျပာၾကတယ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီ၁၀ရက္ေန႔မွာ အာခ်ီလီကို ေတြ႔ဆံုခြင့္ေပးဖို႔ မာမိတာ တို႔ လင္မယားေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ စစျခင္းမွာေတာ့ သူတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔ဖို႔အာခ်ီလီ သတိၱမရွိခဲ့ဘူး။ဒါေပမဲ့မာမိတာရဲ႔ထပ္တလဲလဲေတာင္းဆိုမႈကိုသူသေဘာတူလိုက္တယ္။

ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၈ရက္ေန႔ တာ၀န္ရွိသူေတြရဲ႔ လွ်ဳိ႔၀ွက္စီစဥ္ေပးမႈနဲ႔ေဆးရံုမွာ သူတို႔ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ၾကတယ္။ဆံပင္ညႇပ္ျပီးစအာခ်ီလီဟာမာမိတာကိုေတြ႔ေတာ့ လွမ္းေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြ ေရြ႔မရေအာင္ ေလးလံေနသလိုမ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ျဖဴေရာ္လို႔ေနတယ္။ မာမိတာတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံ႔ကေရွ႔တိုးျပီးအာခ်ီလီရဲ႔လက္ကိုတင္းတင္းဆုပ္ကိုင္လိုက္တယ္။သံုးေယာက္သားရဲ႔ ပါးျပင္မွာ မ်က္ရည္ေတြက အဆက္မျပတ္ စီးဆင္းလို႔ေနတယ္။
အာခ်ီလီက ဆို႔နင့္တဲ့ အသံနဲ႔ “ ေက်းဇူးျပဳျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကိုခြင့္လြတ္ပါဆိုတဲ့ စကားက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာကိန္းေအာင္းေနတာ၁၀ႏွစ္ရွိခဲ့ပါျပီ။ ဒီေန႔မွပဲ ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္နဲ႔ ေတာင္းပန္ဖို႔အခြင့္ရေတာ့တယ္““ရွင္အခုလိုထြက္ျပီး၀န္ခံလာတာကိုကြ်န္မတို႔ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ရွင္ရဲ႕ခ်ဥ္ဆီနဲ႔ ကြ်န္မသမီးေလးကို ကယ္တင္ဖို႔ဘုုရားသခင္က ရွင့္ကို ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ”

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၉ရက္မွာ အာခ်ီလီရဲ႔ ခ်ဥ္ဆီကို ဆရာ၀န္ေတြက ခဲြစိတ္စစ္ေဆးခဲ့ၾကတယ္။ ကံေကာင္းစြာပဲသူ႔ရဲ႔ခ်ဥ္ဆီေတြေမာ္နီကာအတြက္လံုး၀သင့္ေတာ္ေနခဲ့တယ္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၂ရက္ေန႔ လူေတြ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနတဲ့အခ်ိန္ ေရာက္ရွိလို႔ လာပါျပီ။အာခ်ီလီရဲ႔ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီေတြ ေမာ္နီကာကိုယ္ထဲ ေရြ႔ေျပာင္းေပးလိုက္ၾကတယ္။ အသက္အႏၱရာယ္ကေန ေမာ္နီကာ သီသီေလးလြတ္ခဲ့ျပီး (၁) ပတ္အတြင္းမွာ
ေနေကာင္းက်န္းမာလာခဲ့တယ္။မာမိတာတို႔လင္မယား အာခ်ီလီကိုလံုး၀ခြင့္လြတ္ေပးျပီး ေဒါက္တာအင္ဒေရယာနဲ႔အတူထမင္းဖိတ္စားခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ ထမင္းစားဖိတ္တဲ့ေန႔မွာ အာခ်ီလီကိုယ္စား ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာက စာတစ္ေစာင္ယူလာခဲ့တယ္။ စာထဲမွာ အားနာခယစြာနဲ႔ “ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႔
တည္ျငိမ္ေအးေဆးေနျပီျဖစ္တဲ့ ဘ၀ကို ကြ်န္ေတာ္ မေႏွာင့္ယွက္ပါရေစနဲ႔ေတာ့။ ေမာ္နီကာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ အတူရွိေနႏိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္
ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ အကူအညီလိုခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာပါ။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္ကူညီပါ့မယ္။ တစ္ဆက္ထဲမွာပဲ ေမာ္နီကာကိုလည္း
ကြ်န္ေတာ္အရမ္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ အျပစ္တစ္ခုကို ၀န္ခ်ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္အခြင့္ရခဲ့တယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ လက္က်န္ဘ၀ေလး
ေပ်ာ္ရႊင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ဒါဟာသူေပးတဲ့ကြ်န္ေတာ့္အတြက္အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင ္ျဖစ္တယ္”လို႕ေၿပာခဲ႕ပါတယ္.....................................။။

လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့ အျပဳမႈကို တာ၀န္ယူဖို႔အတြက္ သတိၱေတြ
ဘယ္ေလာက္လိုသလဲ? လူတိုင္းရဲ႔ ရင္ထဲမွာ စံေပတံတစ္ခု ရွိပါလိမ့္မယ္။
ဒီစာကို ဖတ္ျပီး မာမိတာ တို႔ လင္မယားကို အရမ္းေလးစားမိတယ္။ အျဖဴတစ္ေယာက္၊
အမည္းတစ္ေယာက္ ေမြးထားတဲ့ ကေလးေတြေၾကာင့္ လူေတြရဲ႔ အထင္အျမင္လဲြမွားတဲ့
အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ခံခဲ့ရေပမဲ့ ကေလးေလးကို လူလားေျမာက္ေအာင္ သူတို႔
ျပဳစုခဲ့တယ္။ အာခ်ီလီရဲ႔ လုပ္ရဲခံရဲတဲ့ သတိၱကိုလဲ ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။
လူသားတိုင္းအမွားနဲ႕မကင္းနိုင္ႀကပါဘူး။

EVERY TIME IS PRECIOUS...
EVERY PERSON IS NICE...
EVERYTHING IS VALUABLE..
အီးေမးမွ ကူးယူေဖၚျပသည္။

Golden Thoughts

2009-10-16T16:04:00.000+06:30

အင္အားႀကီးမားေသာ ဗုဒၶ၏ သံဃအဖြဲ႕အစည္း

2009-10-01T23:17:00.000+06:30

အာကာမုိး

ကာမဂုဏ္မခံစားဘဲ တရားအားထုတ္ေနေသာ သူတို႔ကို(ဗုဒၶသံဃာ) သူေတာ္သူျမတ္မ်ား အျဖစ္ ယခုေခတ္လူတို႔က အသိအမွတ္ျပဳၾကေသာ္လည္း ထိုပုဂၢိဳလ္တို႔၏ က်င့္စဥ္သည္ ဤကမၻာ၊ ဤလူ႔ဘံုႏွင့္ အံမ၀င္၊ ခြင္ မက်ေစကာမူ သူတို႔၏ ၀ါဒသည္ ၾကာရွည္ေလးျမင့္စြာ တည္တံ့မည္ဟု လူတို႔ယံုၾကည္ၾက၏။

ဗုဒၶသံဃာသည္ လူ႔သမိုင္း၌ အသက္အရွည္ဆံုးအဖြဲ႔ျဖစ္၏။ စစ္တပ္သေဘၤာႏွင့္ တရားသူၾကီးမ်ားျဖင့္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ေသာ ကမၻာ့အင္ပါယာႏိုင္ငံၾကီးမ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္းသံုးရာထက္ ပို၍ မတည္တံ့ခဲ့ေခ်။ ေလာဘ၊ ေဒါသႏွင့္ ေမာဟ ေပၚ၌တည္ေဆာက္ထားေသာ ထိုအင္ပါယာၾကီးမ်ား သည္ ပ်က္စီးေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ေသာ္လည္း ျခိဳးျခံစြာက်င့္မႈ၊ သတၱ၀ါမ်ားကို ၾကင္နာသနားမႈ၊ စိတ္ႏွိမ့္ခ်မႈ၊ ဘာ၀နာပြားမ်ားမႈ စေသာ လူအမ်ား အထင္အျမင္ေသးသည့္က်င့္စဥ္ျဖင့္ မထင္ရွား၊ ဗုဒၶသံဃာ သည္ ကား ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္တည္ျမဲခဲ့၏။ ဤအခ်က္ကို ေထာက္ခ်င့္၍ အင္ပါယာၾကီးမ်ား၏ ေနာက္ကြယ္ရွိ ဒႆန အေတြးအျမင္မွာ အလြန္တိမ္၍ ဗုဒၶသံဃာ၏ အေျခခံတရားမွာ နက္နဲသည္ဟု ကၽြႏု္ပ္တို႔သိရွိနားလည္ၾကရေပမည္ ဟု ဥေရာပ ဗုဒၶစာေပပညာရွင္ ေဒါက္တာ Edward Conze ၏ Buddhism – It’s Essence and Development စာအုပ္တြင္ ေရးသားထားသည္။

ဗုဒၶ၀ါဒသည္ အာဏာျဖင့္ ဦးစီးေဆာင္ရြက္မႈစနစ္၊ အမိန္႔ေပးစနစ္ကိုပယ္၍ လြတ္လပ္စြာ ဆင္ျခင္သံုး သပ္မႈ၊ လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္မႈကို အားေပးေသာ၀ါဒျဖစ္၏။ ဤအယူသည္သာမွန္၍ အျခားအယူ အားလံုးသည္ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္သည္ဟု မထင္မွတ္သင့္ ဟူေသာ ဗုဒၶဩ၀ါဒကို လက္ခံထားေသာသူ၏ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚယံုၾကည္ခြင့္ကုိ ေလးစားရေပမည္။

ဗုဒၶ၏သံဃာအဖြဲ႔အစည္း ယခုကဲ့သို႔ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ရွည္ၾကာရျခင္းမွာဗုဒၶသည္ သံဃာ ကိစၥမ်ားကို ညီညီညြတ္ညြတ္ ေဆာင္ရြက္ၾကရန္ အေလးအနက္ေဟာ၏။ ဗုဒၶလိုလားေသာ ညီညြတ္မႈ သည္ အခုေခတ္လူမ်ား နားလည္ေသာ အမ်ားစုညီညြတ္မႈမဟုတ္ေပ။ ရဟန္းဦးေရနည္းပါးေသာ၊ သံဃာ၏သမိုင္းဦးေခတ္ႏွင့္ ဆီေလ်ာ္ေသာ က်ပ္ျပည့္တင္းျပည့္ ညီညြတ္မႈမ်ိဳးျဖစ္၍ သံဃာ၏ ဥပုသ္ျပဳမႈႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား၌ အထင္အရွားေတြ႔ရ၏။

တေသြး၊ တသံ၊ တမိန္႔စနစ္ကို ဆန္႔က်င္၍ လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္မႈကိုအားေပးေသာ ဗုဒၶသံဃာသည္ ဒီမိုကေရစီ၀ါဒကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေသာအဖြဲ႔ျဖစ္၏။ အာဏာရွင္စနစ္ၾကီးစိုးေသာ ဖြံ႔ျဖိဳးဆဲႏိုင္ငံ မ်ား၌ အဖိႏွိပ္ခံ ႏိုင္ငံသားတို႔၏ မွီခိုအားထားရာျဖစ္၍ ပုဂၢလိကလြတ္လပ္မႈလြန္ကဲျပီး တဘက္စြန္း ေရာက္ေနေသာ ႏိုင္ငံၾကီးမ်ား၌မူ ဗုဒၶ၏ အလယ္လမ္းစဥ္ကို ေဖာ္ညႊန္းေသာ အဖြဲ႔ျဖစ္၏ ဟု ဦးေအးေမာင္၏ ဗုဒၶ ႏွင့္ ဗုဒၶ၀ါဒ စာအုပ္တြင္ ဆိုထားသည္။

ဗုဒၶသံဃာအဖြဲ႔၏အျခားထူးျခားေသာအေၾကာင္းတခုမွာ သံဃာအဖြဲ႔၌ ရဟန္းတို႔၏ ပုဂၢလိက လြတ္လပ္မႈကို ထိပါးခ်ဳပ္ခ်ယ္မည့္ အာဏာရေခါင္းေဆာင္ပုဂၢိဳလ္မရွိျခင္းျဖစ္၏။

ဗုဒၶႏွင့္ သံဃာ၏ဆက္ဆံမႈကို ဘုရင္ႏွင့္ တိုင္းသူျပည္သားတို႔၏ ဆက္ဆံမႈႏွင့္ပံုခိုင္းျခင္းသည္ မွား၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဘုရင္သည္ ႏိုင္ငံလူထု၏ ဦးစီးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္၍ဗုဒၶသည္ကား သံဃာက မိမိအား ဦးစီးေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ စြဲမွတ္ထားျခင္းကို မလိုလားေခ်။အာနႏၵာ… ငါသာလွ်င္ သံဃာကို ဦးစီးေခါင္းေဆာင္ျပဳအံ့၊ သံဃာသည္ … ငါအားသာလွ်င္အားကိုးရန္ရွိလတၱံ ဟူေသာ စိတ္ဆႏၵသည္ ငါဘုရား၌မရွိ ဟု မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္တြင္ ေဟာၾကားထားသည္။

ပုဂၢိဳလ္ကိုးကြယ္မႈစနစ္ (သို႔) အာဏာရွင္စနစ္သည္ ဗုဒၶ၏အလိုဆႏၵႏွင့္လံုး၀ဆန္႔က်င္ေသာ စနစ္ျဖစ္ ၏။ သူမိုက္သည္ မိမိ၌မရွိေသာ ဂုဏ္သတင္းကိုလည္းေကာင္း၊ ရဟန္းတို႔၏ဦးစီးေခါင္း ေဆာင္အျဖစ္ ကိုလည္းေကာင္း၊ ေက်ာင္း၌အစိုးရျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊ လူပရိသတ္၏ပူေဇာ္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း အလိုရွိ၏ - ဟုလည္း ဓမၼပဒ ဂါထာ ၇၃ တြင္ ေဟာခဲ့ပါသည္။

ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ျပဳျပီးေနာက္ ဘိကၡဳသံဃာသည္ ဗုဒၶအလိုဆႏၵ ႏွင့္အညီေခါင္းေဆာင္ပုဂၢိဳလ္မရွိေသာ ဘာသာေရးအဖြဲ႔ျဖစ္လာ၏။

၀ႆာကာရအား အရွင္အာနႏၵာ၏ မိန္႔ၾကားရာတြင္ ပု႑ားၾကီး ငါဘုရားကြယ္လြန္ေသာအခါ ဤရဟန္း သည္ သင္တို႔၏ ကိုးကြယ္စရာ ျဖစ္လတၱံဟု ဘုရားရွင္ ထားအပ္ေသာ တပါးေသာ ရဟန္းမွ်သည္ မရွိဟု ဆိုခဲ့သည္။

သို႔ျဖစ္၍ ဗုဒၶသံဃာအဖြဲ႔၌ သူတပါးအား အမိန္႔ေပးႏိုင္ေသာအာဏာရေခါင္းေဆာင္ပုဂၢိဳလ္မရွိ၊ သံဃာ့ကိစၥမ်ားကို စီမံေဆာင္ရြက္ရန္ သံဃာက တာ၀န္လႊဲအပ္ထားေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားရွိသည္မွန္၏။ သို႔ရာတြင္ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ မိမိသေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ ျပဳျခင္းမဟုတ္ဘဲ သံဃာ၏ကိုယ္စား ျပဳမူေဆာင္ရြက္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း အထူးသတိျပဳရ၏။

ထိုရဟန္းသည္ တဖန္သံဃာ၏ အမႈတို႔၌ စြမ္းႏိုင္၏။ သံဃာ၏ကိစၥတို႔၌ ေကာင္းစြာခံယူ၏။ ရဟန္းအေပါင္းက ေစသည္ရွိေသာ္ လိုက္နာ၏။ ထိုသို႔လိုက္နာသျဖင့္ ငါျပဳ၏ ဟူ၍ မေထမဲ့ျမင္မျပဳရ ဟု မဟာ၀ဂၢပါဠိေတာ္၌ ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။

ဗုဒၶသည္ စစ္မွန္ေသာ ဓမၼသေဘာကိုသာ လက္ခံက်င့္သံုးသူျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ဗုဒၶသံဃာ အဖြဲ႔ကိုလည္း ဓမၼတရားသေဘာအရသာဖြဲ႔စည္းထားသည္။ ဥပဇၨ်ာယ္ဆရာသည္ တပည့္ထက္ ရဟန္း၀ါၾကီး၍ တတ္သိလိမၼာသည္မွန္ေသာ္လည္း စင္စစ္အျမဲအျပစ္ကင္းေသာသူ မဟုတ္ရကား လမ္းမွားေနေသာ ဆရာအား အမွန္ကိုညႊန္ျပရန္မွာ တပည့္၏ ၀တၱရားျဖစ္ေၾကာင္း ၀ိနည္းေတာ္၌ ျပဆိုထား၏။

ဆရာသည္ မေမြ႔မေလ်ာ္ျခင္းျဖစ္ၾကအံ့၊ တပည့္သည္ ဆရာအား အရပ္တပါးသို႔ ကိုယ္တိုင္ေခၚေဆာင္ သြားရမည္။ သူတပါးကိုေသာ္လည္းေကာင္း ေခၚေဆာင္သြားေစရမည္။ ဆရာအား တရားစကားကိုမူ လည္း ေဟာေျပာရမည္။ ဆရာအား ေတြးေတာမႈ သံသယ ကုကၠဳစၥျဖစ္အံ့၊ တပည့္သည္ပယ္ ေဖ်ာက္ရ မည္။ ဆရာသည္ မွားေသာအယူ ယူျငားအံ့၊ တပည့္ကေျဖရွင္းရမည္။ တရားစကားကိုမူလည္း ေဟာေျပာရမည္ဟု ၀ိနည္းေတာ္တြင္ ေဟာခဲ့သည္။

၀ိနည္းပါဠိေတာ္မ်ားကို ေထာက္ခ်င့္၍ ဗုဒၶသံဃာအဖြဲ႔တြင္ ဆရာႏွင့္ တပည့္၏ဆက္ဆံမႈသည္ပင္ အထက္ႏွင့္ ေအာက္ ဆက္ဆံမႈမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ အတူေနမိတ္ေဆြႏွစ္ဦး၏ တန္းတူရည္တူ ဆက္ဆံမႈ မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း သိအပ္၏။ ဤသို႔ အဆင့္အတန္းခြဲျခားမႈမရွိျခင္း၊ မည္သူ႔ကိုမွ်အာဏာ အပ္ႏွင္းမထား ဘဲ အဖြဲ႔၀င္အားလံုး လြတ္လပ္မႈရွိျခင္းသည္ ဗုဒၶသံဃာ၏ ထူးျခားေသာ လကၡဏာ ျဖစ္သည္။

ဘီစီေျခာက္ရာစုေခတ္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံငယ္မ်ား၌ခတၱိယေခါင္းေဆာင္တို႔သည္ မၾကာခဏ စည္းေ၀း၍ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးျခင္း၊ မဲဆႏၵျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ျခင္း စေသာဒီမိုကေရစီနည္းမ်ားျဖင့္ တိုင္းေရး ျပည္မႈကိစၥမ်ားကို စီမံေဆာင္ရြက္ၾက၏။ မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္၌ ဗုဒၶက ၀ဇၨီမင္းတို႔သည္ မၾကာခဏ အညီအညြတ္စည္းေ၀း၍ တိုင္းေရးျပည္မႈကိစၥမ်ားကို ေဆာက္ရြက္ၾကသည့္ နည္းတူ ရဟန္းတို႔ သည္ မၾကာခဏစည္းေ၀း၍ သံဃာကိစၥမ်ားကို အညီအညြတ္ေဆာင္ရြက္ေနၾက သမွ်ကာလပတ္လံုး ၾကီးပြားတိုးတက္ရန္ရွိေၾကာင္း မိန္႔ၾကားေသာစကားကို သတိျပဳအေလးထားသင့္ေပသည္။

ထို႔အျပင္ ဗုဒၶ၀ါဒႏွင့္ ဗုဒၶသံဃာအဖြဲ႔သည္ ဘုရင္မ်ားအုပ္စိုးေသာ ေကာသလ၊မဂဓ စသည့္ ႏိုင္ငံၾကီးမ်ား၌ လည္းထြန္းကားခဲ့၏။ သို႔စဥ္လ်က္ ဗုဒၶသံဃာ၌ ဘုရင္ကဲ့သို႔ေသာ အာဏာပါ၀ါ ပိုင္ပုဂၢိဳလ္မရွိျခင္းသည္ ဗုဒၶကိုယ္တိုင္က လြတ္လပ္မႈကို ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုး၍ ရဟန္းတို႔၏ ပုဂၢလိကလြတ္လပ္မႈကို အားေပးလိုျပီး အာဏာစက္ကို မလိုလားေၾကာင္း မွတ္ယူထုိက္သည္။

ဗုဒၶသံဃာအဖြဲ႔သည္ တေသြး၊ တသံ၊ တမိန္႔ စနစ္ကို ဆန္႔က်င္၏။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ လူတိုင္း၏လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ေတြးေခၚမႈကိုေလးစား၏။ မိမိအယူကိုျမွင့္တင္၍အျခားအယူအားႏွိမ့္ခ်ျခင္း၊ ဖိႏွိပ္ျခင္းကို တားျမစ္၏။ ရဟန္းသည္ အလိုနည္း၍ သားမယားႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းဥစၥာ သံေယာဇဥ္လည္း မရွိရ ကား စဥ္းစားေတြးေခၚ၍ အမွန္တရားကို ရွာၾကံရာ၌ မ်ားစြာလြတ္လပ္၏။ စင္စစ္ကမၻာ့ဘာသာ၀ါဒ သမိုင္း၌ ဗုဒၶသံဃာသည္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လြတ္လပ္မႈကို အမ်ားဆံုး ဦးစားေပးေသာ ဘာသာေရး အဖြဲ႔ျဖစ္ေၾကာင္းယံုမွားဖြယ္မရွိေပ။

ဗုဒၶအလိုအရ ရဟန္းသံဃာသည္ ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ မင္း၊ မႉးမတ္၊၀န္ၾကီးတို႔ႏွင့္ ဆက္ဆံရာ၌ အထူးဆင္ျခင္ ရ၏။ ဗုဒၶသည္ မင္း၏ နန္းေတာ္သို႔ ရဟန္းတို႔မၾကာခဏ သြားလာျခင္း၏အျပစ္ကို ေဟာၾကားခဲ့၏။ စစ္တပ္မ်ား စစ္ေရးျပျခင္း၊ စစ္ခ်ီတက္ျခင္းကိုၾကည့္ရွဳေသာ ရဟန္းသည္ပါစိတ္အာ ပတ္သင့္၏။ စင္စစ္ သံဃာအဖြဲ႔ မ်ားသည္ ႏိုင္ငံအစိုးရတို႔၏ အားေပးကူညီမႈကို မရရွိပါက ၾကာရွည္တည္တ့ံမည္မဟုတ္ေခ်။

ေရွးအိႏၵိယ သကၠတ ဥပေဒက်မ္းမ်ား၌ သံဃာအဖြဲ႔အစည္းတို႔၏စည္းမ်ဥ္းဥပေဒမ်ားကို ဘမယဥပေဒဟုေခၚ၍ ယင္းတို႔ကို ဘုရင္မ်ားက ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရမည္။ ေဖာက္ဖ်က္သူမ်ား အားအေရးယူမည္ဟုဆို၏။

အုပ္စိုးသူမင္းေကာင္းမင္းျမတ္မ်ားကသာ သာသနာအက်ိဳးႏွင့္ဗုဒၶသံဃာအဖြဲ႔ၾကီး စည္ပင္တိုးတက္ျပီး သူေတာ္ ေကာင္းတရားမ်ားအတြက္ ကာကြယ္ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶသည္ အုပ္စိုးသူ အစိုးရမင္းတို႔၏ အက်င့္သီလ ေကာင္းမြန္ေရးကိုအေလးေပးေသာအားျဖင့္ မင္းေကာင္း မင္းျမတ္တို႔က်င့္အပ္ေသာ ( ရာဇဓမၼ ) တရား ၁၀ ပါးကို ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။

စကၠ၀တၱီသီဟနာဒသုတ္တြင္ မင္းေကာင္းအစိုးရေကာင္းတို႔မည္သည္ မိမိတို႔ျပဌာန္းလိုေသာ ဥပေဒကို ေကာင္းစြာသိရွိနားလည္မႈွရွိရမည္။ ငါ့မွာ ဥပေဒျပဌာန္းခြင့္အာဏာရွိသည္ဆိုကာမွ် သေဘာထားျဖင့္ ျပဌာန္းျခင္းမျပဳအပ္။ တရားဥပေဒကို ျပဌာန္းရာ၌အေၾကာင္းယုတၱိခိုင္လံုမႈရွိျပီး စိတ္ႏွလံုးေကာင္း ျဖင့္သာ ျပဌာန္းရမည္ ဟု မိန္႔ဆုိခဲ့၏။

ဗုဒၶသည္ ရဟန္းတို႔၏ ညီညြတ္မႈ၊ လူတို႔၏ ညီညြတ္မႈကို လိုလားေတာ္မူရကားဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးအား လည္းေကာင္း၊ အုပ္စုအခ်င္းခ်င္းကြဲျပားေသာအဖြဲ႔မ်ားၾကားအားလည္းေကာင္း ျပန္လည္သင့္ ျမတ္ေအာင္ျပဳျခင္းသည္ စင္စစ္ ဗုဒၶဩ၀ါဒႏွင့္ အညီျဖစ္၏။ ရဟန္းသည္ ကြဲျပားေသာ သူတို႔ကို ေစ့စပ္တတ္၏။ညီညြတ္သူတို႔ကို အားေပးတတ္၏။ ညီညြတ္မႈ၌ ေမြ႔ေလ်ာ္ေလ်ာ္ပိုက္၏။ ညီညြတ္မႈကို ျပဳေသာစကားကို ဆိုေလ့ရွိ၏ ဟု မဇၥ်ိမနိကာယ္၊ စူဠပတၱိ ပေဒါမသုတ္တြင္ ေဟာထားသည္။ ဤတရားေတာ္အရ ျမတ္ဗုဒၶသည္ သူ၏သံဃာမ်ားအား ျငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ညီညြတ္ေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ၾကရန္ အားေပးေၾကာင္း သတိမူထိုက္သည္။
ဗုဒၶ၏ ရဟန္းသံဃာမ်ားအေပၚ ေဟာၾကားခဲ့ေသာ တရားကို မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္တြင္ အထင္အရွားေတြ႔ရ သည္။ ရဟန္းတို႔ အၾကင္မွ်ေလာက္ ကာလပတ္လံုး အသင္တို႔သည္ အစဥ္မျပတ္စည္း႐ံုးညီညြတ္စြာ သံဃာကိစၥကို ျပဳလုပ္၍ေန၏။ အၾကင္မွ်ေလာက္ ကာလပတ္လံုး အသင္တို႔သည္ သံဃာတာ၀န္ဟူသမွ်ကို ေဆာင္ရြက္ေန၏။ အၾကင္မွ်ေလာက္ ကာလပတ္လံုး သံဃာ၏ စည္းကမ္းဥပေဒ တခုခုကို မက်ဴးလြန္၊ မေဖာက္ဖ်က္၊ အၾကင္မွ်ေလာက္ ကာလပတ္လံုး အသင္တို႔သည္ မိမိတို႔၏ သီတင္းသံုးေဖာ္အားလံုး၏ ခ်မ္းသာေရးကို ေၾကာင့္ၾက၍ေနၾက၏။ ထိုမွ်ေလာက္ကာလပတ္လံုး အသင္တို႔သည္ ဆထက္ထမ္းပိုး တိုးတက္မႈ ရွိေနေပလိမ့္မည္။ ဆုတ္ယုတ္မႈရွိေတာ့မည္မဟုတ္ေပ ဟု ေဟာခဲ့ပါသည္။

ဗုဒၶက ယခုအခါတြင္ သင္တို႔သည္ မိမိ ကုိယ္ကိုသာလွ်င္ မိမိ၏မွီခိုအားထားရာ ျပဳလုပ္ၾကေလာ့။ ဤ သံသရာပင္လယ္၌ မိမိကိုယ္ကိုသာလွ်င္ ကၽြန္းျပဳလုပ္ၾကေလာ့။ ဓမၼကို မိမိ၏ကၽြန္းျပဳလုပ္ၾကေလာ့။ ဓမၼကို ကိုးစားၾကေလာ့ ဟုလည္း မိန္႔ၾကားခဲ့သည္။

ဗုဒၶကြယ္လြန္ခ်ဳပ္ျငိမ္းျပီးသည့္ေနာက္ ငါတို႔၏ ဆရာမရွိေတာ့ျပီ ဟု သင္တို႔ ေတြးထင္ေကာင္း ေတြးထင္ၾကေပလိမ့္မည္။ စင္စစ္ေသာ္ကား ငါပရိနိဗၺာန္၀င္စံခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားျပီးေနာက္ ငါညႊန္ျပထားခဲ့သည့္ တရားဓမၼႏွင့္ ၀ိနည္းအဆံုးအမမ်ားသည္ သင္တို႔၏ ဆရာပင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ဟုလည္း တရားဓမၼႏွင့္ ၀ိနည္းကို ေစာင့္ထိန္းအားကိုးၾကဟု မိန္႔ဆိုခဲ့ပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကမၻာေပၚ၌ ဗုဒၶဘာသာ အထြန္းကားဆံုးႏိုင္ငံျဖစ္သည္ဟုျမန္မာဗုဒၶ၀ါဒီတို႔ ယံုၾကည္ၾက၏။ စင္စစ္ ေက်ာင္း၊ ကန္၊ ဘုရား၊ ေစတီ၊ ပုထိုး ေပါျမားျခင္း၊ပိ႗ကတ္စာေပကို အာဂံုေဆာင္ေသာသူမ်ားရွိျခင္းသည္ သာသနာထြန္းကားေသာ အစစ္အမွန္လကၡဏာမ်ားဟု ဆိုႏိုင္ရန္ ခက္ခဲသည္။ ဗုဒၶဩ၀ါဒကို အျမဲ လိုက္နာက်င့္သံုးေသာ ပုဂၢိဳလ္ေပါမ်ားမွသာ ဗုဒၶသာသနာ ထြန္းကားသည္ဟ ုဆိုႏိုင္ေၾကာင္း မွတ္သားထားသင့္ေပသည္ဟု ဦးေအးေမာင္က သူ၏ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ စာအုပ္တြင္ သတိေပးထားသည္။

ယခုအခါ စစ္အာဏာရွင္ မိစၦာ၀ါဒီမ်ားၾကီးစိုးခ်ဳပ္ကိုင္ေနေသာျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဗုဒၶ၏ သာသနာႏွင့္ ရဟန္း၊သံဃာ အပါအ၀င္ စစ္မွန္ေသာ ဓမၼတရားအားလံုးတို႔သည္ စစ္အာဏာစက္ေအာက္တြင္ ညွိဳးမွိန္ၿပီး ဖိႏွိပ္၊ ဖမ္းဆီး၊ သတ္ျဖတ္ျခင္းခံေနရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သာသနာကို ႐ိုေသေလးစား ယံုၾကည္အားကိုးေသာ ရဟန္း၊ သံဃာႏွင့္ လူပုဂၢိဳလ္အေပါင္းတို႔သည္ ဗုဒၶ၏ မြန္ျမတ္ေသာသာသနာ အတြက္ အဓမၼတရားေတြ ကို အသက္ေပးကာ ေဆာင္ရြက္ၾကရမည္ျဖစ္ေပသည္။
ဧရာ၀တီမွ ကူးယူေဖၚျပသည္။

TRY 100PLUS & WATER - NOT PANADOL

2009-09-14T00:09:00.000+06:30

DON'T TAKE PANADOL AND PANADOL ACTI FAST AND PANADOL SOLUBLE
especially if you have gastric problems
FYI... One real story from a friend......

My husband was working in a hospital as an IT engineer, as the hospital is planning to set up a database of its patient. And he knows some of the doctors quite well.

The doctors used to tell him that whenever they have a headache, they are not willing to take PANADOL (PARACETMOL). In fact,they will turn to Chinese

Herbal Medicine or find other alternatives.

This is because Panadol is toxic to the body, and it harms the liver. According to the doctor, Panadol will reside in the body for at least 5 years. And according to the doctor, there used to be an incident where an air stewardess consumes a lot of panadol during her menstrual as she needs to stand all the time. She's now in her early 30's, and she needs to wash her kidney (DIALYSIS) every month.

As said by the doctor that whenever we have a headache, that's because it is due to the electron/Ion imbalance in the brain. As an alternative solution to cope with this matter, they

suggested that we buy 1 or 2 cans of isotonic drink ( eg.100PLUS), and mix it with drinking water according to a ratio of 1:1 or 1:2 (simply, it means one cup 100plus, one cup water.or 2 cups water).

Me and my husband have tried this on several occasions, and it seems to work well.

Another method will be to submerge your feet in a basin of warm water so that it bring the blood pressure down from your throbbing head.

As Panadol is a pain killer, the more Panadol you take, the lesser would be your threshold for pain (your endurance level for pain).

We all will fall ill as we aged, for woman, we would need to go through childbirth. Imagine that we had spent our entire life popping quite a substantial amount of Panadol (Pain Killer) when you need to have a surgery or operation, you will need a much more amount of general anesthetic to numb your surgical pain than the average person who seldom or rarely takes Panadol .. If you have a very high intake of Panadol throughout your life (Migraine, Menstrual cramps) it is very likely that normal general anesthetic will have no effects on you as your body is pumped

full with panadol and your body is so used to pain killer that you would need a much stronger pain killer, Morphine??

Value your life, THINK b4 you easily pop that familiar pill into your mouth again. Please send this to people you care about

ေက်ာက္ကြင္း၀ါဒၿပိဳင္ပဲြ

2009-09-10T00:59:00.001+06:30

KyaukKyin

က၀ိလကၡဏာ သတ္ပုံက်မ္း

2009-09-10T00:57:00.001+06:30

လိပိဒီပိကာ

2009-09-10T00:34:00.001+06:30

Swine flu: influenza A (H1N1) pandemic အေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ

2009-08-30T01:39:00.000+06:30

ေမး။ Swine Flu ဆိုတာ ဘာလဲ?

ေျဖ။ ရာသီအလိုက္ တုပ္ေကြး၊ ၾကက္ငွက္တုပ္ေကြး၊ ၀က္တုပ္ေကြး၊ စသည္ျဖင့္ တုပ္ေကြးေရာဂါ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိရာ ယခုျဖစ္ေပၚေနေသာ Swine Flu ကပ္ေရာဂါသည္ ယခင္တုပ္ေကြးေရာဂါမ်ားႏွင့္ မတူပဲ ေျမာက္အေမရိက ၀က္တုပ္ေကြး၊ ေျမာက္အေမရိက ၾကက္ငွက္တုပ္ေကြး၊ ရာသီအလိုက္ လူတုပ္ေကြးႏွင့္ အာရွ-ဥေရာပ ၀က္တုပ္ေကြးတို႔ ေပါင္းစပ္ထားေသာ New Influenza A ( H1N1 ) ဗိုင္းရပ္စ္ အသစ္ျဖစ္သည္။

လူမွလူသို႔ လွ်င္ျမန္စြာ ကူးစက္လ်က္ရွိရာ ႏိုင္ငံ ၇၀-ေက်ာ္တြင္ ကူးစက္ပ်ံ႔ႏွံ႔မႈ ျဖစ္ပြားသျဖင့္ ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႔ ( Word Health Organization ) က Pandemic အဆင့္ ၆-အျဖစ္ ၂၀၀၉-ခု ဇြန္လ ၁၁-ရက္ေန႔တြင္ ေၾကျငာခဲ့သည္။

ေမး။ Swine Flu ဘယ္လို ကူးစက္ႏိုင္သလဲ

ေျဖ။ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းမွတဆင့္ ကူးစက္ပါတယ္။ လူနာ ေခ်ာင္းဆိုးျခင္း၊ ႏွာေခ်ျခင္းျဖင့္ တိုက္ရိုက္ေသာ္၄င္း။ လူနာ၏ ခၽြဲ သလိပ္ ခႏၶာကိုယ္အရည္ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကို ကိုယ္တြယ္ ထိေတြ႔ျခင္းမွေသာ္၄င္း ကူးစက္ႏိုင္ပါသည္။

ေမး။ Swine Flu ကပ္ေရာဂါ၏လကၡဏာမ်ားက ဘာလဲ

ေျဖ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ရာသီအလိုက္ တုပ္ေကြးေရာဂါ လကၡဏာမ်ားႏွင့္ ဆင္တူပါသည္။
အဖ်ားရွိျခင္း။ ( ကိုယ္ပူခ်ိန္ ၃၈-ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္အထက္ ရွိျခင္း )
ႏွာရည္ယိုျခင္း၊ ႏွာေခ်ျခင္း။
ေခ်ာင္းဆိုးျခင္း၊ ေခ်ာင္းအလြန္ဆိုးျပီး ေမာျခင္း။
လည္ေခ်ာင္း နာျခင္း။
ကိုယ္လက္ ကိုက္ခဲျခင္း။
ေခါင္းကိုက္ျခင္း။
အသက္ရွဴ ၾကပ္ျခင္း။
အစားအေသာက္ ပ်က္ျခင္း။
ဂဏာမျငိမ္ ျဖစ္ျခင္း။
တခါတရံ ပ်ိဳ႔အန္ျခင္း။
၀မ္းသြားျခင္း။
သတိလစ္ျခင္း။

ေမး။ သာမန္ တုပ္ေကြးေရာဂါႏွင့္ ယခု Swine Flu ကပ္ေရာဂါ ဘယ္လိုခြဲျခား သိႏိုင္သလဲ

ေျဖ။ သာမန္အားျဖင့္ ေရာဂါလကၡဏာခ်င္း ဆင္တူျဖစ္ပါသည္။ ရာသီအလိုက္ တုပ္ေကြးေရာဂါသည္ ရာသီအလိုက္ မၾကာခဏျဖစ္ပြားသျဖင့္ လူမ်ားတြင္ ကိုယ္ခံစြမ္းအား အတိုင္းအတာတခုအထိ ရွိေနပါသည္။

Swine Flu ကပ္ေရာဂါသည္ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးအသစ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မည္သူ႔တြင္မွ် ကိုယ္ခံစြမ္းအား မရွိပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရာဂါလကၡဏာ ပိုမိုျပင္းထန္ျပီး အသက္အရြယ္မေရြး လူအားလံုးတြင္ ျဖစ္ပြားႏိုင္ကာ ကေလးမ်ား ၊ အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္သူမ်ား၊ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္မ်ား၊ နာတာရွည္ေရာဂါရွိသူမ်ားႏွင့္ ကိုယ္ခံစြမ္းအား က်ဆင္းသူမ်ားတြင္ အသက္ဆံုးရႈံးမႈ မ်ားျပားႏိုင္ပါသည္။ ဓာတ္ခြဲစမ္းသပ္ျခင္းျဖင့္သာ ေရာဂါ ခြဲျခား သိရွိႏိုင္ပါသည္။

ေမး။ ျမန္မာႏိုင္ငံ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံမည္မွ်သို႔ Swine Flu ကပ္ေရာဂါ ျပန္႔ႏွံ႔ေနပါသလဲ

ေျဖ။ ၂၀၀၉-ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၁-ရက္ေန႔အထိ WHO မွ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္အရ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေပါင္း ၇၄-ႏိုင္ငံတြင္ ဓာတ္ခြဲစမ္းသပ္မႈ စစ္ေဆးအတည္ျပဳခ်က္အရ ၂၈၇၇၄-ဦး ေရာဂါျဖစ္ပြားခဲ့ျပီး ၁၄၄-ဦး ေသဆံုးခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၂၀၀၉-ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂၇-ရက္ေန႔မွစျပီး ျဖစ္ပြားသူ ၂-ဦး ရွိျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ေမး။ ယခင္ကျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြး ကပ္ေရာဂါမ်ားကို သိပါသလား

ေျဖ။ Spanish Flu-၁၉၁၈-၂၀ လူ သန္းေပါင္း၅၀-ေသဆံုးသည္။ Asian Flu-၁၉၅၇-၅၈ လူ ၂-သန္း ေသဆံုးသည္။ Hong Kong Flu ၁၉၆၈-၆၉ လူ ၁-သန္း ေသဆံုးသည္။

ေမး။ Swine Flu ကပ္ေရာဂါျဖစ္ပြားမႈ ကာကြယ္ရန္ လိုက္နာရမည့္အခ်က္မ်ားကဘာလဲ

ေျဖ။ တကိုယ္ေရ သန္႔ရွင္းမႈကို ဂရုျပဳ ေဆာင္ရြက္ျခင္း။
ႏွာေခ် ေခ်ာင္းဆိုးလွ်င္ လက္ကိုင္ပု၀ါျဖင့္ ဖံုးအုပ္ျခင္း။
လက္ကို ဆပ္ျဖာျဖင့္ စင္ၾကယ္စြာ ေဆးေၾကာျခင္း။ အႀကိမ္ႀကိမ္ေဆးေၾကာျခင္း။
ေကာင္းစြာ အိပ္စက္အနားယူျခင္း။
အာဟာရျပည့္၀သည့္ အစားအစာမ်ား စားသံုးျခင္း။
ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈ မွန္မွန္ျပဳလုပ္ျခင္း။
ေလေကာင္းေလသန္႔ ရရွိေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေနထိုင္ျခင္း။
လူထူထပ္ေသာေနရာႏွင့္ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားသို႔ သြားေရာက္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း။
အရက္ လြန္ကဲစြာေသာက္သံုးျခင္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း။
ေရာဂါျဖစ္ပြားသူမ်ားႏွင့္ သံသယရွိသူမ်ားမွ ၆-ေပအကြာတြင္ ေနထိုင္ျခင္း။
ေရာဂါ မကူးစက္ေစရန္ ႏွာေခါင္းႏွင့္ပါးစပ္ကို လံုေအာင္ဖံုးအုပ္သည့္ Surgical Mask ကို အသံုးျပဳျခင္း။
ေရာဂါရွိသူ၏ ေနအိမ္ႏွင့္ ေဆးရံုမ်ားသို႔ မလိုအပ္ဘဲ သြားေရာက္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း။

ေမး။ စာသင္ေက်ာင္း, လုပ္ငန္းခြင္, ဟိုတယ္မ်ားတြင္ ေရာဂါမျဖစ္ပြားေစရန္ မည္သို႔ေနထိုင္ေဆာင္ရြက္သင့္သနည္း

ေျဖ။ အေဆာက္အဦးမ်ား ေလ၀င္ေလထြက္ ေကာင္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း။
ပတ္၀န္းက်င္ သန္႔ရွင္းေရးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း။
အမႈိက္ႏွင့္ အညစ္အေၾကးမ်ားကို စနစ္တက် စြန္႔ပစ္ျခင္း။
လူ႔အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား၊ ေလွကား၊ ဓာတ္ေလွကား၊ နံရံမ်ားႏွင့္ ရံုးတြင္းပရိေဘာဂမ်ားကို တေန႔ ၂-ႀကိမ္ မွ ၃-ႀကိမ္ ပိုးသန္႔စင္ျခင္း။
စာသင္ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္၊ ဟိုတယ္မ်ားတြင္ ေနထိုင္ေဆာင္ရြက္သူမ်ားအားလံုး၏ က်န္းမာေရးကို ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္ရႈျခင္း။

ေမး။ Swine Flu ေရာဂါ၏ ကာကြယ္ေဆး ရွိပါသလား

ေျဖ။ ကာကြယ္ေဆး ထုတ္လုပ္ရန္ ေရာဂါစတင္ျဖစ္ပြားခ်ိန္မွ ကာကြယ္ေဆးရသည့္ အခ်ိန္အထိ အနည္းဆံုး ၃-၄ လ ၾကာႏိုင္ျပီး စက္မႈဖြံ႔ျဖိဳးျပီးေသာ ႏိုင္ငံႀကီးမ်ားတြင္ အမ်ားဆံုး ထုတ္လုပ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ကမၻာ့လူဦးေရ အားလံုးအတြက္ မလံုေလာက္ႏိုင္ပါ။

ေမး။ ေရာဂါျဖစ္ပြားလွ်င္ ကုသႏိုင္သည့္ေဆး ရွိပါသလား

ေျဖ။ Tamiflu ( Osaltamivir ) ႏွင့္ Relenza ( Zanamivir ) ေဆး ၂-မ်ိဳးသည္ Swine Flu ေရာဂါပိုးကို ကုသႏိုင္စြမ္း ရွိေၾကာင္း အေထာက္အထား ရွိပါသည္။ ေရာဂါစတင္ျဖစ္ပြားခ်ိန္မွ ၄၈-နာရီအတြင္း သံုးစြဲပါက ပိုမိုထိေရာက္မႈ ရွိပါသည္။

ေမး။ Swine Flu ကပ္ေရာဂါျဖစ္သူသည္ မည္သို႔ေနထိုင္ရမည္နည္း

ေျဖ။ မိမိက်န္းမာေရး အျမန္ေကာင္းမြန္လာေစရန္ႏွင့္ အျခားသူမ်ားသို႔ မကူးစက္ေစရန္အတြက္ စတင္ဖ်ားသည့္ေန႔မွ ( ၁၀ ) ရက္အထိ ဖ်ားနာသူႏွင့္ ဖ်ားနာသူအား အနီးကပ္ေစာင့္ေရွာက္သူသည္ Surgical Mask တပ္ဆင္ထားရမည္။ မိမိအိမ္တြင္ ေနထိုင္ရမည္။
ရံုး၊ ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္မ်ားႏွင့္ ခရီးသြားလာျခင္းကို ေရွာင္ၾကဥ္ရမည္။
ႏွာေခ်၊ ေခ်ာင္းဆိုးလွ်င္ လက္ကိုင္ပု၀ါ အသံုးျပဳရမည္။ လက္ကိုဆပ္ျပာျဖင့္ စနစ္တက် ေဆးရမည္။
အာဟာရျဖစ္ေသာ အစားအစာမ်ားစားရန္ ႏွင့္ အရည္မ်ားမ်ား ေသာက္ရမည္။
လူနာအတြက္ သီးသန္႔ေနထိုင္ရန္ ေနရာရွိပါက ေလေကာင္းေလသန္႔ ရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမည္။
က်န္းမာေရးဌာနႏွင့္ ဆက္သြယ္ေဆာင္ရြက္ရမည္။
အသံုးျပဳျပီးေသာ လူနာအသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကို ၀.၅ ရာခိုင္ႏႈန္း Bleach ျဖင့္ မိနစ္ ၃၀-စိမ္ထားရမည္။ သို႔မဟုတ္ ေရေႏြးျဖင့္ ျပဳတ္ေလွ်ာ္ရမည္။
လူနာျပဳစုျပီးတိုင္း လက္ကို ဆပ္ျပာျဖင့္ ေသခ်ာစြာ ေဆးေၾကာရမည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အရက္ျပန္ (Alcoho Rub ) ကို အသံုးျပဳႏိုင္သည္။

ေမး။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ လက္ကို ဆပ္ျပာျဖင့္ ေဆးေၾကာသင့္သလဲ

ေျဖ။ ႏွာေခ်ေခ်ာင္းဆိုးျပီးခ်ိန္။
အလုပ္ႏွင့္ ျပင္ပမွ ျပန္လာခ်ိန္။
လူနာကို ျပဳစုျပီးခ်ိန္။
လူနာအသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကို ကိုင္တြယ္ျပီးခ်ိန္။
အစာမစားမီ ႏွင့္ စားျပီးခ်ိန္။

ေမး။ Surgical Mask ဘယ္လိုအသံုးျပဳမလဲ

ေျဖ။ ပါးစပ္ႏွင့္ ႏွာေခါင္း အားလံုးလံုျခံဳေအာင္ တပ္ဆင္ရမည္။ Surgical Mask တပ္ဆင္ထားခ်ိန္တြင္ Surgical Mask ျပင္ပတြင္ ပိုးမႊးမ်ား တြယ္ကပ္ႏိုင္သျဖင့္ လက္ျဖင့္ ကိုယ္တြယ္ျခင္းကို ေရွာင္ရမည္။
Surgical Mask စိုထိုင္းလာလွ်င္ ပိုးမႊားမ်ား လြယ္ကူစြာတြယ္ကပ္ႏိုင္သျဖင့္ အသစ္လဲလွယ္ တပ္ဆင္ရမည္။
တခါသံုး Surgical Mask မ်ားကို ပိုးသန္႔စင္ျပီး စနစ္တက် စြန္႔ပစ္ရမည္။
ျပန္လည္အသံုးျပဳႏိုင္ေသာ Surgical Mask မ်ားကို ပိုးသန္႔စင္ျပီး ေသခ်ာစြာေလွ်ာ္ဖြပ္ျပီးမွ အသံုးျပဳရမည္။
Surgical Mask အသံုးျပဳျပီးတိုင္း လက္ကို ဆပ္ျပာျဖင့္ ေသခ်ာစြာ ေဆးေၾကာရမည္.။ အရက္ျပန္ ( Alcohol Rub ) အသံုးျပဳႏိုင္သည္။

ကမၻာသူ ကမၻာသား အားလံုး Swine Flu ကပ္ေရာဂါေဘးမွ ကင္းေ၀းၾကပါေစ။
ဆရာ၀န္တဦး။

Adivsory For Patients

2009-08-30T01:32:00.001+06:30

MYANMAR - SINGAPOREAN (1)

2009-08-30T01:26:00.001+06:30

BURMESE - SINGAPORE. PR. CITINEN

2009-08-30T01:20:00.001+06:30

MYANMAR COUNTRY PROFILE 2005

2009-08-28T13:17:00.001+06:30

Myanmar Country Profile 2005

Dictatorship, Disorder and Decline in MYANMAR

2009-08-28T12:59:00.001+06:30

Dictatorship,Disorder and Decline in Myanmar

ေလ့လာခ်င္စရာ အဂၤလိပ္စာ

2009-08-23T01:43:00.001+06:30

အလကၤာေက်ာ္စြာ ကာတြန္း၀ိဇၨာ ဦးဘဂ်မ္း (၁၉၀၂-၁၉၅၃)

2009-08-22T01:47:00.001+06:30

ကာတြန္း၀ိဇၨာ ဦးဘဂ်မ္းသည္ မအူပင္ခရုိင္ ေညာင္တုန္းျမိဳ႕ ၁၂၆၃-ခုႏွစ္တပုိ႕တဲြလဆန္း ၁၃-ရက္ ၾကာသာပေတးေန႕ (၁၉၀၂-ခုႏွစ္ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၀-ရက္) ၌ဖြားျမင္သည္။ ေမြးခ်င္းေျခာက္ေယာက္ ရွိသည့္အနက္ ဦးဘဂ်မ္းမွာ ပဥၥမေျမာက္ျဖစ္သည္။

ရန္ကုန္တကၠသုိလ္တြင္ ဥပစာတန္းအထိ ပညာသင္ၾကား၍ ၁၉၂၉ ခုႏွစ္တြင္ဘြဳိင္လာအင္စပိတ္ေတာ္ခ်ဴပ္ရုံး၌ လစာေငြ၉၀ိ-စား စာေရးအျဖစ္အမူထမ္းသည္။လုပ္သက္တႏွစ္ေက်ာ္ရွိမွ ခ်ဴပ္ခ်ယ္မူကိုမႏွစ္သက္၍ အလုပ္မွထြက္ကာ ငယ္စဥ္ကပင္၀ါသနာထုံေသာ ရုပ္ေျပာင္ကာတြန္းကုိေရးဆဲြသည္။ ရန္ကုန္ေဂဇက္သတင္းစာက
သူ႕ကာတြန္းမ်ားကုိစတင္ေဖာ္ျပသည္။

အယ္ဒီတာ မစၥတာေမာင္မုိင္းက ေငြ၆၀ိ-ထုတ္ေပးလုိက္၍ ကာတြန္းဆရာအျဖစ္ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းျပဳရန္ စိတ္ဓါတ္ခုိင္ျမဲသြားသည္။ သတင္းစာဆရာမ်ားက သူ႕ကာတြန္းမ်ားကုိ အလုအယက္သုံး၍ ကာတြန္းဆရာအျဖစ္ ေအာင္ျမင္လာသည္။ ပန္းခ်ီဆရာအသင္း အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ ေလးႏွစ္ေဆာင္ရြက္ သည္။

ထုိမွတဆင့္တက္၍ ပဲေရာ့ရုပ္ရွင္မွ ေပ၈၀၀ ရွည္ ”ၾကက္ေတာင္ကြ” ႏွင္ ့ေပ၁၀၀၀ခန္႕ရွိ ”အသူရာ” ကာတြန္းရုပ္ရွင္ကားမ်ားကုိ တီထြင္ရုိ္က္ကူးသည္။ ထုိအခ်ိန္က ကာတြန္း ရုပ္ရွင္ေရးဆဲြနည္းမရွိေသး၍ မွန္ေရွ႕တြင္ ခါးေတာင္းက်ဴိက္လမ္းေလွ်ာက္ကာ အရုပ္လွုူပ္ရွားပုံကုိ ခက္ခက္ခဲခဲ မွတ္ခဲ့ရသည္ဟုဆုိသည္။ ဤနညး္ျဖင္ ့ပုံေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေရးဆဲြျပီး ကာတြန္းရုပ္ရွင္ကုို ႏွစ္လခဲြအတြင္း ရုိက္ကူးႏုိင္ခဲ့သည္။

ဆရာဦးဘဂ်မ္းသည္ ကာတြန္းေရးဆဲြရာတြင္သာမက စာအေရးအသားလည္းေကာင္း သူျဖစ္သည္။အထူးသျဖင့္ ဟာသ၀တၳဳေရးသားရာတြင္ ေျပာင္ေျမာက္သည္။သူကုိယ္ တုိင္ၾကီးမွဴးထုတ္ေ၀ေသာ”ေရႊျမိဳ႕ေတာ္မဂၢဇင္း”၌ သုသုအမည္ျဖင့္”ညီမေလးေၾကာင့္” ၀တၳဳကုိေရးသည္။ ရွဴမ၀ႏွစ္ရာျပည့္တြင္ေဖာ္ျပေသာ ”အခ်စ္ေၾကာင့္” ၀တၳဳရွည္မွာ ဟာသဥာဏ္ရႊင္၍ ဆဲြေဆာင္မူအျပည့္ရွိေသာ၀တၳဳျဖစ္သည္။

၁၉၅၀-ခုႏွစ္ေလာက္က လက္ဖ်ားေငြသီးေနေသာ ဦးဘဂ်မ္းအား ဖဆပလအစုိးရက အ ျမတ္ေတာ္ေၾကး ေကာက္ရန္ဆင့္ဆုိ၍ ဦးဘဂ်မး္သည္ ကာတြန္းမဆဲြပဲသုံးလခန္႕ သပိတ္ေမွာက္ဘူးသည္။ သူ႕ကာတြန္းမ်ားကုိ မၾကည့္ရမေနႏုိင္ေသာလူထုက ေတာင္း ဆုိၾက၍ ကာတြန္းျပန္္ဆဲြခဲ့သည္။ ဦးဘဂ်မ္း၏ ကာတြန္းမ်ားသည္ လူထုအေပၚ ၾသဇာၾကီးမားေသာေၾကာင့္ ဖဆပလ အာဏာပုိင္ၾကီးတဦးက ဦးဘဂ်မ္းအား ညႊန္ၾကားေရး၀န္တေနရာယူ၍ ႏုိင္ငံ့၀န္ထမ္းေဆာင္ဘုိ႕စည္းရုံးသည္။ ဦးဘဂ်မ္းက သူ႕အတြက္ေရာ တု္ိင္းျပည္အတြက္ပါအက်ိဴးရွိမည္ မဟုတ္ဟုုျငင္းဆုိခဲ့သည္။

ဆရာဦးဘဂ်မ္းသည္ တေယာထုိးျခင္းႏွင္ က်ားကစာျခင္းကုိ ၀ါသနာထုံသည္။ လူမ်ားရာ ပြဲလမ္းသဘင ္ဧည့္ခံပဲြမ်ားသုိ႕သြားေလ့မရွိ၊ ထင္ရွားမူကုိ လုိလား သူလည္းမဟုတ္ေခ်။ ဆရာဦးဘဂ်မ္းသည္ ၁၉၃၄-ခုႏွစ္တြင္ ပဲခူးျမိဳ႕သူ
ေဒၚၾကည္ႏွင့့္အေၾကာင္းပါသည္။ ၁၉၄၈-ခုႏွစ္တြင္ သားကုိဗုိက္ခဲြေမြးရေသာဒဏ္ျဖင့္ ေဒၚခင္ၾကည္ကြယ္လြန္ရာ အလြန္စိတ္ထိခုိက္ သြားရွာသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ဦးဘဂ်မ္း ဇာတ္လုိက္ေက်ာ္ ”ဦးေဖ်ာက္ဆိပ္” သည္ရေသ့၀တ္ေျပာင္းကာ ”ရေသ့ၾကီး ဦးေဖ်ာက္ဆိပ္” ျဖစ္လာရသည္။

ဦးဘဂ်မ္းသည္ စာနယ္ဇင္းမ်ားတြင္ မိမိအာေဘာ္ျဖင့္ေရးသည့္ ပုံျပင္မ်ားကုိ”ဘဂ်မ္း” ဟူ၍ လက္မွတ္အျပည့္အစုံေရးထုိးျပီးမိမိအာေဘာ္မဟုတ္ဘဲ အျခားသူမ်ား၏ အာေဘာ္ကုိသရုပ္ေဖာ္ေပးရေသာအခါ ”ဘီဂ်ီ”ဟူ၍အတုိေကာက္လက္မွတ္ထိုး ေလသည္။ ႏုိင္ငံျခား၌ပညာဆည္းပူးရန္ အစုိးရကေစလႊတ္မည္ဆု္ိေသာ္လည္း လုိလိုခ်င္ခ်င္္မရွိ၊ ျငင္းဆန္ခဲ့ေလသည္။

ဦးဘဂ်မ္း၏ကုိယ္ပုိင္ဇာတ္ေကာင္မ်ားမွာဗမာ့ေခတ္သတင္းစာတြင္ဦးေဖ်ာက္္ဆိပ္၊ ဟံသာ၀တီသတင္းစာတြင္္ ”ခ်ာရာဏသီေမာင္ေျမဇာ” တုိ႕ျဖစ္သည္။ ဦးဘဂ်မ္းသည္ ဂၢိဳလ္ေရးအရ သေရာ္ျပီးေရးသားျခင္းမျပဳခဲ့ေပ။ ေခတ္စရုိက္သဘာ၀ ကုိ အဓိကထားကာ သေရာ္ခဲ့သည္။ေန႕စဥ္ထုတ္သတင္းစာမ်ားကဖတ္ကာ တုိင္းျပည္
အတြက္ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အေရးအေၾကာင္းမ်ားက ေလ့လာအကဲျဖတ္ျပီးမွပုံေရးေလ့ ရွိသည္။

ဆရာဦးဘဂ်မ္းသည္ အစာမေၾကေရာဂါ၊ အနာ့ပဆုပ္ေရာဂါတုိ႕၏ဒဏ္ေၾကာင့္၁၉၅၃-ခုႏွစ္ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၈-ရက္တြင္ ကြယ္လြန္သည္။ ဦးဘဂ်မ္းမရွိေတာ ့မွ ဖဆပလ-အစုိးရက ၁၉၅၅-ခုႏွစ္တြင္္ အလကၤာေက်ာ္စြာဘဲြ႕ ကုိခ်ီးျမင့္သည္။
က်န္ရစ္သူတစ္ဦးတည္းေသာ သားေလးေမာင္ေက်ာ္ညြန္႕အား ထုိဆုကုိရန္ကုန္ျမိဳ႕ ဂ်ဴဗလီေဟာ၌ေပးအပ္ခဲ့သည္။ ထုိဂုဏ္ျပဳပဲြတြင္ ပန္းပုဦးဟန္တင္ထုထားေသာ ဦးဘဂ်မ္း၏ ကုိယ္တပုိင္းပန္းပုရုပ္ပုံကုိ ပန္းခ်ီဦးေငြကုိင္ကဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့ေလသည္။

Credit to juniorwin

http://www.myanmarfamily.org မွကူးယူေဖၚျပသည္။

HINDI LANGUAGE

2009-08-07T00:46:00.001+06:30

MYSTICAL INDIA

2009-07-27T01:31:00.000+06:30

ANATTA LAKKANA SUTTA (P-E-M)

2009-07-20T11:00:00.001+06:30

ဗိုလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ က်ဆံုးခဲ့စဥ္က စာနယ္ဇင္း မွတ္တမ္းတင္ခဲ့မႈမ်ား

2009-07-19T00:25:00.000+06:30

လွျမင့္ (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္) ရဲ႕ "ဗိုလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ က်ဆံုးခဲ့စဥ္က စာနယ္ဇင္း မွတ္တမ္းတင္ခဲ့မႈမ်ား" ျပန္ေျပာင္း ရွာေဖြ ေဖာ္ထုတ္မႈကို ခ်င္းတြင္း၊ မဂၢဇင္း အမွတ္ (၄ဝ)၊ ဇူလိုင္လ၊ ၂ဝဝ၉ ခု ထုတ္မွေန ျပန္လည္ ကူးယူ ေဖာ္ျပလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားသည္ နယ္ခ်ဲ႕တို႔၏ ေသြးခြဲ သပ္လွ်ိဳမႈ၊ အသားထဲမွ ေလာက္တြယ္မႈ ျဖစ္ရပ္ဆိုးတို႔ကို အရင္းခံလ်က္ ေရတိမ္ နစ္ခဲ့ၾကရသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ က်ဆံုးခဲ့ရေသာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ သမိုင္းျဖစ္ရပ္ဆိုး အေျခအေနမ်ားကို ထိုအခ်ိန္က ထုတ္ေဝခဲ့ေသာ စာနယ္ဇင္းမ်ားတြင္ သမိုင္းမွတ္တမ္းတင္ ေရးသား ေဖာ္ျပခဲ့ၾက၏။ ထိုသမိုင္းဝင္ မွတ္တမ္းသဖြယ္ ျဖစ္ေသာ စာနယ္ဇင္း မွတ္တမ္းတင္ခဲ့မႈမ်ားကို လက္လွမ္းမီသမွ် ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ ေကာက္ႏႈတ္ တင္ျပလိုပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ က်ဆံုးခဲ့ၿပီးေနာက္ တပတ္ အၾကာတြင္ ထုတ္ေဝေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ (အုပ္တြဲသစ္ ၉၊ အမွတ္ ၆) ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၂၆ ရက္ စာေစာင္တြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလးသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ က်ဆံုးခဲ့ရသည့္ ေန႔ရက္ႏွင့္ သူ၏ ခံစားရမႈ အေထြေထြကို ႏိႈင္းယွဥ္၍ 'လဆန္း ၂ ရက္ေန႔' ေဆာင္းပါးကို ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲစြာ ေရးသား မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည္။

'လဆန္း ၂ ရက္ေန႔' ေဆာင္းပါးတြင္၊ လဆန္း ၂ ရက္ေန႔တိုင္း က်မ တသက္ပန္ အဖို႔ စိတ္ႏွလံုး ထိခိုက္ေသာ ေန႔ျဖစ္၍ ဤလဆန္း ၂ ရက္ေန႔ထက္ ဗ်ာပါမီး ေတာက္ရသည့္ေန႔ကား က်မ တသက္လံုး မရွိႏိုင္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ဦးခ်စ္ေမာင္၊ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္တို႔သည္ လဆန္း ၂ ရက္ေန႔တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ၾကသည္ ဟူ၍ အစခ်ီလ်က္ ၁၉၃ဝ ခုႏွစ္၊ ဝါေခါင္လဆန္း ၂ ရက္ေန႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ က်ဆံုးမႈအတြက္ ဝမ္းနည္းမဆံုး ျဖစ္ရမႈကို …

"ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး မရမီ သူ႔တို႔တေတြ ကြယ္လြန္သည္မွာ အသည္းနာဖို႔ အလြန္ေကာင္းေလသည္။ သူတို႔သည္ သူ႔တို႔ မေသခင္ က်မတို႔အား လြတ္လပ္ေသာ လူမ်ိဳးတမ်ိဳး မျဖစ္ၾကေသးေၾကာင္းကို လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာျပည္တြင္ ကိုယ္တေယာက္တည္း အတြက္ သုခရွာ၍ မျဖစ္ႏိုင္ဘဲ လြတ္လပ္ေရး သုခႀကီးကို တမ်ိဳးလံုး တညီတၫြတ္တည္း ရွာယူၾကဖို႔ရာ လည္ေကာင္း ႏိႈးေဆာ္သင္ၾကား လမ္းျပ ေပးသြားၾကသည္။"

၁၉၄၉ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၉ ရက္ ( ၁၃ဝ၉ ခုႏွစ္၊ ဝါေခါင္လဆုတ္ ၈ ရက္)ေန႔ထုတ္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္အုပ္တြဲသစ္ ၉ အမွတ္ ၈ တြင္ ေဆာင္းပါးရွင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္အဖြဲ႕ဝင္ ဦးအုန္းျမင့္သည္ 'သူ႔အေၾကာင္း က်ေနာ္ မွတ္မိ သိရွိရသမွ်' ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေက်ာင္းသားဘဝမွ စတင္ကာ က်ဆံုး အခ်ိန္အထိ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို အေသးစိတ္ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည္။

ေဆာင္းပါးရွင္ ဦးအုန္းျမင့္သည္ သခင္ ဘဝကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ေျပာမနာ၊ ဆိုမနာ မိတ္ေဆြရင္း ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ကိုယ္တိုင္ပင္ "က်ဳပ္အေၾကာင္းကို သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ (ဦးအုန္းျမင့္ႏွင့္ သခင္တင္ဦး) သာ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္" ဟု ေျပာဆိုခဲ့ဖူးသည္။ ဦးအုန္းျမင့္၏ ေဆာင္းပါးတြင္၊ …

"ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ကြယ္လြန္ၿပီဟု ေျပာသံၾကားရသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ က်ေနာ္၏ အနီးတြင္ ကပ္၍ ဗံုးက်ၿပီး ျပင္းထန္စြာ ျမည္ဟိန္း ေပါက္ကြဲကာ မီးခိုးလံုးေတြ ပိတ္ဖံုး ေမွာင္မည္း သြားသကဲ့သို႔ ထင္မွတ္ လိုက္မိေတာ့သည္။ လွ်ပ္တျပက္ခန္႔ လံုးလံုးသတိလစ္ကာ ေလဟာျပင္ႀကီးကဲ့သို႔ ရွိေနရာမွ တျဖည္းျဖည္းပင္ တေရးေရး ထင္ျမင္ ေပၚေပါက္လာသည္မွာကား ယခင္ ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ၾကာမွ ယခုအထိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ အတူ ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ သြားလာ ေျပာဆိုရပံုမ်ားပင္ ျဖစ္ေပသည္" စသည္ျဖင့္ ေရးသား ေဖာ္ျပထားသည္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္ ၂၃ ရက္ေန႔ထုတ္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ အုပ္တြဲသစ္ (၉)၊ အမွတ္ (၁ဝ) တြင္ သခင္ဗေအး (သူရဲ) သည္ 'က်ေနာ္ သိေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္' ေဆာင္းပါးကို ေရးသားခဲ့သည္။ သခင္ဗေအးသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ေက်ာင္းသား ဘဝကပင္ သိခဲ့သည္။ သခင္ ဘဝႏွင့္ အဂၤလိပ္ကို ေတာ္လွန္စဥ္ အခါက လည္ေကာင္း၊ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္စဥ္ အခါက လည္းေကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထံ အပါးေတာ္ၿမဲ အျဖစ္ ႏွစ္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ သူ၏ ေဆာင္းပါးတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ေရာင့္ရဲတတ္မႈ၊ အာ႐ံုဝင္စား ျပင္းထန္မႈတို႔ကို …

"စာအလြန္ဖတ္သူ ျဖစ္သည္။ တခါတရံ ေနာက္ေဖးသြားစဥ္ ေနာက္ေဖးသြားရင္း စာဖတ္ေနရာ နာရီဝက္ေက်ာ္ၾကာ သျဖင့္ ေခၚယူရ၏။ ထမင္းကုိလည္း အမွတ္တရ မရွိ၊ စားခ်ိန္တြင္ ေခၚယူ ေကၽြးရ၏။ မုန္႔ပဲသေရစာကို စားရန္ ေကာင္းစြာ ဂ႐ုမစိုက္။ ေရကိုလည္း အတြင္ ခ်ိဳးေစရ၏" ဟူ၍ ေဖာ္ျပထားသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ က်ဆံုးခ်ိန္တြင္ ႐ႈမဝ ႐ုပ္စံုမဂၢဇင္း စတင္ ေပၚထြက္စ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ႐ႈမဝ ႐ုပ္စံု မဂၢဇင္း အတြဲ (၁)၊ အမွတ္ (၃)၊ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လထုတ္တြင္ ဝမ္းနည္းသည့္ သဝဏ္လႊာႏွင့္ ကဗ်ာမ်ားကို ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ 'သဝဏ္လႊာ' တြင္ ဝမ္းနည္းသည့္ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ အတြဲ (၁)၊ အမွတ္ (၃)၊ ၾသဂုတ္လထုတ္ မဂၢဇင္းကို မထုတ္ေဝသင့္ေၾကာင္းကို၊

"တကယ္ဆိုလွ်င္ ယခုလ ႐ႈမဝ မဂၢဇင္း ထုတ္ေဝျခင္းငွာ မသင့္ပါေပ။ အကယ္တည့္ လြန္ခဲ့ေသာ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ ႐ႈမဝ စာမ်က္ႏွာ ၇ မွ ၁ဝဝ အထိ ႐ိုက္ၿပီးသား မျဖစ္ခဲ့မိလွ်င္ လည္းေကာင္း၊ တတိုင္းျပည္လံုး ယူက်ံဳးမရ တသဝမ္းနည္း အျဖစ္ႀကီး ျဖစ္ရေသာ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ၾကံမႈသည္ ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ထက္ ေစာလ်က္ လဆန္းစ ၃၊ ၄ ရက္ အတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ပါလွ်င္ လည္းေကာင္း ႐ႈမဝ အမွတ္ (၃) သည္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် ထုတ္လာႏိုင္မည္ မဟုတ္ေခ်" ဟူ၍ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။

ဆက္လက္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ က်ဆံုးသည္ဟု ၾကားသိရေသာ အခါ ျဖစ္ေပၚလာေသာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ ခံစားရခ်က္တို႔ကိုလည္း၊

"ဤအခ်ိန္မွာ ကြၧႏု္ပ္တို႔ နံနက္ ထမင္း စားေနဆဲ ျဖစ္ၾကသည္။ ဤသတင္းကို ၾကားလွ်င္ၾကားခ်င္း အလ်ဥ္းပင္ မယံုၾကည္ၾက၊ မယံုႏိုင္ၾက၊ ယံုလည္း မယံုခ်င္ၾက၊ မယံုၾကဘူး ဟူ၍သာ ဆုိရသည္။ တဝိုင္းလံုး တုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ား ေနၾကသည္။ အံ့ၾသ ဝမ္းနည္း ယူက်ံဳးမရႀကီး ျဖစ္ေနၾကသည္။ ထမင္းပင္ ဆက္မစားႏိုင္ၾက။ ေဆး႐ံု ေျပးသူေျပး၊ သတင္းစာတိုက္ သြားသူသြား၊ တတိုက္လံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားၾကေတာ့သည္။
ညေန သတင္းစာမ်ား ထြက္လာေသာ အခါ၌ကား ကၽြႏ္ုပ္တို႔ လက္ခံႏိုင္၍လည္း မရ။ မယံုႏိုင္၍လည္း မျဖစ္။ ဝမ္းနည္း ဝမ္းနည္း ယူက်ံဳးမရ ႀကီးစြာျဖင့္သာ လက္ခံ ယံုၾကည္ လိုက္ၾကရေတာ့သည္။ ဗမာတိုင္းလိုလိုပင္ ဤနည္းႏွင္ႏွင္ ျဖစ္ပ်က္ၾကမည္ကား မလြဲ။"

၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လထုတ္ ဒဂုန္မဂၢဇင္း အုပ္တြဲ (၂၁)၊ အမွတ္ (၈) တြင္ ဒဂုန္ဦးစန္းေငြ၏ 'ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား မည္သို႔ ေက်းဇူး ဆပ္မည္နည္း'၊ ေမာင္ေမာင္ၾကြက္၏ 'ကေလာင္စက္'၊ ရန္ကုန္ခင္ေဆြ၏ 'ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္'၊ 'ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဝန္ႀကီးမ်ားအတြက္ ကုသိုလ္ဆြမ္းသြတ္ လြမ္းဆြတ္ ေၾကကြဲျခင္း ေလးခ်ိဳးလတ္ ငိုခ်င္း' စသည္တို႔ျဖင့္ အမွတ္တရ ထုတ္ေဝခဲ့သည္။

ဒဂုန္ ဦးစန္းေငြ၏ 'ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား မည္သို႔ ေက်းဇူးဆပ္မည္နည္း' ေဆာင္းပါးတြင္

"ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃ဝ၉ ခုႏွစ္၊ ဝါေခါင္လဆန္း ၂ ရက္ေန႔ ဟူေသာ ဂဏန္းကြက္သည္ ျမန္မာ တိုင္းရင္းသားတို႔ အတြက္ စိတ္လက္ညစ္ႏြမ္း ဝမ္းနည္းမဆံုး ႀကိမ္မီးအံုးသကဲ့သုိ႔ ယူက်ံဳးမရ ျဖစ္ေစေသာ အမဂၤလာေန႔ႀကီး ျဖစ္ေပသည္။
လူတို႔ မည္သည္မွာ မိမိတို႔ အားကိုးျပဳရာ ေမ႐ုျမင္းမိုရ္ေတာင္ႀကီး ၿပိဳကြဲ ယိုင္လဲရွာျခင္း အတြက္ ပြက္ပြက္ဆူမွ် ပူေလာင္ၾကၿမဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဤသို႔ ပူေဆြးေလာင္ကၽြမ္း ဝမ္းနည္းမေျပ ျဖစ္ေန႐ံုမွ်ျဖင့္ ကြယ္လြန္ရွာသူတို႔အား လြမ္းရာက်မည္ မဟုတ္။ သူတို႔၏ လုပ္ငန္းမ်ားကို ဆက္လက္ အေမြခံကာ လုပ္ကိုင္ က်င့္ၾကံျခင္းသည္သာလွ်င္ စစ္စစ္ လြမ္းရာေရာက္မည္ ျဖစ္ေလသည္။

သို႔ျဖစ္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အမွဴးရွိေသာ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲ ဝမ္းနည္းမဆံုး စိတ္ႏွလံုး ပူေဆြး ေနၾကရ႐ံုမွ်ႏွင့္ အခ်ိန္မကုန္ေစၾကကုန္ဘဲ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား တကယ္တမ္း လြမ္းဆြတ္ရာ ေရာက္ၾကေလေအာင္ လမ္းျပခဲ့သည့္ ခရီးစဥ္ကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း လိုက္ၾကျခင္းျဖင့္ ကြယ္လြန္သူ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏ ႀကီးမားလွေသာ ေက်းဇူးတရားမ်ားကို အသီးသီး ေပးဆပ္ေတာ္မူ ႏိုင္ၾကပါေစသတည္း" ဟူ၍ သတိေပး ႏိႈးေဆာ္ ေရးသားခဲ့သည္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၅ ရက္ သတင္းစံုဂ်ာနယ္ အုပ္တြဲ (၂)၊ အမွတ္ (၂၃) ၏ ေခါင္းႀကီးပိုင္းတြင္ 'မိခင္မ်က္ေမွာက္၊ ျမန္ျပည္ေအာက္မွ၊ ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ၊ အာဇာနည္' ဟူေသာ ေခါင္းစီးျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔၏ က်ဆံုးမႈႏွင့္ ျပည္သူတို႔၏ ခံစားရမႈမ်ားကို မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည္။ 'ဂ်ဴဗလီေဟာတြင္ ဤသို႔ပင္' ေဆာင္းပါးတြင္ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏ ႐ုပ္ကလာပ္မ်ား ျပင္ဆင္ထားမႈကို

"ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အေလာင္းႏွင့္ ခုတင္ကား ေရွ႕ဆံုးတြင္ ရွိေန၏။ စင္ျမင့္ေပၚမွ ျမင္ရသည္မွာ လက္ဝဲမွ လက္ယာသို႔ ၁) အိုင္စီအက္ ဦးအုန္းေမာင္ (ေတာ္လွန္ေရးအလံ လႊမ္းထားသည္)၊ ၂) မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား (အျဖဴ၊ အစိမ္း၊ အဝါ၊ အလယ္ အျဖဴလံုး အမွတ္အသား အလံ လႊမ္းထားသည္)၊ ၃) ဦးဘခ်ိဳ (ေတာင္လွန္ေရးအလံ လႊမ္းထားသည္)၊ ၄) ဦးဘဝင္း (ေတာ္လွန္ေရးအလံ လႊမ္းထားသည္)၊ ၅) သခင္ျမ (ဥေဒါင္း႐ုပ္ပါသည့္ ဆိုရွယ္လစ္အလံ)၊ ၆) မန္းဘခိုင္ (အျဖဴ၊ အျပာရင့္ႏွင့္ အနီပါေသာေထာင့္၌ ဖားစည္တံဆိပ္ႏွင့္ အလံ)၊ ၇) ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္ (ေခါင္းအလြတ္ စတိသာ ျပင္ထားသည္)၊ ၈) ကိုေထြး (အေလာင္းႏွင့္ ေခါင္းမရွိ ခုတင္သာ ရွိသည္) အားလံုးေသာ ေခါင္းမ်ားေပၚတြင္ ပန္းေခြႏွင့္ အမည္ စာကဒ္ကေလးမ်ားရွိလ်က္ ပန္းေရာင္ ေခါင္းအံုး တလံုးစီႏွင့္ သစၥာပန္းမ်ား တင္ထားသည္" ဟူ၍ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည္။

အယ္ဒီတာ အာေဘာ္ အခန္းတြင္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား မက်ဆံုးမီ တရက္အလို ဇူလိုင္လ ၁၈ ရက္ ေသာၾကာေန႔တြင္ ျမန္မာ့အလင္း၊ စီးပြားေရး၊ ဟံသာဝတီေရွ႕ေဆာင္ သတင္းစာတိုက္မ်ားမွ အယ္ဒီတာတို႔ကို ဒီဒုတ္ ဦးဘခ်ိဳ ေျပာၾကားခဲ့သည့္

"ပထမ ဘရင္းဂန္း ၂ဝဝ၊ ဒုတိယ စတင္းဂန္း ၁,ဝဝဝ၊ ေပ်ာက္ဆံုးတဲ့ လက္နက္ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ဖဆပလကို တိုက္ဖ်က္ၿပီး က်ဳပ္တို႔တေတြကို သတ္ဖို႔ပဲ။ ဒါေပမဲ့ တိုင္းျပည္အတြက္ ႐ိုး႐ိုးသားသား လုပ္ေနတဲ့ က်ဳပ္တို႔တေတြဟာ အကာအကြယ္ေတာ့ ယူဖို႔ မလိုပါဘူး။ သတ္ရင္လည္း ေသ႐ံုေပါ့။ ခင္ဗ်ားတို႔ကသာ တိုင္းျပည္ႀကီး မေမွာက္မွားရေအာင္ ထိန္းထိန္းအုပ္အုပ္ ေရးၾကပါ" ဟူေသာ ေနာက္ဆံုး စကားျဖင့္ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ ေရးသားထားသည္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ သတင္းစံုဂ်ာနယ္ အတြဲ (၂)၊ အမွတ္ (၂၆)၊ အထူးထုတ္ သတင္းစံု အခ်ပ္ပိုတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား တိုင္းရင္းသား ေတာင္တန္းသားမ်ား၏ ခ်စ္ခင္မႈ၊ ေလးစားမႈ၊ အားကိုးမႈ၊ ေစတနာထားမႈမ်ားကို 'လြမ္းစခ်င့္ဖြယ္၊ ေတာင္တန္းနယ္က၊ ဘယ္ဝယ္ေရာ္ရမ္း၊ ဦးေအာင္ဆန္း၊ ေမွ်ာ္မွန္းခ်င့္ေတြး၊ ေသြးႏွင့္ေရးသည့္ သူတို႔ေပးစာ၊ သဝဏ္လႊာကား' ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ရွည္ႏွင့္ ဝင္းလဲ့ၾကည္ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕၏

"ေတာင္တန္းနယ္သူ၊ နယ္သားမ်ားသည္ ကၽြန္သက္ရွည္ေရး အျဖစ္မွ ကယ္တင္ခဲ့ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား ၎၏ လုပ္ငန္းစဥ္ကို လိုက္႐ံုမွ်မက ပုဂၢိဳလ္စြဲ အားျဖင့္လည္း ခင္မင္ ေနၾကေလ၏။ ယခု ရက္တာရွည္စြာ မေနႏိုင္ေသးေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္က လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေနာက္ ေတာင္တန္းနယ္တြင္ စိတ္ေအးလက္ေအး လာ၍ ေနပါမည္ အေၾကာင္းႏွင့္ ျပံဳးျပံဳးရယ္ရယ္ ျပန္ေျပာသည့္ အခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေျပာသည့္ စကားမ်ားကို ေတာင္တန္း နယ္သားမ်ားသည္ ယခုတိုင္ ၾကားေယာင္လ်က္ ရွိေၾကာင္း" စသည္ျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္ ေရးသားခဲ့သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ က်ဆံုးခ်ိန္တြင္ ထုတ္ေဝခဲ့ေသာ စာနယ္ဇင္းမ်ားမွာ အေရအတြက္အားျဖင့္ အေျမာက္အျမား ရွိေနသည္။ စာ-နယ္-ဇင္း အားလံုးတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား က်ဆံုးခဲ့ရျခင္းကို ေဆာင္းပါး၊ ကဗ်ာ၊ ကာတြန္း၊ ေခါင္းႀကီးတို႔ျဖင့္ ေၾကကြဲ ဝမ္းနည္းစြာ မွတ္တမ္းတင္ ေဖာ္ျပခဲ့ၾကသည္။ စာ-နယ္-ဇင္းတိုင္း ေခတ္သမိုင္း ဟူေသာ ဆို႐ိုးႏွင့္ အညီ နယ္ခ်ဲ႕တို႔၏ ပေယာဂ ေသြးထိုး သပ္လွ်ိဳ လံႈ႔ေဆာ္မႈကို နားေယာင္၊ နာခံ ေဆာင္႐ြက္မႈေၾကာင့္ ျမန္မာ့ အာဇာနည္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ေရတိမ္နစ္ခဲ့ရေသာ သမိုင္း သင္ခန္းစာ ေပးေနသည့္ ျဖစ္ရပ္ကို အသိႏွင့္ သတိ ယွဥ္ႏိုင္ေစရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ က်ဆံုးစဥ္က စာ-နယ္-ဇင္း မွတ္တမ္းတင္ခဲ့မႈမ်ားမွ လက္လွမ္းမီသမွ်၊ ႀကိဳးစားရွာေဖြ တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ပုံစာ - ၁၉၄၇ ခု၊ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏ ဈာပန အခမ္းအနားကို ဂ်ဴဘလီေဟာ၌ ျပင္ဆင္ထားပံုႏွင့္ ယေန႔ အာဇာနည္ဗိမာန္ (ေပၚ)၊ ၁၉၄၈ ေမ ၈ အ႐ုဏ္တက္ခ်ိန္၊ အင္းစိန္ေထာင္၌ ယုတ္မာ ညစ္ေထးသည့္ အမ်ိဳးသား သစၥာေဖာက္ ဂဠဳန္ေစာအား ႀကိဳးေပးရန္ ျပင္ေနစဥ္ႏွင့္ မိုက္႐ူးရဲ ေနာက္လိုက္မ်ား (ေအာက္)။

စာၾကြင္း - အီး စာမူအျဖစ္ ျမန္မာအုိင္အက္စ္ပီက ယူပါတယ္။

လွျမင့္ (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)
ဇူလိုင္ ၁၅၊ ၂၀၀၉

19 - JULY ဒုိ႔မေမ့နုိင္

2009-07-19T00:06:00.000+06:30

DHAMMAPADA P-M-E

2009-07-17T01:41:00.001+06:30

19 - JULY

2009-07-13T02:44:00.001+06:30

ပူေႏြးေနတဲ့ မ်က္ရည္မ်ား

2009-07-10T10:33:00.000+06:30

VOA သတင္းဌာနရဲ႕ အႏုပညာမိုးေကာင္းကင္ အစီအစဥ္မွာ သီခ်င္းေလးတပုဒ္ က်မ နားေထာင္လိုက္ရပါတယ္။ ကရင္ဘာသာနဲ႔ သီဆိုထားတဲ့ ကရင္႔အမ်ဳိးသမီးေလးရဲ႕ သီခ်င္းက ျမန္မာျပည္ ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔ ကရင္လူမ်ဳိး စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြရဲ႕ ဘ၀ကို မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္သလိုပါပဲ။ သီခ်င္းနာမည္က “က်မကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးပါ” တဲ႔။

သီခ်င္းရဲ႕ အဓိပၸာယ္က ကရင္အမ်ဳိးသမီးေလး နအဖ စစ္တပ္ရဲ႕ ထိုးစစ္ေၾကာင့္ ေျပးလႊားေရွာင္ပုန္းရတဲ့ အေၾကာင္းမွာ၊ သူတို႔ရြာကို စစ္တပ္က မီး႐ႈိ႕ဖ်က္ဆီးၿပီး မိုင္းေတြ ေထာင္ထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရြာသူရြာသားေတြ မိမိေနရပ္ အိုးအိမ္ယာေျမေတြကို စြန္႔ခြာထြက္ေျပးခဲ႔ရတယ္။ ေတာေတာင္ေတြၾကားထဲမွာ ပုန္းေအာင္းခို၀င္ေနရတယ္။

ဒီထဲကမွ သဘာ၀တရားကို လူသားပီပီ ဒုကၡၾကားထဲက ခံစားမိေသးတယ္။ ညဘက္ လသာရင္္ လမင္းႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး အိမ္ကို သတိရတယ္။ မနက္မိုးလင္းလို႔ ေနေရာင္ျမင္ရင္ေတာ့ ဘယ္မွာ လုံၿခံဳေအာင္ ပုန္းရပါ႔မလဲ။ ဘယ္သူကမ်ား ကူညီမလဲ။ သူတို႔ဘ၀မွာ တည္ၿငိမ္မႈဆိုတာ မရွိဘူး။ သူ႔ရပ္သူ႔ရြာ၊ သူ႔ရဲ႕အိမ္ကို ျပန္ခ်င္တယ္၊ ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ ျပန္ရမလဲတဲ့။

ဒီသီခ်င္းေလးက နားေထာင္ရသူ႔ရဲ႕ ရင္ထဲ ဆို႔နင္႔ေၾကကြဲလို႔ ကရင္လူမ်ဳိး စစ္ေျပးဒုကၡသည္္ေတြကို သီခ်င္းထဲကအတိုင္း အိမ္ျပန္ပို႔ေပးခ်င္လိုက္တာ။ ဟုတ္တာေပါ႔။ ကြ်ဲခ်ဳိမႈတ္သံ၊ ဖားစည္သံ၊ ဒုံးယိမ္းစည္းခ်က္သံေတြကို ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားၿပီး ေတာင္ေပၚယာခင္း၊ စမ္းေရခ်ဳိးဆိပ္၊ ေကာက္ရိတ္ခ်ိန္ေတးနဲ႔ လူ႔ဘ၀ ျပည့္စံုၿပီလို႔ သူတို႔ ယူဆထားၾကတာ။

ဒီေလာက္ ေလာဘကင္းၿပီး ႐ိုးသားၾကတဲ႔ ကရင္လူမ်ဳိးေတြ။ ကိုယ္႔ရြာကိုယ္႔အိမ္မွာ မေနရဘဲ ေတာထဲေတာင္ထဲ ေျပးလႊားပုန္းေရွာင္ေနရတယ္။ ေတာေတြေတာင္ေတြက တတ္ႏိုင္သမွ် ကာ၀ွက္ေပးထားပင္မယ့္ သူ႔တို႔ရင္ထဲမွာလည္း ေျမျမဳပ္ဗံုးေတြနဲ႔။

မိုင္းကြဲသံေတြၾကားထဲက နအဖ ရဲ႕ အသံေတြကို က်မတို႔ တြင္တြင္ၾကားေနရပါတယ္။ ဘာတဲ့ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး၊ နယ္စပ္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရး၊ တုိင္းရင္းသား ေသြးစည္ညီညႊတ္ေရး ဆိုတာေတြနဲ႔ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအသီးသီးကို အသံေကာင္းဟစ္ျပေနပါတယ္။ အမ်ဳိးဂုဏ္၊ ဇာတိဂုဏ္ ျမင့္မားေရးဆိုၿပီး လူမ်ဳိးေရး သုတ္သင္ေရးကို လုပ္ေနတယ္၊ အဲဒီ့အတြက္ သဘာ၀က်စြာ ခုခံစစ္ေတာ္လွန္စစ္ ျဖစ္လာခဲ႔ရတယ္ဆိုတာ က်မ နားလည္ခံစားခဲ႔ရပါတယ္။

ျမန္မာျပည္နယ္စပ္ ကရင္ျပည္နယ္ထဲက လႈိင္းဘြဲ႔ကို နအဖ က ထိုးစစ္၀င္ေတာ့ အိုးအိမ္စြန္႔ခြာ လာရသူေတြ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ ဒုကၡသည္စခန္းေတြထဲကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြ စခန္းထဲကို မေရာက္ခင္ ေန႔ဘက္ဆို ပုန္းေအာင္းေနရၿပီး ညဘက္က်မွ ေတာေတာင္ေတြကို ျဖတ္ခဲ႔ရတယ္။ အခုလို မိုးဦးက် ေတာင္က်ေရ တရေဟာမွာ ေတာင္က်ေခ်ာင္းကို သက္စြန္႔ဆံဖ်ား ျဖတ္ခဲ့ရတယ္။ မိုးခိုေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို အေႏြးဓာတ္ရဖို႔ သူတို႔ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သူတုိ႔ အသက္အႏၱရာယ္ လံုၿခံဳဖို႔ စိတ္ေဇာေတြက သူတို႔ခႏၶာကိုယ္ကို ေလာင္ၿမိဳက္ခဲ႔ရပါတယ္။

စစ္ေျပးလာတဲ့ ကေလးေလးက သူ႔မိခင္ကို ”အမိုး … ဒုကၡသည္စခန္းထဲေရာက္မွ စားစရာေတြ အမ်ားႀကီး စားရမယ္ဆိုတာ တကယ္လား” တဲ့။ ဒီေမးခြန္းကို ကေလးမိခင္ ကရင္အမ်ဳိးသမီး ဘယ္လိုမ်ား ေျဖခဲ့မလဲ။ သူ႔အမိုးရဲ႕ စကားကို ယံုၾကည္ၿပီး ကေလးက ေတာထဲမွာ မွ်စ္ကို အစိမ္းစားရင္း ဆာေလာင္မႈကို အစားထိုးခဲ့ရရွာတယ္။ ဒုကၡသည္စခန္းထဲေရာက္မွ အသက္၀၀ ရွဴႏိုင္ေတာ့တဲ့ သူ႔တို႔အိမ္ကို လြမ္းၾကျပန္ပါတယ္။ ဒါပင္မဲ့ သူတို႔ဆန္စပါးေတြကို ဖ်က္ဆီးထားလို႔ စားစရာမရွိေတာ႔ဘူး။ အိမ္ကို မီး႐ႈိ႕ခံရတယ္။ မိုင္းေတြ ေထာင္ထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ”ျပန္လို႔မရဲေတာ့ဘူး” တဲ့။

ဒီအခ်ိန္မွာ နအဖ ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကေတာ့ ေျမျမဳပ္မိုင္း လူသားဒိုင္းသဖြယ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ စစ္ေၾကာင့္ျဖစ္ရတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ မေပ်ာက္ေသးဘဲ ဘ၀ဒဏ္ရာေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ က်မ ဆံုေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ကရင့္ေတာ္လွန္းေရးသမားႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မန္းေက်ာ္ေဖက အတုအေယာင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

“အတုအေယာင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို နအဖ က လုပ္ေနပါတယ္။ အဖြဲ႔ ၁၇ ဖြဲ႔ကို ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ႏိုင္တယ္လို႔ ေၾကညာတယ္။ သို႔ေပမယ့္ တည္ေဆာက္မယ့္ အဖြဲ႔ ၁၇ ဖြဲ႔ရဲ႕ အက်ဳိးရလဒ္က အစစ္အမွန္ တန္းတူေရးနဲ႔ ကုိယ္ပိုင္ အခြင္႔အေရးမရွိဘဲ နယ္ျခားေစာင့္ အသြင္အျဖစ္ ထားမယ္လို႔ ၾကားသိရတယ္။ လူမ်ဳိးစု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ၁၇ ဖြဲ႔အတြက္ အင္မတန္မွ ရင္ေလးစရာ ေကာင္းပါတယ္''။

''ျပည္တြင္းစစ္ ႏွစ္ ၆၀ ရွိပါၿပီ။ အဲဒီ ကာလတေလွ်ာက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရးကို ဘာေၾကာင့္ မလုပ္ႏိုင္တာလဲ။ လူမ်ဳိးစုမ်ဳိးတုံုးေရးပဲ အားထားလုပ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အနာဂတ္ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု မျဖစ္ႏိုင္ဘူး''။

''နအဖ စစ္အာဏာရွင္က လူမ်ဳိးစံု လက္နက္ကိုင္ေတြကို တဖက္ကလည္း ၿခိမ္းေျခာက္တယ္၊ တဖက္ကလည္း ေပ်ာ႔ေျပာင္းစနစ္ႏွင့္ သိမ္းသြင္းၿပီး အျမစ္ျပတ္စနစ္နဲ႔ သုတ္သင္တယ္။ ကရင္လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဘ၀လုံၿခံဳမႈကို ၿခိမ္းေျခာက္တာပဲ''။

''က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူလူထုအားလံုးက အဖိႏွိပ္ခံပါ။ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြ တိုးတက္သင္႔သေလာက္ မတိုးတက္ဘဲ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး ခြ်တ္ၿခံဳက်ခဲ႔ရတယ္။ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကို ႏိုင္ငံေရးနည္းနဲ႔ မေျဖရွင္းဘဲ လက္နက္ပဲ ခ်ခိုင္းတယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြ ေသြးစည္းညီညႊတ္တာကို နအဖ က မလုိလားဘူး။ ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကိုပဲ လုပ္တယ္။ လူျမင္ကြင္းေနရာေတြမွာ ေရးထားတဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေတြမွာ ျပည္ေထာင္စု မၿပိဳကြဲေရး .. ဒို႔အေရးဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္ေထာင္စု ၿပိဳကြဲေအာင္ နအဖ လုပ္ေနတာပါ''။

''ရင္းႏွီးတဲ့ ေတြ႔ဆံုမႈ၊ စစ္မွန္တဲ့ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ မရွိလို႔ကေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္ ရွိေနဦးမွာပဲ။ ျပည္တြင္းစစ္မီးကို ၿငိႇမ္းသတ္ဖို႔ကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရွိမွ ျဖစ္မယ္''။

''နအဖ က လူထုကို ပစ္မွတ္ထားၿပီး တိုက္တယ္။ ကမၻာ့စစ္စည္းကမ္းကို မလိုက္နာဘူး။ အိမ္ၾကက္ခ်င္း အိုးမဲသုတ္တယ္။ စစ္ေရးဆိုေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔က စစ္စည္းကမ္းကို လိုက္နာတယ္။ သာသနာ့ အေဆာက္အအံု၊ ေဆး႐ံု၊ ေက်ာင္း၊ လူထုကို မတုိက္ဘူး''။

''ကရင္ေတြကို စစ္ေသြးၾကြတယ္လို႔ေျပာရင္ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ထိခိုက္တယ္။ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ႏုိင္ငံေရးလမ္းစဥ္ ရွိပါတယ္။ သိမ္ေမြ႔တယ္၊ အရမ္းႏူးညံ့တယ္''။

''႐ိုးသားစြာ ၀င္ခံရရင္ က်ေနာ္တို႔ဟာ စစ္ေသြးၾကြလို႔ စစ္တိုက္ရျခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုရင္ ၁၉၄၈ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၁ ရက္ေန႔၊ ကရင္လူထု ဆႏၵျပပြဲႀကီးမွာ ကရင္ျပည္ .. ခ်က္ခ်င္းေပး (လြတ္လပ္ေရး) ၊ ကရင္ တက်ပ္ .. ဗမာ တက်ပ္ ခ်က္ခ်င္းျပ (တန္းတူေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီေရး)၊ လူမ်ဳိးေရး အဓိက႐ုဏ္း .. အလိုမရွိ (လူမ်ဳိးစံု ခ်စ္ၾကည္ေရး)၊ ျပည္တြင္းစစ္ .. အလိုမရွိ (ၿငိမ္းခ်မ္းေရး) အစရွိတဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို အတိအလင္း ေဖာ္ျပထားျပီး ၁၉၄၉ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၃၁ ရက္ေန႔၊ ဖဆပလ အစိုးရတပ္မ်ား အင္းစိန္ရွိ ေကအင္ဒီအို ဌာနခ်ဳပ္ကို ၀ိုင္း၀န္းတုိက္ခိုက္တဲ့အတြက္ တျပည္လံုးရွိ ကရင္အမ်ဳိးသားမ်ား ျပန္လည္ခုခံတုိက္ခိုက္ရာမွ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရး စတင္ျဖစ္ေပၚလာရပါတယ္''။

''ကရင္တမ်ဳိးသားလံုး အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ ဘ၀လံုၿခံဳမႈအတြက္၊ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ႏုိင္ေရးအတြက္ ျပန္လည္ခုခံတိုက္ခိုက္ရေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္''။

''အခုလို ျဖစ္ရတဲ့ စစ္ေရးဋိပကၡဟာ ႏိုင္ငံေရးအဆက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာကို ႏုိင္ငံေရးနည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးပမ္းမႈကို အုပ္စိုးသူအစိုးရ အဆက္ဆက္က လ်စ္လွ်ဴ႐ႈၿပီး စစ္ေရးအရ ေျခမႈန္းတိုက္ခိုက္ျခင္းကို တြင္တြင္ႀကီး လုပ္လာၾကပါတယ္။ လူမ်ဳိးျပဳန္း သတ္ျဖတ္ျခင္းကိုလည္း ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္လာၾကတယ္။ ဖဲ့ထုတ္ ေသြးခြဲစည္း႐ံုးျခင္းေတြကို ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲစြာ လုပ္ေနၾကတယ္။ ႏိုင္ငံေရး၊ ဘာသာေရး၊ သာသနာေရး၊ လူမႈေရး ျပႆနာေတြကိုလည္း လူမဆန္စြာ ရက္ရက္စက္စက္ ျပဳမႈဆက္ဆံခဲ့တာေတြေၾကာင္႔ ျပည္တြင္း ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈေတြ၊ ျပည္တြင္း မတည္မၿငိမ္ျဖစ္မႈေတြ ျပည္တြင္း အပါအ၀င္ နယ္စပ္ေဒသေတြရဲ႕ တုိင္းတပါး ေျပာင္းေရႊ႕ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကရတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြကို စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ရာ ေတြ႔ရွိေနရပါတယ္''။

''ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို မတရားသိမ္းယူၿပီး ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲစြာနဲ႔ လြတ္လပ္ေရး၊ တန္းတူေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီေရး၊ လူမ်ဳိးစံု ခ်စ္ၾကည္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတြကို နအဖ က ဘယ္ေတာ့မွ လက္ခံက်င့္သံုးမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ အားလံုး သိထားသင့္ပါတယ္''။

''အခုဆို လူထုေတြ ေျပးလႊားပုန္းေရွာင္ရင္း သံလြင္ျမစ္ကမ္း နဖူးေပၚ ေရာက္ကုန္ၾကၿပီး၊ တိုင္းရင္းသားေတြကို နအဖ က ဖဲ့ထုတ္စည္း႐ံုးေပမယ့္ ၀၊ ကိုးကန္႔ေတြကလည္း ျပဳသမွ် ငု႔ံမခံဘူးဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဖိႏွိပ္မႈအား ေကာင္းေလေလ၊ မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြက ဆက္လက္တြန္းကန္သြားေလပဲဆိုတာ က်ေနာ္ ယံုၾကည္တယ္” တဲ့။

အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ေပမယ့္ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးသမား ဗိုလ္ခ်ဳပ္မန္းေက်ာ္ေဖကေတာ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး၊ မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အေတြးအေခၚ လက္နက္ေတြ တပ္ဆင္ေပးေနပါတယ္။

က်ဆံုးမႈတိုင္းကို ျငင္းဆန္ၿပီး ႐ႈံးနိမ့္မႈတိုင္းကို တင္းခံႏိုင္ခဲ့တဲ့ က်မတို႔ ျမန္မာျပည္ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူလူထုရဲ႕ ငိုသံေတြကို လမ္းခင္းၿပီး နအဖ က စစ္အာဏာ တည္ၿမဲမယ့္ လမ္းကို ေလွ်ာက္ေနပါတယ္။

ဇာတိေျမ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္လို႔ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ရွာေဖြေနထိုင္ရေပမယ့္ ကိုယ့္အိမ္ကို ျပန္ခ်င္ေနၾကပါၿပီ။

သဘာ၀ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ ကရင္အမ်ဳိးသားေတြက ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ လွပမႈနဲ႔ ေၾကကြဲမႈေတြ ေရာျပြန္းေနတဲ့ ေနရာ .. တဲ့။

မဇၥ်ိမမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

စာမ်က္ႏွာႏွစ္ခုကုိဖတ္႐ႈမိျခင္း

2009-07-10T09:20:00.000+06:30

(က)

ႏွလုံးသားကုိ ေအးခဲသြားေစတဲ့ သည္အဖ်ား

ေနာက္ဆုံးပါးလိုက္တဲ့ လက္ေဆာင္လုိ

ခုထိ ငါ မွတ္မိေနေသးရဲ႕။

ေန႔ခင္းနဲ႔ တူတဲ့ သည္ည

ၿပီးေတာ့ ျပာပုံေတြၾကားထဲက

ေၾကကြဲေနတဲ့ အရိပ္တခု

အခုထိ ငါမွတ္မိေနေသးရဲ႕။

မီးေလာင္ေနတဲ့ အနံ႔ဟာ

စိတ္မခ်မ္းေျမ႕မႈလုိ

စူးဝါးၾကမ္းရွေနရဲ႕။

သည္အနံ႔ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ငါ့ကုိမခြာ

ေက်းရြာေတြရဲ႕ ျပာမႈန္မ်ားလို

တုိက္ဖြိဳက္ေရာဂါ ကေယာင္ကတမ္း

ေဝဒနာရဲ႕

အနီေရာင္နဲ႔ အနက္ေရာင္ ေကာက္လိႈင္းစည္းမ်ားလို႔

သူစိမ္းဆန္တဲ့ တိတ္္ဆိတ္မႈသစ္ထဲက

ေသဆုံးသြားတဲ့ လဝန္းရဲ႕ အစိတ္အပုိင္းလို

သည္အနံ႔ဟာ ငါနဲ႔ အတူရွိေနရဲ႕။

(ျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္ဆုိသည့္ လူမ်ား၊ သကၠရာဇ္မ်ား ၊ ဘဝ ... စာအုပ္မွ)

၁၉၅၄ - ခု ၊ ေႏြဦး၊ စလင္းၿမိဳ႕....။

အိပ္ေပ်ာ္ရာက လန္႔ႏုိးလာခဲ့သည္။ မ်က္ေစ့က်ိန္းမတတ္ အလင္းေရာင္မ်ားကုိ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ မလွမ္းမကမ္းက ေျခသံမ်ားကို ၾကားရသည္။ ပူေႏြးႏူးညံ့သည့္ လက္တဖက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္မိသည္။ လူတေယာက္ရဲ႕ လက္တဖက္က သူ ့ေခါင္းေပၚ အသာအယာတင္လ်က္။

“သား၊ အိပ္ေနေလ၊ အေမရွိတယ္၊ အသာေလးအိပ္ေန”

ေခါင္းကုိေမာ့ၿပီး ၾကည့္သည္။ ၿခံစည္း႐ုိး အျပင္ဘက္၊ ၿခံဝန္းေဘးက လမ္းခင္း လိပ္သဲေက်ာက္တုံးမ်ားႏွင့္ ျမင္းခြာမ်ား ပြတ္တိုက္မိသံ ၾကားရသည္။ ခရာတုတ္သံ ၾကားရသည္။ ျမင္းခြာသံမ်ားမွာ ေဝးကြာသြားေန၏။ အလွမ္းေဝးလြန္းသည့္ တေနရာမွ လူသံမ်ားကုိၾကားရသည္။ ေဗ်ာက္အုိးေဖာက္သံမ်ားမွာ တၿမိဳ႕လုံးကုိ လႊမ္းမုိးလ်က္။ မီးေရာင္မ်ားမွာ ႐ုတ္တရက္ ဝင္းလက္္လင္းျဖာၿပီးမွ တျဖည္းျဖည္း အေမွာင္က်သြား၏။

ေဆး႐ုံၾကီးဘက္က ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုသံမ်ား ၾကားရသည္။ တံခါးမ်ား႐ုိက္ခ်ဳိးဖ်က္ဆီးေနသည့္ အသံမ်ားကုိ ၾကားရသည္။ ေျခသံမ်ားမွာ နီးလာလိုက္၊ ေဝးသြားလိုက္ ျဖစ္ေန၏။ ေခါင္းေပၚတင္ထားသည့္ မိခင္၏ လက္က သူ႔နဖူးကို အသာဖိသည္။ သူက မ်က္လုံးမ်ားကုိ မိွတ္ကာ ေဗ်ာက္အုိးေဖာက္သံမ်ားကို္ နားေထာင္သည္။ ေဗ်ာက္အုိးမ်ားက တခါတရံ တခ်က္ခ်င္း။ တခါတရံ အတဲြလိုက္။ တခါတရံ နားကြဲလုမတတ္ ေပါက္ကဲြျမည္ဟီးလ်က္။

မိခင္၏ ကုိယ္နံ႔ေၾကာင့္ သူ႔မွာ သတိၱမ်ား ျပည့္လာရ၏။ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ပမာ အလင္းေရာင္မ်ား လင္းျဖာလုိက္သည့္ ညကုိ သူ ေၾကာက္သည္။ မိုးၿခိမ္းသံမ်ားလို ေဗ်ာက္အုိးေဖာက္သံမ်ားကုိ သူ ေၾကာက္သည္။ အေမွာင္္ထုေအာက္က ေျခသံမ်ားကုိ သူ ေၾကာက္သည္။ သို႔ႏွင့္ သူသည္ မိခင္၏ လက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ရင္း....၊ မိခင္၏ ခႏၡာကုိယ္ႏွင့္ တုိးဝင္ပူးကပ္ရင္း ျပန္လည္အိပ္ေပ်ာ္သြားရ၏။

အိပ္ေပ်ာ္ရာက ႏိုးေတာ့ သူ႔ခႏၡာကိုယ္မွာ အိပ္ယာထဲ၌ လဲေလ်ာင္းလ်က္။ သူက ကမန္းကတန္း အိမ္ေရွ႕ကို ထြက္သည္။ မိခင္ကုိ ရွာသည္။ အိမ္ေရွ႕ခန္း၌ လူတခ်ဳိ႕ ထိုင္ေနၾကသည္။ မိခင္ကုိ ကုလားထုိင္ တလုံးတြင္ ထုိင္လ်က္ေတြ႔ရ၏။ အမျဖစ္သူ႔ကမိခင္၏ေဘးတြင္ တံျမက္စီးတေခ်ာင္းကုိင္ရင္းရပ္လ်က္။ ညီေလးက ဖခင္၏ ရင္ခြင္ထဲ၌ ထုိင္လ်က္။

“ဆရာၾကီး၊ ေဆး႐ုံက ဆရာဝန္ၾကီးက ခဏ လာပါအုံးတဲ့”

ထုိင္္ေနသူအားလုံး ထိုင္ရာက ထရပ္လိုက္ၾကသည္၊ ျပဴတင္းေပါက္မွတဆင့္ ေအာက္ကုိ ငုံ႔ၾကည္ၾက သည္။ ဖခင္က ညီေလးကုိ မိခင္ထံလႊဲကာ အိပ္ေပၚက ဆင္းသည္။ ေဆး႐ုံၾကီးဆီ ခတ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္သြားေန၏။

ေရျပင္တြင္ မ်က္ႏွာသစ္ရင္း လူၾကီးမ်ား ေျပာဆုိေနၾကသည့္ စကားမ်ားကို သူ႔နားထဲ၌ ထပ္ျပန္တလဲလဲ ၾကားေနရ၏။

“သစ္ပင္ေတြမွာ လူ႔ဦးေႏွာက္ေတြ ကပ္ေနတာ။ အဲဒီသစ္ပင္မွာ လူတေယာက္ေယာက္က ကပ္ၿပီး ရပ္ေနတုန္း ေခါင္းကုိ ေသနတ္မွန္သြားလုိ႔ ျဖစ္မွာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သစ္ပင္ေျခရင္းမွာ ေသြးအိုင္ၾကီး ရွိေနတာပဲဟာ”

“ရဲစခန္းထဲမွာ ေသြးအုိင္ေတြနဲ႔ တရြတ္တုိက္ဆဲြသြားတဲ့ စြပ္ေၾကာင္းေတြလည္း ရွိေနေသးတယ္”

“ေရာင္စုံသူပုန္ေတြက ညေနကတည္းက လွည္းေတြနဲ႔ မသိမသာ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေနတာဆုိပဲ။ ကုသိနာ႐ုံ ဘုရားဝင္းထဲမွာ စခန္းခ်သြားၾကတာ။ ျမင္းေတြစီးၿပီး တၿမိဳ႕လုံး မေၾကာက္ၾကဖုိ႔၊ အိမ္အျပင္ဘက္ မထြက္ၾကဖို႔ လိုက္ေအာ္ၾကေသးတယ္။ သူတို႔ခ်င္း လူခ်င္းမွားၿပီး ပစ္ၾကခတ္ၾကေသးတယ္တဲ့”

“ေဆး႐ုံတံခါးေတြကုိ ႐ုိက္ခ်ဳိးဖြင့္ၿပီး ေဆးေတြ အကုန္ယူသြားတယ္တဲ့။ နယ္ပုိင္ၾကီးအိမ္ဘက္၊ ၿမိဳ႕႐ုိးေဟာင္းေပၚကုိ သူတို႔က စစ္ဖိနပ္ေတြနဲ႔ တက္ၾကတာပဲ။ စစ္တပ္နဲ႔ ပုလိပ္တန္းလ်ားကုိ အဲဒီေပၚကေနၿပီး အေျမာက္နဲ႔ ထုတာတဲ့။ ဘာရမလဲ၊ ၿမိဳ႕႐ုိးကုန္းထိပ္မွာ နတ္စင္က ရွိေနတယ္ေလ။ ျမင္းျဖဴရွင္က ျမင္းျဖဴစီးၿပီး တၿမိဳ႕လုံးပတ္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့လုိ႔ သူပုန္ေတြ သူ႔အေလာင္း သူဆဲြၿပီး ျပန္ဆုတ္သြားရတာ”

မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး အိမ္ေပၚကဆင္းေတာ့ ေဆး႐ုံၾကီးေရွ႕တြင္ လူေတြ အုပ္လိုက္ေရာက္ေနသည္ကုိ ေတြ႔ရ၏။ အိမ္ေရွ႕ကားလမ္းမေဘး ေညာင္ပင္ၾကီးေအာက္၌ ရပ္ကာ ေဆး႐ုံၾကီးအေပါက္ဝကုိ လွမ္းၾကည့္ေနမိသည္။

ဘာ့ေၾကာင့္ရယ္မသိ.....။ သူ ့ရင္ထဲ ၌ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းႏွင့္ အေျဖမထြက္သည့္ ေမးခြန္းမ်ားသာ လုံးေထြးရစ္ပတ္လ်က္ ရွိေလသည္။

(ခ)

သည္မွာေကာ

သစ္ရြက္ေတြၾကားထဲမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ေနတဲ့

အိမ္ေတြထဲမွာေကာ

ဘဝဆုိတာ တကယ္ရွိရဲ႕လား။

ေကာင္းကင္က တိတ္ဆိတ္

ျပာမႈန္ေတြက တိတ္ဆိတ္

ပစ္သတ္ခံရသူေတြရဲ႕ ၾကက္လွ်ာစြန္း ဦးထုပ္ေတြက တိတ္ဆိတ္

အခ်ိန္ကုိ တိုင္းထြာေနတဲ့

ေလးနက္တဲ့ နာရီေသာ့သီးလုိ တင္းမာတဲ့

ၾကိဳးကြင္းတပ္ အသတ္ခံရသူသာလွ်င္

မေမာမပန္း လႈပ္ယမ္းေနတယ္။

(ျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္ဆုိသည့္ လူမ်ား၊ သကၠရာဇ္မ်ား ၊ ဘဝ ...စာအုပ္မွ)

သူႏွင့္ သူ႔သူငယ္္ခ်င္း ‘ခ်မ္းေျမ႕’ တုိ႔ စစ္တပ္ဂိတ္ေရွ ့ကုိေရာက္ေတာ့ လမ္းေပၚတြင္ လူတေယာက္မွ် မရွိဘဲ ျဖစ္ေနသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ စစ္တပ္ဂိတ္ေရွ ့မွ ခပ္ျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္လာၾက၏။ ဂိတ္ဝအေစာင့္ တဲကေလးထဲ၌ စစ္သားတေယာက္ ေသနတ္လြယ္ရင္း ရပ္ေနသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ စစ္သားလုပ္သူက သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ ထို႔ေနာက္ တဖက္သို႔ မ်က္ႏွာလဲႊသြား၏။

အသက္ ၁ဝ ႏွစ္ပင္ ျပည့္ဟန္မရွိသည့္ သူႏွင့္ ‘ခ်မ္းေျမ႕’ ကို စစ္သားၾကီးက အေရးမစုိက္သည့္ဟန္ႏွင့္ ေဆးလိပ္ပင္ မီးညိႇၿပီး ေသာက္ေန၏။

သူက ဂိတ္ဝႏွင့္မလွမ္းမကမ္း ၿခံဝန္းေဘးမွကပ္ၿပီး ေလွ်ာက္သည္။ သူတုိ႔ႏွင့္ ငါးကုိက္မွ်အကြာ၌ တမာပင္တပင္ ရွိ၏။ တမာကုိင္း တကုိင္းက လမ္းဖက္ကုိ တုိးထြက္ေန၏။ ထုိသစ္ကုိင္းတြင္ လူတဦး၏ ဦးေခါင္းျပတ္တခု ဆဲြခ်ိပ္လ်က္။ ရွည္လ်ားသည့္ဆံပင္ကုိ ၾကိဳးတေခ်ာင္းႏွင့္ဆဲြခ်ီကာ သစ္ကုိင္း၌ ခ်ိပ္ထားျခင္းျဖစ္၏။

သူက သစ္ပင္ေျခရင္းအထိ တိုးကာခ်ိပ္ထားသည့္ ဦေခါင္းကုိ အနီးကပ္ၿပီး ၾကည့္ခ်င္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ “ခ်မ္းေျမ႕” က သူ႔လက္ကုိ ဆဲြထား၏။ သို႔ႏွင့္တုိင္သူက သစ္ပင္ရွိရာ တုိးသည္။ ခ်ိပ္ထားသည့္ လူဦးေခါင္းကုိ အေသအခ်ာ ေမာ့ၾကည့္သည္။

သစ္ကုိင္း၌ ခ်ိပ္ထားသည့္ ဦးေခါင္းမွာ မ်က္လုံးမ်ားပင္ မရွိေတာ့။ မ်က္ႏွာျပင္တခုလုံး ေသြးမ်ား၊ ရြံ႕မ်ား ေပက်ံလ်က္။ လည္တုိင္မွာ အူလိုလုိ၊ အေရျပားလုိအသားမွ်င္ တခ်ဳိ႕ တြဲက်လ်က္။ ေသြးစမ်ားကုိ ေတြ႔ရသည္။ ညိဳမဲလ်က္ရွိေသာ မ်က္ႏွာတျခမ္းကုိ ရြံ႕မ်ား၊ ေရမ်ားစုိလူးေနသည့္ ဆံပင္မ်ားက ဖုံးအုပ္လ်က္။

ထုိေန႔က ေက်ာင္းတြင္ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာေနၾကသည္။ သူက စာသင္ခန္းထဲ မဝင္ေသးဘဲ ဆရာမႏွစ္ဦး ေဘး၌ ကပ္ၿပီး ရပ္သည္။ လြယ္အိတ္ကုိ မသိမသာ ျပင္ၿပီးဆဲြသည္။ ဆရာမ တခ်ဳိ႕မွာ မ်က္ေစ့မ်က္ႏွာ ပ်က္ေနၾက၏။

“က်မ ေက်ာင္းကုိလာေတာ့ တကယ္ဟုတ္တယ္ေတာ့၊ စစ္တပ္ေရွ႕မွာ ေခါင္းျပတ္ၾကီး တကယ္ခ်ိပ္ၿပီး ျပထားတာ။ ဘယ္သူၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္လို႔ရေအာင္ တမင္ဆဲြခ်ိပ္ၿပီး ျပထားတာတဲ့။ အဲဒါ သူပုန္ဗုိလ္ရဲ႕ အေလာင္းကုိ သူ႔မိန္းမကုိျပေတာ့ သူ႔မိန္းမက စစ္သားေတြကို ရန္ေတြ႔လုိက္တာ ဆူေနတာပဲတဲ့။ သူပုန္ဗုိလ္ရဲ႕ မိန္းမက စစ္သားေတြကို ပခုံးခ်င္း အတင္းလုိက္တိုက္ၿပီး ရန္ေတြ႔တာတဲ့”

သူႏွင့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း “ခ်မ္းေျမ႕” တုိ႔၊ စစ္တပ္ဂိတ္ေရွ႕က ျပန္လာေတာ့ အိမ္ေပါက္ဝတြင္ ဖခင္က တုတ္တေခ်ာင္းကိုင္ၿပီး ရပ္ေစာင့္ေနသည္ကုိ ေတြ႔ရ၏။ “ခ်မ္ေျမ႕” က တုတ္ကုိင္ထားသည့္ မိမိ၏ ဖခင္ကုိ ျမင္ကတည္းက သူႏွင့္ အတူလုိက္မလာခဲ့ေတာ့။ သူက အိမ္ေရွ႕ေရေျမာင္းေပၚက တံတားေလးေပၚ တက္သည္။ ဖခင္၏ တုတ္က သူ႔ေျခေထာက္ေပၚ ေရာက္လာ၏။ သူက လွမ္းထားသည့္ ေျခေထာက္ကို ႐ုပ္သည္။ နာက်င္မႈကုိ အံၾကိတ္ၿပီး ခံ၏။ ေနာက္တဖန္ ေျခေထာက္တဖက္ကုိ တံတားေပၚတင္သည္။ ေနာက္ထပ္ၿပီး တုတ္တခ်က္ သူ႔ေျခဖမုိးေပၚ က်လာ၏။

“မင္း...ေတာ္ေတာ္ေခါင္းမာတဲ့ေကာင္။ ေနာက္ကုိ ဒါမ်ဳိးထပ္လုပ္ရင္ သည့္ထက္ နာေအာင္ အေဖ ႐ုိက္မယ္။ ခင္ေရ...ေဟာဒီမွာ မင္သားလူစြမ္းေကာင္းၾကီး ျပန္လာၿပီကြ”

ေနာက္ထပ္ ၂ ရက္ရွိေသာအခါ သူသည္ ‘စိန္စီနီမာ’ ႐ုပ္ရွင္႐ုံၾကီးဘက္သို႔ ထြက္လာခဲ့၏။ အိမ္မွ မိနစ္ ၂ဝ ခန္႔ ေျခက်င္ေလွ်ာက္လွ်င္ ေရာက္သည့္ ႐ုပ္ရွင္႐ုံၾကီးဘက္ကုိ ထြက္ခဲ့၏။ ႐ုပ္ရွင္႐ုံၾကီးႏွင့္ မလွမ္းမကမ္း၌ ၿမိဳ႕ပတ္လမ္း ရွိ၏။ ၿမိဳ႕ပတ္လမ္းေပၚမွၾကည့္လွ်င္ လယ္ကြက္္မ်ားကို ေက်ာ္ကာ ရြာကေလးတရြာကုိ လွမ္းျမင္ေနရ၏။ လယ္ကြင္းၾကီးက တကြင္းလုံး စိမ္းစိမ္းစုိလ်က္။

“သူပုန္ဗုိလ္နဲ႔ သူ႔မိန္းမကုိ အဲဒီလယ္ကြင္းထဲမွာ စစ္တပ္က ဖမ္းမိလိုက္တာတဲ့။ သူ႔မိန္းမက အဲဒီရြာက ဆုိလားပဲ။ စစ္တပ္က သတင္းရလုိ႔ ၾကိဳေစာင့္ေနတာ။ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ခံၿပီး ပစ္ေသးတယ္တဲ့။ မိန္းမကုိေတာ့ ရြာနားက်မွ မိတာ။ သူပုန္ဗုိလ္ကေတာ့ လယ္ကြင္းထဲမွာပဲ ေသနတ္္မွန္ၿပီး ေသသြားတာ”

အတန္းပုိင္ ဆရာမ၏ စကားမ်ားကုိ သူ မွတ္မိေနသည္။ စစ္တပ္ဂိတ္ေရွ႕က၊ တမာပင္၌ ခ်ိပ္ဆဲြထားသည့္ သူပုန္ဗုိလ္၏ ေခါင္းျပတ္ၾကီးကုိ ေမ့လို႔မရ။ ေနာင္အခါ မၾကာခဏ ဆိုသလို စိန္စီနီမာ ႐ုပ္ရွင္႐ုံၾကီးဘက္ကုိ သူ သြားခဲ့၏။ ၿမိဳ႕ပတ္လမ္းေပၚကတဆင့္ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းၾကီးကုိ ရပ္ၿပီးၾကည့္သည္။ လယ္ကြက္မ်ား၏ ဟိုမွာဘက္၌ ရြာကေလးကုိ ျမင္ရ၏။ ရြာကေလးမွာ ေတာအုပ္ထဲ၌ ကုိယ္တပုိင္း ျမဳပ္ေနေလသည္။

(ဂ)

၁၉၉၃ ခု ... မတ္လ။ မာနယ္ပေလာ......။

ငါ့ေခတ္က ဆူညံတဲ့ေခတ္

လူေတြလ်င္ျမန္စြာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားၾက

စစ္ပဲြမွာ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနတာဟာ ေၾကာက္စရာေကာင္းသလုိ

ေႏြဦးဟာ ၿငိမ္သက္ၿပီး ေၾကာက္ဖြယ္ေကာင္းရဲ႕။

ၿပီးေတာ့ တုိက္ပဲြ

ၿပီးေတာ့ မီးေလာင္းထားတဲ့ အိမ္တလုံးအနီး

စက္သနတ္သမားတေယာက္ လဲက်လို ့

ငါ့စိတ္ကုိ လႈပ္ရွားေစတဲ့အရာဟာ

လုယူခံထားရတဲ့ ငါ့ရဲ႕ ပ်ဳိရြယ္တဲ့ ဘဝေပလား။

(ျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္ဆုိသည့္ လူမ်ား၊ သကၠရာဇ္မ်ား ၊ ဘဝ ...စာအုပ္မွ)

စာအုပ္ထဲက စာရြက္တရြက္ကုိ လွပ္လိုက္သည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၃ဝ ကုန္လြန္သြားသည္မွာ လ်င္ျမန္လြန္းလွသည္။ ဘဝဆိုသည္မွာ စာရြက္တရြက္ လွပ္လုိက္သလိုသာ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ဆုိလွ်င္ သူ႔ဘဝ၏ ေရွ႕ပုိင္းႏွင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ စာရြက္တရြက္၏ ေရွ႕မ်က္ႏွာစာႏွင့္ ေနာက္မ်က္ႏွာစာ ျဖစ္မည္။ ဘာမွ် မထူးျခား။ ဘာမွ် မၾကာလုိက္။ ဘာမွ် မက်န္ရစ္။

သူက စာမ်က္ႏွာတဖက္၌ ရွိသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေမ့ထားလိုက္ခ်င္သည္။ ”အျပဳခံဝါဒ“ ကုိ သူ ဆန္႔က်င္သည္။ မိမိသည္သာ ဘဝ၏ ကတၱား။ သုိ႔ေသာ္ ႏွစ္ ၄ဝ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ ႏွစ္ကာလမ်ား လ်င္ျမန္စြာ ကုန္ဆုံးသြားခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္က်ကာမွ “အျပဳခံဝါဒ” ကုိ ဆန္႔က်င္ရန္ သူ ဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္။ စာမ်က္ႏွာသစ္ကုိ ကုိယ္တုိင္ေရးရမည္ဟု ဆုံးျဖတ္သည္။ ထုိသို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္၏ ေနာက္၌ သူ႔လက္ထဲ၌ ကင္မရာတလုံး၊ မွတ္စုစာအုပ္တအုပ္၊ ခဲတံတေခ်ာင္း ေရာက္လာခဲ့၏။ ေဘာ္ေနာေလး ေတာင္ေျခရင္း၌ တဲထိုးၿပီးေန၏။ မယ္တုကၡီစမ္းေခ်ာင္း၌ ေရခ်ဳိး၏။ ကရင္လူငယ္အစည္းအ႐ုံး ခန္းမေဆာင္ထဲ၌ ကဗ်ာရြတ္္၏။ ေသာင္ရင္းျမစ္ကမ္း၌ ထုိင္ကာ “ယုံေတာ္မူတမ္းခ်င္း” ကဗ်ာကို ေရး၏။

တခါတရံ သူသည္ ရက္ေပါင္း ၆ဝ ေက်ာ္ ခရီးထြက္တတ္၏။ သံလြင္ျမစ္အတိုင္း စုန္ဆင္း၏။ မယ္ေညာခီးေတာင္ကုိ ေက်ာ္၏။ ေဘာသေရာဆိပ္ကုိ ျဖတ္၏။ ဟီးထုိးထေတာင္ၾကားထဲကုိ ဝင္၏။ ယြန္းစလင္းေခ်ာင္း၊ ဒုံသမိေခ်ာင္းမ်ားအတုိင္း အစုန္အဆန္ ခရီးႏွင္၏။

သူသည္ မိဆုိင္း ေက်ာက္ေတာင္ၾကီးထိပ္၌ ရပ္ကာ စစ္ေတာင္းျမစ္ၾကီးရွိရာ မွန္ဆၿပီး ၾကည့္ခဲ့ဖူး၏။ တိမ္တခ်ဳိ႕မွာ သူ႔ဆီသို႔ ေျပးဝင္လာၾကကာ ေအာ္ဟစ္သံမ်ား ေပးသြားၾက၏။ သူ႔နားထဲ၌ ဖလံေတာင္ရြာသူ “မေရသူ” ၏ ငုိ႐ႈိက္သံကုိ ၾကားရသည္။ ”မေဒဝီ“ ၏ “ဒီက ခ်စ္တာ သိရဲ႕သားနဲ႔ သူမုိ႔ ခဲြသြားရက္တယ္...” သီခ်င္းသံကုိ ၾကားရသည္။ ဓားလုိ ထက္ရွလွသည့္ ေက်ာက္ေတာင္္ၾကီးေပၚ ဖိနပ္မပါ ဗလာေျခေထာက္ႏွင့္ အတက္အဆင္း လုပ္ေနသည့္ ”ဦးကေသးဖုိး“ ၏ ေျခေထာက္မ်ားကုိ ေတြးေနမိသည္။ ခႏၶာကိုယ္ကုိ ထုပ္တန္း၌ ေဇာက္ထုိးဆဲြကာ ပါးကုိ ေၾကးစည္အထုခံရသည့္ က်ဳံစိန္ရြာက ရဟန္းတပါးကို ျမင္ေယာင္သည္။ တလိုင္း ကရင္ရြာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းဝန္းအတြင္း ဘုရားေစတီေျခရင္းက ေျမပုံမို႔မုိ႔ကုိ မွန္းဆၾကည့္သည္။

ေတာင္ေျခေအာက္က

ကြ်ဲခေလာက္သံထဲမွာ

စပယ္နံ႔ကုိ ငါရႉတယ္။

ျဖဴညစ္ညစ္ ႏွင္းထုေအာက္

အျပာႏုႏုကုိ ထြင္းေဖာက္ကာ

သံလြင္ျမစ္္ကုိ ေျခရာေကာက္ေနမိတယ္။

ကမၻာ့တဖက္ျခမ္း

မီးေတာင္ႏႈတ္ခမ္းက

ပန္းထြက္လာတဲ့ မီးလ်ံေတြထဲမွာ

‘ ေဗၚဒလယ္’ ရဲ႕ မိစၧာပန္းမ်ားကုိ ျမင္လုိက္ရ...။

‹ပဥၥလက္ေတာင္တန္း ကဗ်ာမွ ...›

ဤစာမ်က္ႏွာတဖက္၌ သူသည္ “စလင္းၿမိဳ႕ကေလး” ၏ ၿမိဳ႕ပတ္လမ္းေပၚ၌ ရပ္ရင္း လယ္ကြင္း စိမ္းစိမ္းၾကီးကိုလည္း ျမင္ေနရျပန္သည္။ ေတာအုပ္တခုအတြင္း ကုိယ္တပုိင္း ျမႇဳပ္ထားသည့္ ရြာကေလးတရြာကုိ ေတြ႔ရျပန္သည္။ မၾကာခဏဆုိသလို ၾကားရတတ္သည့္ ’ေနာ္တ‘ ႏွင့္ ‘ဆင္ျဖဴေတာင္’ ဘက္ဆီက လက္နက္ၾကီးပစ္သံမ်ားႏွင့္အတူ ျမင္းခြာသံမ်ားကုိ ၾကားလိုက္ရ၏။ တရံမလပ္ ၾကားေနရသည့္ မယ္တုကၡီစမ္း ေခ်ာင္းေရစီးသံထဲ၌ ေက်ာက္ျဖာရြာ စာသင္ေက်ာင္းဆီက ”အသံအက္သြားသည့္ ေက်ာင္းတက္ ေခါင္းေလာင္းထုိးသံ“ ကုိလည္း ၾကားလာရသည္။

အုိ ...

အစိမ္းေရာင္ ေကာ္ေဇာမ်ားေပၚက

လႈိင္းတံပုိးလုိ ထၾကြလာၾကမယ့္

ကြ်ႏု္ပ္တို႔ရဲ႕ အုိးအိမ္ ေျမယာနဲ႔ ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ား

ေမြးဖြားလာျခင္းအသစ္နဲ႔

စစ္ပဲြေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီး

စိမ္းလန္းတဲ့ ဘဝဆုိတာ

လက္ဖဝါးေပၚက ‘ကဗ်ာ’ တဲ့...။

‹ဥေရာပမဲဇာကဗ်ာမွ...›

မိဆုိင္းေက်ာက္ေတာင္ၾကီးေပၚက လွမ္းျမင္ရသည့္ ျမင္ကြင္းမွာ သူ႔ရင္ကုိ ပြန္းပဲ့သြားေစ၏။ ’ေလးေကေတာင္‘ ၾကီးက လက္သီးဆုပ္ၾကီး ေထာင္္ထားသလို ျဖစ္ေန၏။ “ကားမဲေတာင္” ၾကီးမွာ အျပာေရာင္ ေနာက္ခံတြင္ အိပ္ေမာက်လ်က္။

ဘဝ၏ ႏွစ္ေပါင္း ၄ဝ၊ အိပ္ေမြ႔ခ်ခံထားရသည့္ လူတေယာက္လို လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ရသည့္ ႏွစ္ကာလမ်ား။ စာရြက္တရြက္၏ စာမ်က္ႏွာတဖက္။ စာမ်က္ႏွာတဖက္မွာ ဝါက်င့္ရင့္ေရာ္ေနသည့္တုိင္ တခ်ဳိ႕ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားက ဒီၤမွာဘက္ စာမ်က္ႏွာအထိ ပါလာခဲ့ၾက၏။ ဒီမွာဘက္ စာမ်က္ႏွာေပၚ၌ ေရာယွက္ေနၾက၏။ သူကလည္း ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ား ေမွးမွိန္သြားမည္ကုိ မလိုလား။ ဘဝ၏ စာမ်က္ႏွာသစ္၌ စာမ်က္ႏွာေဟာင္းမွ အေၾကာင္းအရာတခ်ဳိ႕ စြန္းေထးေနေစျခင္းျဖင့္ အျပဳခံဘဝ၏ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားကို ကုစားဖုိ႔လိုအပ္ေၾကာင္း သူ သတိျပဳမိေပလိမ့္မည္။

တေန႔တြင္ သူသည္ ”ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လမ္း“ ကေလးထဲ၌ တဦးတည္း လမ္းေလွ်က္လာရင္းက အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ (လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ) ဌာနခ်ဳပ္႐ုံးေရွ႕၌ ေျခစုံရပ္၏။ ဌာနခ်ဳပ္႐ုံးဝန္းအတြင္းက လြင့္ပ်ံလာသည့္ “ေတးသံရွင္မြန္းေအာင္” ရဲ႕ “ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတုိက္ပဲြ” သီခ်င္းသံမွာ သူ႔ႏွလံုးသားဆီ တုိးဝင္နာက်င္ေစလိုက္၏။

ႏွစ္ေပါင္း ၄ဝ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ စာရြက္တရြက္ကုိ လွပ္လို္က္၏။ ဘာမွ်မၾကာလိုက္ဟု ခံစားရ၏။ ဘဝဆုိသည္မွာ စာရြက္တရြက္၏ စာမ်က္ႏွာ ႏွစ္ဖက္မွ်သာ ျဖစ္သည္။

ဒီၤမွာဘက္ စာမ်က္ႏွာေပၚ၌ တစုံတရာ ေရးျခစ္ရန္ ဟန္ျပင္ေနသည့္ သူ႔လက္မ်ားမွာ တုန္ရင္လ်က္ရွိေလသည္။ ။

ၿငိမ္းေ၀

မဇၥ်ိမမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

ေရႊမန္းအာဇာနည္ (၁၇) ဦး

2009-07-07T01:50:00.000+06:30

တပို႔တြဲလဆုတ္ (၇) ရက္၊ ဤေန႔သည္ကား လြတ္လပ္ေရးအတြက္ နယ္ခ်ဲ႔သမား၏ လက္ပါးေစမ်ား လက္ခ်က္ျဖင့္ ေသြးေျမက်ကာ အသက္ေပးသြားၾကေသာ ေ႐ႊမန္းအာဇာနည္ (၁၇) ဦးတို႔၏ တဆယ့္ႏွစ္ ႏွစ္ေျမာက္ ေန႔ေပတည္း။

အခ်ိန္ကား ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးရာဇ၀င္တြင္ လႈပ္႐ွားထႂကြဆံုး အခ်ိန္ဟု ဆိုရမည့္ ၁၃၀၀ ျပည့္ႏွစ္ခါျဖစ္၍ အေရးေတာ္ပံုမ်ား တခုၿပီးတခု ဆက္ခါ ဆက္ခါ ေပၚေပါက္ၿပီး၊ ရန္ကုန္တြင္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေပါင္း (၂၀၀) ေက်ာ္ ဒဏ္ရာရ၍ ကိုေအာင္ေက်ာ္ ေသဆံုးရသည့္ အေျခသို႔ပင္ တိုင္ခဲ့ေလသည္။ ဤႏိုင္ငံေရး ဂယက္သည္ မႏၱေလးၿမိဳ႔ႀကီးသို႔လည္း လာ၍ ထိခိုက္ေလရကား၊ အေတာ္အတန္ ေအးခ်မ္း ၿငိမ္သက္လ်က္ ႐ွိေနေသာ မႏၱေလးၿမိဳ႔ႀကီးမွာလည္း ဓာတ္စက္႐ံု ဓာတ္ရထားႏွင့္ အဂၤလိပ္အလုပ္တိုက္မ်ားကို ပိတ္၍ ဘူတာ႐ံုႏွင့္ ဂတ္ စသည္မ်ားကို အေစာင့္စစ္တပ္မ်ား ခ်ထားၿပီး နန္းေတာ္ႀကီးအတြင္းသို႔ ျမန္မာမ်ား မ၀င္ေစရဟူေသာ စီမံခ်က္တို႔ေၾကာင့္ လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား ျဖစ္ေနေပသည္။

ဤအတြင္း တပို႔တြဲလဆုတ္ (၆)ရက္ေန႔က အိမ္ေတာ္ရာ ၁၄ခန္း ဇရပ္ႀကီးတြင္ ရဟန္းပ်ိဳအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဥကၠဌ ဆရာေတာ္ဦးကလ်ာဏက သဘာပတိအျဖစ္၊ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းဆရာ ဦးထြန္းေမာင္က အက်ိဳးေဆာင္အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္၍ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႔လံုးကၽြတ္အစည္းအေ၀းႀကီး က်င္းပရာ ရဟန္း႐ွင္လူ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ တက္ေရာက္ၾကေပသည္။

ထိုအစည္းအေ၀းႀကီးက (၁) ဘာသာေရးကိစၥ (၂) ေက်ာင္းသားလႊတ္ေတာ္ကို ေထာက္ခံျခင္း (၃) အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတိုက္ဖ်က္ရန္ (၄) ျမန္မာျဖစ္ အားေပးရန္ႏွင့္ (၅) ဤၿမိဳ႔လံုးကၽြတ္အစည္းအေ၀းႀကီး အၿပီးတြင္ စည္းကမ္းေသ၀ပ္စြာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကရန္ အဆိုမ်ားတင္သြင္းၿပီး၊ ေထာက္ခံဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ခဲ့ေလသည္။ အဆိုတရပ္ျဖစ္ေသာ စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ရန္မွာ အခ်ိန္မရေတာ့သျဖင့္ ေနာက္တေန႔ (တပို႔တြဲလဆုတ္ (၇) ရက္ေန႔) (၁၁) နာရီ အခ်ိန္သို႔ ေ႐ႊ႕ ဆိုင္းလိုက္ရေပရာ၊ ဤဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ အာဇာနည္ (၁၇)ဦးတို႔အတြက္ ေသေန႔ကို ကန္႔သတ္ေပးဘိသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္ကို ေနာက္မွ သိရေပေတာ့သည္။

၁၃၀၀- ျပည့္ တပို႔တြဲလဆုတ္ (၇)ရက္ (၁၁-၂-၃၉) ေန႔တြင္ကား ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ သမဂၢ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လႊတ္ေတာ္မွ ဒီဇင္ဘာ (၃၁) ရက္ေန႔က ျပဌာန္းခ်မွတ္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို အိမ္ေတာ္ရာ အစည္းအေ၀းႀကီးက ေထာက္ခံဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ လက္နက္မပါ စည္းကမ္းေသ၀ပ္စြာ စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ၾကရန္ အိမ္ေတာ္ရာဘုရားအတြင္းသို႔ အဖြဲ႔အသင္း အသီးသီးတို႔သည္ ခပ္ေစာေစာအခ်ိန္ ကပင္ ေရာက္႐ွိလာၾကရာ ထိုေရာက္႐ွိလာၾကေသာ ပရိသတ္ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္တို႔ကို ရဟန္းေတာ္မ်ားက ေ႐ွ႔ေဆာင္ၿပီး (၂၆) ဘီလမ္းအတိုင္း၊ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကေပသည္။

စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္လာသူတို႔၏ တပ္ဦးသည္ ၂၆ ဘီလမ္း၊ ေၾကးနန္း႐ံုးေပါက္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ က်ံဳးထိပ္႐ွိ စစ္တပ္ႏွင့္ပုလိပ္တို႔ကို ရင္ဆိုင္မိေတာ့သည္။ ပုလိပ္မ်ား ထက္၌ အေရးပိုင္ မစၥတာလက္၊ ရာဇတ္ႀကီး မစၥတာရိန္းႏွင့္ လက္ေအာက္ အင္စပက္ေတာ္ ရာဇ၀တ္မ်ား ပါ႐ွိ၍ ပုလိပ္မ်ားေနာက္မွ လက္နက္ကိုင္ ဘားမား႐ိုင္ဖယ္စစ္သားမ်ား အသင့္႐ွိေနၾကေပသည္။

အခ်ိန္ကား ေန႔ခင္း နာရီအခ်ိန္ခန္႔၊ ထိုအခါ အေရးပိုင္သည္ ေ႐ွ႔မတိုးႏွင့္ ျပန္ၾကဟု စံုေထာက္မစၥတာ ေဒးဗစ္အား (၃) ႀကိမ္ ေျပာေစ၏။ ေ႐ွ႔ဆံုးမွ ဗိုလ္အျဖစ္ လိုက္ပါလာေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားက က်ဳပ္တို႔မွာ လက္နက္ ဘာမွ်မပါ we are armless ဟု အခ်ိဳ႔ ရဟန္းေတာ္ (၂)ပါးက ေအာ္ေျပာေသး၏။ အေရးပိုင္က ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္မည္ဟု ေျပာျပန္၏။ ထိုအခါ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ငါတို႔ ေ႐ွ႔သို႔မတိုး၊ ဥကၠဌအမိန္႔ကို ဤေနရာမွ ရပ္၍ ေစာင့္ေနသည္ဟု ျပန္ေျပာၾကသည္။ ဥကၠဌမွာ ထိုအခ်ိန္က အိမ္ေတာ္ရာမွာ ႐ွိေနေသးသည္။

သို႔ႏွင့္ပင္ အေရးပိုင္မွာ ေနာက္သို႔ျပန္လွည့္သြားၿပီး ေ႐ွ႔တန္း႐ွိပုလိပ္မ်ားကို ႐ုပ္သိမ္းလိုက္၍ ဘားမား႐ိုင္ဖယ္ စစ္သားမ်ားကို ေ႐ွ႔သို႔ တိုးေစခဲ့ၿပီးလွ်င္ စစ္ခရာသံ (၂)ခ်က္မႈတ္၍ အခ်က္ေပးလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ အသနား အညႇာတာ ကင္းမဲ့လွစြာေသာ စစ္သားမ်ား၏ ေသနတ္ေျပာင္း၀မ်ားမွ က်ည္ဆံမ်ားသည္ တၿပိဳင္တည္းလိုလို ထြက္ေပၚလာၿပီးလွ်င္ စည္းကမ္းေသ၀ပ္စြာႏွင့္ ရပ္တန္႔၍ ဥကၠဌအမိန္႔ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လွ်က္ ႐ွိၾကေသာ ေ႐ွ႔တန္းမွ ရဟန္းေတာ္ (၆) ပါးတို႔ကို ေနရာတြင္ ေခြၾကသြားေစေတာ့သည္။

ေ႐ွ႔ဆံုးမွ (၂) ပါးတတြဲ၊ အလယ္မွ (၂) တတြဲႏွင့္ ေနာက္ဆံုးမွ တပါးစီ လဲေနၾကေၾကာင္း၊ ထိုအခါက အလယ္က ကိုယ္ေတာ္ႏွစ္ပါး၏ ေနရာ၌ အလံမွာ မလဲက်ဘဲ မတ္မတ္ႀကီး ထူထားေသာ ဟူ၏။ တကယ့္အာဇာနည္ပါေပ။
လက္နက္ကိုင္တို႔ကား ထိုမွ်ႏွင့္ မရပ္ၾကေသးဘဲ ၂၆ ဘီလမ္းတေလွ်ာက္ ခ်ီတက္လာၾကၿပီးလွ်င္၊ ႐ိုးကုမၸဏီတိုက္ အနီးထိ လိုက္လံပစ္ခတ္ၾကေသာေၾကာင့္ ဗိုလ္ (၁၇) ဦး က်ဆံုးၿပီး အမ်ားအျပား ဒဏ္ရာရ႐ွိၾက ေလသည္။

အာဇာနည္ (၁၇) ဦးတို႔၏ စ်ာပနကိစၥကိုကား တပို႔တြဲ လကြယ္ေန႔တြင္ ၿမိဳ႔နယ္ႏွင့္ခ်ီ၍ တခမ္းတနား သၿဂႋဳဟ္ခ်ီးျမႇင့္ လိုက္ၾကရေသာ္လည္း ၿမိဳ႔သူၿမိဳသားတို႔၏ စိတ္တြင္ကား ေတြးေလေတြးေလ ေဆြးမေျပေအာင္ ျဖစ္ရဘိ၍ ထိုအေၾကာင္းကို မေမ့ႏိုင္ေအာင္ ႐ွိေလေတာ့သည္။
ဤမႏၱေလး အေရးေတာ္ပံုတြင္ အၾကမ္းစစ္ပြဲ၊ အႏုစစ္ပြဲ ယွဥ္တြဲၿပိဳင္ဆိုင္၍ သူႏိုင္ ငါႏိုင္ အခ်က္ပိုင္ပိုင္ ႏွစ္ဦးရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ၾကရာတြင္ သူတို႔သည္ အၾကမ္းနည္းျဖင့္ ေအာင္ျမင္ၾကကုန္၍ ငါတို႔လည္း အႏုနည္းျဖင့္ သူတို႔ကို အျပတ္အသတ္ နလံမထူ အလံမျပဴႏိုင္ေအာင္ ျပဳလိုက္ၾကကုန္၏ ဟူ၍ ရဟန္းပ်ိဳမ်ား၏ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီး ဥကၠဌဆရာေတာ္ ဦးကလ်ာဏ အမိန္႔႐ွိသကဲ့သို႔ ကမၻာတြင္ ယဥ္ေက်းပါသည္ဟု အသားယူေနၾကေသာ ၿဗိတိသွ်အစိုးရတို႔ကို ေ႐ႊမန္းလူထုႀကီးက အႏုနညး္ျဖင့္ အႏိုင္ယူလိုက္ႏိုင္ေပသည္။

အာဇာနည္ (၁၇) တို႔၏ ခ်ီးက်ဴးပြဲကို ၁၃၀၉ - ခု၊ တေပါင္းလဆုတ္ (၇) ရက္ (၁-၂- ၄၈) ေန႔က (၁၁) ႀကိမ္ေျမာက္ႏွင့္ ေနာက္ဆံုးခ်ီးက်ဴးပြဲတရပ္အေနျဖင့္ စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပၿပီးစီးခဲ့ေလၿပီ။ ဤဘက္ႏွစ္ မ်ားတြင္ကား ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက အသိအမွတ္ျပဳသည့္အတိုင္း လာမည့္ မတ္လ (၂၈) ရက္ေန႔ ေရာက္မွသာ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အာဇာနည္ေန႔အျဖစ္ျဖင့္ တေပါင္းတည္း ျပဳလုပ္ရေပေတာ့မည္။

ေ႐ႊကိုင္းသား။
(ေ႐ႊမန္းေအာင္စည္သတင္းစာ၊ ၁၃၁၁ ခု၊ တပို႔တြဲလဆုတ္ ၇ ရက္ မွ)
[မႏၱေလးအႏွစ္၁၅၀ျပည့္ မဂၢဇင္း၊ ေမလ၊ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

Bujang Valley

2009-07-07T01:28:00.000+06:30

In the Bujang Valley in Kedah is Malaysia's most extensive archeological site -- the sprawling ruins of an ancient Hindu-Buddhist kingdom dating back to 300 AD. Over 50 tomb temples dot the site, a...

H1 N1

2009-07-04T17:36:00.001+06:30

သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသားအေရး

2009-06-22T02:30:00.000+06:30

(ပံုတူ - ပန္းခ်ီ၀သုန္)

သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းကို ျမန္မာႏုိင္ငံထဲမွာ စာေပယဥ္ေက်းမႈနယ္ပယ္က တပ္မႉးႀကီး၊ သတင္းစာဘိုးေအႀကီးအ ျဖစ္တင္မက အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး၊ လြတ္လပ္ေရးဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းထက္ျမင့္တဲ့ လြတ္လပ္ေရး ဘိုးေအႀကီး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ႀကီးအျဖစ္ အာဏာရအုပ္စိုးသူအဆက္ဆက္၊ အထူးသျဖင့္ စစ္အာဏာရွင္ေတြ ကလြဲလို႔ အားလံုးက သတ္မွတ္လက္ခံထားၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နယ္စပ္ေဒသ အပါအ၀င္ တခ်ဳိ႕တုိင္းရင္း သားေတြၾကားမွာေတာ့ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းကို မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒီတေယာက္၊ လူမ်ဳိးခြဲျခားေရးသမားတ ေယာက္အျဖစ္ ျမင္ေနၾကပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကိုယ္၌က အဲသလိုျမင္ေနၾကတာျဖစ္ပါ တယ္။

ဒီကိစၥရဲ႕အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ဒီနယ္စပ္ေဒသဘက္မွာ တခ်ိန္က ပ်ံ႕ႏွံ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ “သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ ေသ တမ္းစာ” ဆိုတဲ့ စာတမ္းတခုေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ “ေသတမ္းစာ” ဆိုတာထဲမွာ ရခိုင္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ “သမိုင္း ေႂကြးမဆပ္ႏိုင္ေအာင္၊ နလံမထူႏိုင္ေအာင္ မင္းတို႔တေတြ စြမ္းေဆာင္တတ္ရမယ္။ ... ရွမ္းဆိုတဲ့လူေတြလည္း ေတာင္ေပၚသားအသိထက္ မေက်ာ္လႊားမိေစဖို႔ ၾကပ္ၾကပ္သတိထားရမယ္။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကီးထြားလာခဲ့ ရင္၊ ဒါဟာ ဗမာ့ရန္သူပဲ၊ ျပတ္သားတဲ့နည္းကို က်င့္သံုးရမယ္။ ... ကရင္ဆိုတာလည္း ရန္သူတမ်ိဳးပဲ။ ဘ၀ကို ေျမေတာင္ေျမႇာက္မေပးႏွင့္။ လက္ျမန္ေျချမန္၀ါဒရွိတယ္။ သတိလစ္ရင္လစ္သလို ဗမာေတြ အသက္ရွဴက်ပ္ လိမ့္မယ္။” ကခ်င္လူမ်ဳိးမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ “ဘယ္လိုပဲဆိုိဆို ငါတို႔တေတြဟာ လက္ဦးထားဖုိ႔က အေရးႀကီး တယ္။ မညႇာနဲ႔၊ ညႇာရင္နာမယ္။ ဗမာေတြ သတိထားၾက။” ... မြန္တိုင္းရင္းသားအေပၚ သေဘာထားအျဖစ္ လည္း “အတိတ္က သူပိုင္တယ္၊ ငါပိုင္တယ္ဆိုတာ ဗမာေတြ နားမလည္ဘူး။ လက္ရွိမွာ ဘယ္လိုရွိေနသလဲ၊ ရွိေနသလိုပဲ ထိန္းထားတတ္ရမယ္” စသျဖင့္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အဓိက တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုေတြအေပၚ ဖိႏွိပ္ခ်ဳိး ႏွိမ္ေရးတရားေတြ ေဟာထားပါတယ္။ “ဗမာဟာ မဟာဗမာျဖစ္ဖို႔ အဓိကပဲ”လို႔ အဲဒီ “ေသတမ္းစာ” ဆိုတာထဲ မွာ ေနာက္ဆံုး နိဂံုးခ်ဳပ္မွာၾကားထားပါတယ္။

ဒီ “ေသတမ္းစာ” ပါ သေဘာထားအျမင္ေတြဟာ အင္မတန္မွ ဆိုး၀ါးလွၿပီး ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ တသက္တာပတ္လံုး ရပ္တည္လႈပ္ရွားခ်က္ေတြနဲ႔ ကြဲလြဲေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေသတမ္းစာဟာ တကယ္အ မွန္အကန္ ဟုတ္မဟုတ္ စိစစ္ဖို႔ လိုလာပါတယ္။

သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ရပ္တည္ခ်က္အမွန္ကိုသိရေအာင္ သူ႔ဘ၀တသက္တာထဲက ျဖစ္ရပ္ေတြ ကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါ အခုလို ေတြ႔ရပါတယ္။

ဆရာႀကီးဟာ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီဘ၀မွာ ႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးအတြက္ စည္း႐ံုးေရးအေနနဲ႔ ဇာတိမာန္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ တက္ႂကြေစဖို႔ အေနာ္ရထာ၊ က်န္စစ္သား၊ တပင္ေ႐ႊထီး၊ အေလာင္းဘုရား စတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ဗမာဘုရင္ေတြ ကို အမႊမ္းတင္ ခ်ီးေျမႇာက္တာ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေခတ္ေဟာင္းဘုရင္ေတြလို စတုတၳျမန္မာႏိုင္ငံ ထူေထာင္ေရး၊ မဟာဗမာအင္ပါယာထူေထာင္ေရး စိတ္ဓာတ္ေတြကိုေတာ့ အေမြမဆက္ခံခဲ့ပါဘူး။

ေရွး႐ိုးစြဲ ေခတ္ေဟာင္းအေတြးအေခၚ မရွိတဲ့အေၾကာင္းကို ၁၉၂၇ ခုႏွစ္ဆန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ “ဆယ္ကုေဋေက်ာ္ အေရးေတာ္ပံု” ဆိုတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွာ စေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ၁၉၂၆ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းက သူရိယသတင္းစာထဲပါတဲ့ ဦးဘေဖ ရဲ႕ ေဆာင္းပါးတပုဒ္မွာ ဗမာျပည္ဟာ ဘုန္းႀကီးပ်ံေတြ၊ ဘုရားပြဲေတြေၾကာင့္ တႏွစ္ကို က်ပ္ေငြ ဆယ္ကုေဋ ေက်ာ္ (က်ပ္သန္း ၁၀၀ ေက်ာ္) ကုန္က်ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ တုိင္းသူျပည္သားေတြ ဆင္းရဲလွတဲ့ႏိုင္ငံမွာ ဒီလိုမ်ဳိး ေငြျဖဳန္းတီးမယ့္အစား ဆင္းရဲသားလူထုအက်ဳိးရွိမယ့္ တျခားလုပ္ငန္းေတြမွာ သံုးသင့္ေၾကာင္း ေရးထားလို႔ သံ ဃာေတြအပါအ၀င္ ဘာသာေရးသမားေတြၾကားမွာ ဆူပြက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးကို ဆန္႔က်င္တဲ့ဘက္နဲ႔ ေထာက္ခံတဲ့ဘက္ အျပန္အလွန္ အျပင္းအထန္ ေရးၾကေဟာေျပာၾကလို႔ ဆယ္ကုေဋေက်ာ္အေရးေတာ္ပံု သို႔မ ဟုတ္ ဆယ္ကုေဋေက်ာ္တုိက္ပြဲဆိုၿပီး နာမည္ေက်ာ္သြားပါတယ္။ အဲဒီတုိက္္ပြဲမွာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္ မႈိင္းဟာ ဦးဘေဖကိုေထာက္ခံၿပီး မလိုအပ္တဲ့ျဖဳန္းတီးမႈဆန္႔က်င္ေရးဘက္က ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။ သံဃာေတာ္ ေတြက အႀကီးအက်ယ္ ႐ႈတ္ခ်တိုက္ခိုက္တာ ခံခဲ့ရေပမယ့္လည္း မိမိအယူအဆကိုပဲ ခိုင္ခိုင္မာမာ ကိုင္စြဲခဲ့ပါ တယ္။ ဒါကိုၾကည့္ရင္ ဆရာႀကီးမႈိင္းဟာ ေခတ္ေဟာင္းပေဒသရာဇ္၀ါဒစြဲ၊ ဘာသာေရးစြဲ၊ လူမ်ဳိးေရးစြဲမရွိတာ သိ သာပါတယ္။

၁၉၃၃ ခုမွာ ခြဲေရး-တြဲေရးကိစၥ ေပၚလာတဲ့အခါမွာလည္း ဗမာျပည္ကို အိႏၵိယျပည္နဲ႔ခြဲေရးကို ဆရာႀကီးက ဆန္႔ က်င္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ကြၽန္ ျဖစ္ရတာခ်င္းအတူတူ လူမ်ဳိးေရးအရ ခြဲတာကို မလိုလားဘဲ အဖိႏွိပ္ခံခ်င္း ႐ိုင္း ပင္းလက္တြဲ တုိက္ပြဲ၀င္ေရးဘက္က ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီထက္ပိုထင္ရွားတဲ့အျဖစ္ကေတာ့ ၁၉၃၈ ခု ကုလား-ဗမာအဓိက႐ုဏ္းမွာ ကုလားဆန္႔က်င္ေရး မဟာဗမာလူမ်ဳိးေရးကို အတိအလင္း ဆန္႔က်င္ခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ “ကုလားအေရးေလာက္ကိုျဖင့္၊ ဓားေသြးေလာက္တယ္ ဆရာမထင္လို႔မို႔ ...” ဆိုတဲ့ ေလးခ်ဳိးကဗ်ာစာသားဟာ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားၿပီး ထိမိခဲ့လွပါတယ္။

၁၉၃၇ ခုမွာ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းဟာ တိုးတက္ေရးမဂၢဇင္းထဲမွာ ဆရာစံသူပုန္ကိုေထာက္ခံတဲ့ “ပုန္ကန္ျခင္း” ေဆာင္းပါးကို ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေဆာင္းပါးမွာ ရာဇ၀င္ထဲက “အျပစ္လြတ္ေသာပုန္ကန္ျခင္း” ဥပမာေတြကို ေထာက္ျပရာမွာ မြန္အမတ္ ငရန္မန္ကန္းက ဗမာဘုရင္ေစာလူးမင္းကို ပုန္ကန္တာကို အျပစ္လြတ္တဲ့ ပုန္ကန္ ျခင္း၊ အခုေခတ္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ တရားတဲ့ေတာ္လွန္စစ္အျဖစ္ ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ ဟိုးအရင္ ပေဒ သရာဇ္ေခတ္၊ အဂၤလိပ္ေခတ္ကေရာ၊ အခု နအဖေခတ္အထိပါ အမ်ားသိထားတာက ငရန္မန္ကန္းဟာ ပထမ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ကို ဖ်က္ဆီးဖို႔ၾကံတဲ့ ဆူပူေသာင္းက်န္းသူ ဗီလိန္အျဖစ္ သိထားၾက၊ ၀ါဒျဖန္႔ေနၾကတာျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီအယူအဆကေန ခြဲထြက္ၿပီး ငရမန္ကန္းကို မွန္ကန္တိုးတက္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးသမားအျဖစ္ သတ္ မွတ္တာဟာ က်ေနာ္သိသေလာက္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းက ပထမဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ ငရန္မန္ကန္းပုန္ကန္မႈကို ပထမဆံုး မြန္အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး ေတာ္လွန္ေရးအျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳသတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ ဒုတိယေျမာက္ ဗမာႏိုင္ ငံေရးသမား၊ စာေပသမားကေတာ့ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ျဖစ္ၿပီး “ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္သမိုင္း” စာအုပ္မွာ သံုး သပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၄၈ ခုလြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္၊ ေတာ္လွန္ေသာဗမာ့တပ္မေတာ္ တို႔ ပုန္ကန္ေတာ္လွန္ၿပီးေနာက္ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအ႐ံုး (KNU) ကလည္း ၁၉၄၉ ခုႏွစ္ဆန္းမွာ ေတာ္ လွန္ေရးစတဲ့အတြက္ ႐ြက္စံုတက္စံုျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ျဖစ္လာတဲ့အခါ ဒီလိုမျဖစ္ရေအာင္ ေစာေစာကတည္းက ႏိုင္ငံေရးအရ ဒီမိုကေရစီနည္းက်က် ေျဖရွင္းဖို႔ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ႀကိဳးပမ္းခဲ့တာ မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့အ ေၾကာင္းကို “ေလာကတခြင္မွာေနာ္ကြယ္၊ ေဟာမရ ေျပာမရတာေတြေၾကာင့္၊ ေသာကပူပင္ ...” စသျဖင့္ ဖဆ ပလေခါင္းေဆာင္ေတြကို ႐ႈတ္ခ်တဲ့ ကဗ်ာစပ္ ရင္ဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။

သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းဟာ လက္၀ဲသူပုန္ေတြနဲ႔ တိုက္တာျဖစ္ျဖစ္၊ တုိင္းရင္းသားသူပုန္ေတြနဲ႔ တုိက္တာျဖစ္ျဖစ္ ျပည္တြင္းစစ္အားလံုးကို ဆန္႔က်င္ခဲ့တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားစစ္စစ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အုပ္စိုးသူေတြက ဘယ္ေလာက္ မတရားလုပ္လုပ္ ငံု႔ခံေရးအယူအဆရွိတဲ့ ေရႊျပည္ေအးၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမား Pacifist ေတာ့ မ ဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ ေဆြးေႏြးညိႇႏႈိင္းၿပီး အာဃာတမထားေရး၊ သူမနာ-ကိုယ္မနာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔ ရပ္ တည္သူျဖစ္ပါတယ္။ အခုေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေျပာေနတဲ့ သင္ပုန္းေခ်ေရး၊ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးဆိုတာေတြကို ဗမာျပည္မွာ ပထမဆံုးစေျပာခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။

ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းဟာ ဗမာျပည္အႏွ႔ံ ခရီးထြက္စည္း႐ံုးခဲ့ရာမွာ ၁၉၅၄၊ ၅၆- ၅၇၊ ၆၁ ခုမွာ ျမစ္၀ကြၽန္းေပၚေဒသ၊ ၁၉၅၆ ခုမွာ ကခ်င္ျပည္၊ ၁၉၅၇ ခုမွာ ရခိုင္ျပည္တို႔ကို သြားခဲ့ပါတယ္။ ဗမာ ေတြတင္မက ကရင္၊ ကခ်င္၊ ရွမ္း၊ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားလူထုေတြက အႀကီးအက်ယ္ အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ႀကိဳဆိုၾကပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လာတုန္းက မႀကိဳဆိုခဲ့တဲ့ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားေတြဟာ သခင္ကိုယ္ ေတာ္မႈိင္းကိုေတာ့ အႀကီးအက်ယ္ ႀကိဳခဲ့ၾကပါတယ္။ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားေတြ အႀကီးအက်ယ္ ႀကိဳဆိုေထာက္ခံ တဲ့ ဗမာေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဗမာအမ်ဳိးသမီးေတြတင္မက တုိင္းရင္းသူအမ်ဳိးသမီးေတြကပါ သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းသြားရာလမ္းမွာ ဆံပင္ျဖန္႔ ခင္းေပးတာေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ျပည္တြင္းက တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ သခင္ကိုယ္ ေတာ္မႈိင္း ဆက္ဆံေရးအေနအထားကို အလြယ္တကူ သိႏုိင္ပါတယ္။

ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းဟာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လွည့္လည္စည္း႐ံုးရာမွာ ကရင္အမ်ဳိးသား ႏိုင္ငံေရးသမားေတြျဖစ္တဲ့ မန္းထြန္းရင္၊ မန္းေက်ာ္အံုး၊ ေစာေက်ာ္စိုး (အင္းစိန္)၊ ေစာေက်ာ္စိန္၊ ေဒါက္တာ ဆင္ဖိုးတို႔နဲ႔ တြဲခဲ့ပါတယ္။ ေဒါက္တာဆင္ဖိုးဟာ ဆရာႀကီးရဲ႕က်န္းမာေရးကို ေတာက္ေလွ်ာက္အနီးကပ္တာ၀န္ ယူခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးဟာ ကရင္ေခါင္းေဆာင္ မန္းဒါ၀ိတ္နဲ႔အထူးရင္းႏွီးလွၿပီး ဆရာတပည့္လို၊ သားအ ဖလို ေနထိုင္လက္တြဲခဲ့ပါတယ္။ မန္းဒါ၀ိတ္ဟာ ေျမေပၚကရင္အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္တေယာက္ ျဖစ္႐ံုမက ေကအဲန္ယူရဲ႕ ယူဂ်ီေခါင္းေဆာင္တေယာက္ျဖစ္ၿပီး မဆလေခတ္မွာ ႏွစ္ႀကိမ္၊ န၀တေခတ္မွာ တႀကိမ္ ေထာင္ က်ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၂ ခုမွာ အင္းစိန္ေထာင္မွာပဲ က်ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။

ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မတီမွာ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းနဲ႔ လက္တြဲလႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္ ဗိုလ္မႉး ခ်ဳပ္ေဟာင္း ေက်ာ္ေဇာက ဆရာႀကီးရဲ႕ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြအေပၚ သေဘာထားကို ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တုန္းက ဒီလိုေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ “သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းဟာ ေကအဲန္ယူနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ကို ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးတဲ့နည္းနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔ ရပ္ခံခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လွည့္လည္ရာမွာ ျမစ္၀ကြၽန္းေပၚကရင္မ်ားက အထူးၾကည္ညိဳေလးစားၾကတယ္။ ကရင္႐ြာမ်ားကို သြားေရာက္ေဟာေျပာခဲ့တယ္။ သူ႔မွာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိး စုေတြအေပၚ အထင္ေသးႏွိမ္ခ်တဲ့စိတ္၊ ခြဲျခားဖိႏွိပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ လံုး၀မရွိဘူး။ စိတ္သေဘာထား အင္မတန္ႏူးည့ံ သူျဖစ္တယ္။ ... ဆရာႀကီးကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ က်ေနာ္ေတာက္ေလွ်ာက္ အနီးကပ္ေနခဲ့တာ၊ က်ေနာ့္လက္ေပၚ မွာပဲ ဆံုးသြားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီလိုေသတမ္းစာဆိုတာမ်ဳိး လံုး၀မရွိခဲ့ဘူးလို႔ က်ေနာ္ေသခ်ာေျပာရဲတယ္။ ဒါ့ အျပင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးစံမွာ၊ ဗုဒၶဘာသာထံုးစံမွာ ေသတမ္းစာ ဆိုတာလည္း မရွိပါဘူး” လို႔ ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာက ခုိင္ခိုင္မာမာ ေျပာျပပါတယ္။

၁၉၆၁ ခု ဇြန္လမွာ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ ေတာင္ႀကီးညီလာခံက်င္းပၿပီး ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒျပင္ ဆင္ေရးအတြက္ ဖက္ဒရယ္မူ (ေခၚ) ရွမ္းမူကို ေဖာ္ထုတ္ခဲ့တဲ့အခါ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ေခါင္း ေဆာင္ တဲ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မတီ အဖြဲ႔၀င္ေတြျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာ၊ ဦးေအာင္သန္း (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအစ္ကို)၊ ဦးသိန္းေဖျမင့္တို႔က ေထာက္ခံခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေနာက္ကြယ္မွာ သခင္ကိုယ္ ေတာ္မႈိင္းရွိေနတာ ယံုမွားစရာမရွိပါဘူး။

အကယ္၍သာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းသာ မဟာဗမာ၀ါဒီတေယာက္၊ တိုင္းရင္းသားဖိႏွိပ္ေရးသမားတ ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ေျဗာင္အတိအလင္း ဖက္ဒရယ္ဆန္႔က်င္ေရး စတုတၳမဟာဗမာအင္ပါယာထူေထာင္ေရး ဗမာ အမ်ဳိးသားေရးသက္သက္၀ါဒသမားေတြျဖစ္တဲ့ သခင္ဗစိန္၊ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔နဲ႔ တသား တည္းတြဲမိခဲ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ ဒီလူေတြဟာ ဆရာႀကီးအေပၚ အခါးသီးဆံုး ရန္ဘက္ေတြ လိုပဲ သေဘာထားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကိုယ့္အာဏာအတြက္ တုိင္းရင္းသားေတြကို လိုရင္လိုသလို အသံုးခ် သြားတဲ့ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးႏု၊ ဖက္ဒရယ္ဆန္႔က်င္ေရး စစ္အာဏာရွင္ ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔နဲ႔ လည္း ဘယ္လိုမွ အေစးမကပ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ န၀တ-နအဖ တို႔ကလည္း သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းအခန္းက႑ ကို ဘယ္လိုမွ ေနရာမေပး အသိအမွတ္မျပဳၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ “သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းေသတမ္းစာ”ဆိုတဲ့ စာတမ္းဟာ တန္းတူေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ လက္ နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြနဲ႔ ႐ိုးသန္႔စင္ၾကယ္တဲ့ ဗမာလူမ်ဳိးဒီမိုကေရစီသမားေတြ ေပါင္းစည္းညီၫြတ္မိ သြားမွာကို စိုးရိမ္တဲ့ အာဏာရွင္ဘက္ေတာ္သားေတြရဲ႕ လုပ္ၾကံလီဆယ္မႈသက္သက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဂါမဏိ
ေခတ္ၿပိဳင္မွ ကူးယူေဖၚျပသည္။

For Online Published

2009-06-18T00:42:00.001+06:30

ပါလီမန္လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ ဒီမုိကေရစီ အနာဂတ္

2009-06-07T18:50:00.001+06:30

ေခတ္ၿပိဳင္အယ္ဒီတာအာေဘာ္

ဒီမုိကေရစီဟူသည္မွာ အၿမဲတမ္းတုိးတက္ေျပာင္းလဲေနေသာ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ျဖစ္သည္။ မိမိအားနည္းခ်က္ႏွင့္ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ကုိ မိမိဖာသာျပဳျပင္သြားေသာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ဟုလည္း ေခၚႏုိင္သည္။ ၿဗိတိသွ်ပါလီမန္ေအာက္လႊတ္ေတာ္မွ ကုိယ္စားလွယ္မ်ား ရပုိင္ခြင့္စရိတ္စက အလြဲသုံးစားလုပ္သည္ကုိ လြန္ခဲ့ေသာ ေမလ၌ “ေဒလီးတယ္လီဂရဖ္” သတင္းစာက ေဖာ္ထုတ္၍ ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံသားမ်ား ေဒါသထြက္ၾကသျဖင့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵဦးစားေပးသည့္ ပါလီမန္လႊတ္ေတာ္ျပဳျပင္ေရးလုပ္ရန္ အာဏာရပါတီႏွင့္ အတုိက္အခံပါတီတုိ႔ ေျပာဆုိေနၾကပါၿပီ။ ၿဗိတိသွ်ပါလီမန္ကုိ ကမာၻ႔လႊတ္ေတာ္မ်ား၏ မိခင္ႀကီးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳထားၾကသျဖင့္ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီေရွ႕ေရးကုိ တကမာၻလုံးက စိတ္၀င္စားေနၾကသည္။

အဂၤလိပ္ပါလီမန္၌ ကုိယ္စားလွယ္ (၆၄၆) ဦးရွိသည္။ ပါလီမန္အစည္းအေ၀းတက္သည့္ နယ္မွကုိယ္စားလွယ္မ်ား လန္ဒန္တြင္ ေနထုိင္သည့္ ကုန္က်စရိတ္ကုိ ပါလီမန္က ေပး၏။ ဤသည္ကုိ ဒုတိယအိမ္စရိတ္ဟု ေခၚသည္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႕တြင္း၌ ေနထုိင္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ဤစရိတ္ကုိ ခံစားပုိင္ခြင့္မရွိ။ သုိ႔ေသာ္လည္း ပါလီမန္စရိတ္စက ဌာနသည္ အစစ္အေဆးမလုပ္ဘဲ ေတာင္းသေရြ႕ထုတ္ေပးသျဖင့္ ရပုိင္ခြင့္မရွိဘဲ စရိတ္ရသူမ်ားႏွင့္ ရပုိင္ခြင့္အလြဲသုံးစား လုပ္သူမ်ားရွိလာသည္။ အေခ်ာင္ႏႈိက္မႈကုိ သတင္းစာက ဖြင့္ခ်ေသာအခါ လႊတ္ေတာ္တရပ္လုံး ကသိကေအာက္ ျဖစ္ကုန္၏။ ဤျပႆနာကုိ အကုိင္အတြယ္မတတ္ေသာ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ ႏုတ္ထြက္လုိက္ရ၏။ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ မုိင္ကယ္မာတင္ ႏုတ္ထြက္ရျခင္းသည္ အႏွစ္ (၃၀၀) ေက်ာ္တြင္ ပထမဆုံးေသာ အႀကိမ္ပင္ျဖစ္သည္။
ၿဗိတိသွ်ပါလီမန္လႊတ္ေတာ္သည္ (၁၃) ရာစုအေစာပုိင္း (၁၂၁၅) ၌ ေပၚေပါက္သည္ဟု ဆုိသျဖင့္ (၇၉၄) ႏွစ္ သက္တမ္းရွိသည့္ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း သန္႔စင္ဖုိ႔ လုိအပ္ေနတုန္းျဖစ္၏။ စရိတ္စက အေခ်ာင္ႏႈိက္သူမ်ားသည္ အာဏာရေလဘာပါတီ၊ အတုိက္အခံကြန္ဆာေဗးတစ္၊ လစ္ဘရယ္ဒီမုိကရက္တစ္ ပါတီ၀င္မ်ားျဖစ္သျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီစနစ္ပါ သိကၡာက်လာသည္။ မိမိရရွိရေသာ မဲဆႏၵအခ်ဳိးအစားကိုလုိက္၍ ကုိယ္စားလွယ္တင္ေျမႇာက္ေသာစနစ္ကုိ တင္ျပလာၾကသည္။ ပါလီမန္လႊတ္ေတာ္၊ ပါတီစနစ္၊ ေရြးေကာက္ပြဲစနစ္ သုံးခုစလုံး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖုိ႔ ေျပာဆုိေနၾကပါၿပီ။
သတင္းလြတ္လပ္မႈအက္ဥပေဒအရ သတင္းစာက ေတာင္းဆုိသည္ကုိ လႊတ္ေတာ္က လုိက္ေလ်ာရသည့္အတြက္ အလြဲသုံးစားလုပ္မႈကုိ ျပည္သူမ်ား သိရွိရျခင္းျဖစ္သည္။ ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံ၌ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီစနစ္ ဆက္လက္ရွင္သန္ တုိးတက္ေရးအတြက္ သတင္းစာက ၾကား၀င္ၿပီး ေ၀ဖန္သုံးသပ္ကာ က်ားကန္ေပးလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ ဒီမုိကေရစီစနစ္၌ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာန၊ ဥပေဒျပဳေရးဌာန၊ တရားစီရင္ေရးဌာနႏွင့္ လြတ္လပ္ေသာ စာနယ္ဇင္းဟူ၍ မ႑ိဳင္ႀကီး (၄) ခုရွိသည္။ သတင္းစာကုိ စတုတၳမ႑ိဳင္ဟုေခၚသည္။ ဤမ႑ိဳင္ (၄) ခုသည္ သီးျခားလြတ္လပ္စြာ တည္ရွိၾကေသာ္လည္း တဦးႏွင့္တဦး အျပန္အလွန္ထိန္းၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာနယ္ဇင္းနဲ႔ တရားေရးဌာနလြတ္လပ္မႈသည္ အလြန္ အေရးႀကီး၏။
ဗမာစစ္အစုိးရသည္ ဤမ႑ိဳင္ႀကီး (၄) ခုစလုံးကုိ ခ်ဳပ္ကုိင္၍ ျပည္သူလူထုကုိ အႏုိင္က်င့္ေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္တြင္ ဒီမုိကေရစီ၏ အေျခခံတခုမွ်မရွိေသးပါ။ တုိင္းျပည္ဘ႑ာကုိ လုယက္ဖုိ႔သာသိေသာ စစ္အစုိးရသည္ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပ႐ုံႏွင့္ ဒီမုိကေရစီတည္ေဆာက္ႏုိင္သည္ဟု ယူဆေနသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပၿပီး ႏုိင္ငံေရး လြတ္လပ္မႈမရွိေသာ ႏုိင္ငံ အမ်ားႀကီးရွိသည္။ အာဏာရအစုိးရ၏ ေဖာက္ျပန္မႈကုိ ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ေသာ စာနယ္ဇင္း လြတ္လပ္မႈသည္ ေရြးေကာက္ပြဲထက္ အေရးႀကီးသည္ဟု ယူဆသူမ်ားရွိသည္။ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တေသာ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ အႏုိင္ရေသာပါတီ အာဏာရလာ႐ုံႏွင့္ မၿပီးေသးပါ။ ယင္းပါတီႏွင့္အစုိးရကုိ ေစာင့္ၾကည့္မည့္ လြတ္လပ္ေသာ တသီးပုဂၢလ စာနယ္ဇင္းႏွင့္ တရားေသာဥပေဒကုိ က်င့္သုံးမည့္ တရားေရးဌာန ရွိရန္ လုိအပ္သည္။ စာနယ္ဇင္းနဲ႔ တရားဌာန လြတ္လပ္မႈမရွိေသာ တုိင္းျပည္တြင္ ဒီမုိကေရစီလည္း မရွိႏုိင္ပါ။
စာနယ္ဇင္းႏွင့္တရားေရးဌာန လြတ္လပ္မႈမရွိဘဲ တည္ေထာင္ေသာ အစုိးရစနစ္သည္ “ကလက္တုိကေရစီ” Kleptocracy (ေခၚ) သူခုိးအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္သာျဖစ္ေပသည္။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးေခတ္၌ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္သည္လည္း သူခုိးတမ်ဳိးျဖစ္လာသည္။ စီးပြားေရး တုိးတက္သကဲ့သုိ႔ အေခ်ာင္၀င္ႏႈိက္ေသာ အာဏာပုိင္သူခုိးလည္း မ်ားျပားလာ သည္။ အာဏာပုိင္မ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရွိသူသည္ ဘဏ္မွ ေငြေခ်းၿပီး ျပန္ဆပ္ေလ့မရွိပါ။ အလြဲသုံးစားလုပ္မႈျဖင့္ တ႐ုတ္အစုိးရအမႈထမ္းမ်ား အေရးယူခံရေသာ သတင္းကုိ ရွင္ဟြာသတင္း၌ မၾကာခဏ ေဖာ္ျပပါသည္။ ျပည္နယ္အစုိးရမ်ားတြင္ သူခုိးပိုမ်ားသည္ကုိ ေတြ႔ရ၏။
ကြန္ျမဴနစ္စီးပြားေရးက်င့္သုံးစဥ္က မခ်မ္းသာေသာ္လည္း အစုိးရဘ႑ာကုိ ခုိးယူမႈ၊ လုယက္မႈ အလြန္နည္းပါးသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ (၃၀) မွစ၍ ေစ်းကြက္စနစ္ႏွင့္အတူ ကြန္ျမဴနစ္သူခုိးမ်ား ထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္ အစုိးရသည္ အစသာ႐ုိးၿပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ သူခုိးျဖစ္သြားေတာ့သည္။ သူခုိးလူတန္းစား သည္ ဒီမုိကေရစီကုိ မည္သည့္အခ်ိန္အခါတြင္မွ တည္ေဆာက္ႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။

တီယင္မင္ ရင္ျပင္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ အႏွစ္ (၂၀)

2009-06-07T11:05:00.001+06:30

Publish at Scribd or explore others: Fiction Books

လြတ္လပ္ေရး ဆံုးရႈံးရျခင္း (အထူးေဆာင္းပါး)

2009-06-07T02:19:00.000+06:30

ၿဗိတိသွ်အင္ပါယာ၏ ကိုလုိနီထမ္းပုိးေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္မွာ အႏွစ္ ၆၀ ျပည့္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ယခုထက္တုိင္ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား၏ ကၽြန္ျပဳခံေနရဆဲ ျဖစ္သည္။ စစ္မွန္ေသာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တုိက္ပြဲကား မၿပီးဆုံးေသး။

၁၈၂၄ ၾသဂုတ္ ၿဗိတိသွ်တပ္မ်ား သံလ်င္ခံတပ္ကို တိုက္စဥ္

၁၈၈၅ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလတြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆာ ဟယ္ရီ ေနာ့သ္ ဒါရင္မ္ပဲ ပရင္ဒါဂါတ္စ္ (Gen. Sir Harry North Dalrymple Prendergast) ဦးစီးသည့္ ၿဗိတိသွ် စစ္သေဘၤာမ်ား ဧရာ၀တီ ျမစ္ေၾကာင္းအတုိင္း မႏၱေလးသုိ႔ဆန္တက္ လာေသာအခါ သီေပါဘုရင္တြင္ သူ၏ မီးက်ဳိးေမာင္းပ်က္ တပ္မေတာ္သည္သာ ရွိခဲ့သည္။ ဤတပ္မေတာ္ႏွင့္အတူ တုိင္းျပည္ကိုကာကြယ္ ရန္ အသာထား၊ နန္းေတာ္ကိုပင္ မမွ်တေသာအားျဖင့္ ခုခံခဲ့ရရွာသည္။

အသက္ ၂၈ ႏွစ္အရြယ္သာရွိေသးၿပီး ေရႊနန္းေတာ္၏ ၿမဳိ႕ရိုးျပင္ပသုိ႔ ေရာက္ခဲလွရွာေသာ ျမန္မာတုိ႔၏ ေနာက္ဆုံး ရွင္ဘုရင္ မွာ ခဏတြင္းခ်င္းမွာပင္ နန္းသိမ္းနယ္ႏွင္ခံ လုိက္ရပါေတာ့သည္။ မၾကာေသးေသာအတိတ္က အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံမ်ား အေပၚ နယ္ပယ္ခ်ဲ႕ထြင္ ေအာင္ႏုိင္ခဲ့သည့္ သမုိင္းအစဥ္အလာရွိေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံအဖို႔ ၎၏ ရွင္ဘုရင္ကိုသာမက ႏုိင္ငံလြတ္လပ္ ေရးကိုပါ ဆုံးရႈံးခဲ့ရေတာ့သည္။
သီေပါဘုရင္ႏွင့္ မိဖုရားတုိ႔ကို ၿဗိတိသွ်တပ္ဖြဲ႔ အေစာင့္အၾကပ္မ်ားျဖင့္ သူရိယမီးသေဘာၤေပၚသုိ႔ တိတ္တဆိတ္တင္၍ ရန္ကုန္သုိ႔ အပုိ႔ခံခဲ့ရသည္။ ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕တုိ႔က မိမိတုိ႔ဘုရင္ကို ဖမ္းၿပီး မဒရပ္စ္သုိ႔ ပုိ႔လိုက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေနာက္မွ သိၾက ရသည့္ ျမန္မာျပည္သားတို႔အဖို႔ ထိတ္လန္႔တၾကား ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။ သီေပါဘုရင္မွာ တုိင္းျပည္သုိ႔ မည္ သည့္အခါတြင္မွ် ျပန္မလာႏုိင္ခဲ့ေတာ့ပါ။

သီေပါမင္း ပါေတာ္မူစဥ္

ၿဗိတိသွ်မ်ားႏွင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးပရင္ဒါဂါတ္စ္တုိ႔အတြက္ မႏၱေလးကို သိမ္းပုိက္ရသည္မွာ အပင္ပုတပင္မွသစ္သီးကို ဆြတ္ခူး ရသကဲ့သုိ႔ပင္ လြယ္ကူခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေဒသခံမ်ားက ၎တို႔ကိုယ္၎တို႔ “သက္ဦးဆံပုိင္ ပေဒသရာဇ္စနစ္မွ ကယ္တင္ သူ” ဟု ဆုိေသာက်ဴးေက်ာ္သူၿဗိတိသွ်မ်ားကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဆန္႔က်င္ခုခံခဲ့ၾကသည္။
သီေပါမင္းသည္ သနားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေပ်ာ့ည့ံသူတဦးျဖစ္ၿပီး အေျမာ္အျမင္ရွိသည့္ ေခါင္းေဆာင္တဦးလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ၿဗိတိသွ်က်ဴးေက်ာ္စစ္ မတုိင္ခင္ကာလမ်ားတြင္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ား၏ သတင္းစာမ်ားက သူ႔အေပၚအျမင္မွာ ဆုိးရြားလွပါသည္။ ေသြးဆာေနသူ မိစၦာတဦးသဖြယ္ ေဖာ္ျပခဲ့ၾကၿပီး ညီအစ္ကုိေတာ္ မင္းညီမင္းသားမ်ားကို အစုလုိက္အျပဳံ လုိက္ သတ္ျဖတ္သူလူသတ္သမား၊ မိန္းမလိုက္စားသူႏွင့္ ဇုိးသမားအျဖစ္ ေဖာ္ျပခဲ့ၾကပါသည္။
ၿဗိတိသွ်ကုန္သည္မ်ား၏ ေငြေၾကးအေထာက္အပ့ံျဖင့္ ပုံႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေသာ ရန္ကုန္ထုတ္သတင္းစာမ်ားက အခါအားေလ်ာ္စြာ ဗမာျပည္ကို က်ဴးေက်ာ္တုိက္ခုိက္ရန္ သုိ႔မဟုတ္ အထက္ဗမာျပည္ကို သိမ္းပုိက္ရန္ တြန္းအားေပးေနခဲ့ၾကသည္။ ၎ကိစၥ အတြက္ ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕တို႔က ျမန္မာမင္းဆိုးကိုေျပာင္းလဲေပးရန္ ႀကဳိးစားခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ၿပီး သီေပါဘုရင္မွာလည္း ေနာက္ဆံုး နန္းခ်ခံလုိက္ရေတာ့သည္။ “ေျခရာေပ်ာက္ျမစ္” (The River of Lost Footsteps) စာအုပ္ကို ေရးသား သူ သန္႔ျမင့္ဦးက “ၿဗိတိသွ်ကုန္သည္မ်ားအတြက္ မႏၱေလးသည္ အာရွ၏ အျခားေသာ ေစ်းကြက္မ်ားသုိ႔ တံခါးဖြင့္တိုးဝင္ႏိုင္ရန္ ေလွခါးတထစ္၊ ေျခတလွမ္းျဖစ္သည္”ဟု ေရးသားခဲ့ပါသည္။
အထက္ပါ ျမန္မာ့သမုိင္းပညာရွင္က “ဗမာႏုိင္ငံကို လုပ္ၾကံရန္ ၿဗိတိသွ်တုိ႔ ႏုိင္ငံေရးခင္းက်င္းေနစဥ္ ႏွစ္မ်ားအတြင္း အေ၀း ေရာက္ အတုိက္အခံမ်ား ေပၚေပါက္လာေအာင္ ဖန္တီးခဲ့သည္။ ဗမာႏုိင္ငံ နယ္နိမိတ္ျပင္ပမွေန၍ သီေပါမင္း၏ ေနာင္ေတာ္ ညီေတာ္မ်ားက သီေပါမင္းအား နန္းခ်ရန္ ႀကဳိးပမ္းမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ သယံဇာတ ေပါႂကြယ္၀၍ စီးပြား ေရးအရ အလားအလာေကာင္းေသာ ႏုိင္ငံအျဖစ္ အားလုံးက သံသယကင္းကင္းျဖင့္လက္ခံၾကသည္။
အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္တြင္ ေရာက္ရွိေနၾကေသာ စေကာ့လူမ်ဳိး ကုန္သည္မ်ားက ဗမာႏုိင္ငံအတြင္းမွ မတုိ႔မထိရေသးေသာ ကၽြန္းေတာမ်ား၊ ေရနံတြင္းမ်ားႏွင့္ ပတၱျမားတြင္းမ်ားကို သြားေရယုိ မ်က္စိက်ေနခဲ့ၾကပါသည္။ ပုိ၍မက္စရာေကာင္းသည္ မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ အကန္႔အသတ္မရွိ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔လွေသာ တရုတ္ေစ်းကြက္၏ ေနာက္ေဖးေပါက္ ျဖစ္လာႏုိင္သည္ ဆုိသည့္ အခ်က္ပင္ ျဖစ္သည္”ဟု ေရးခဲ့ပါသည္။

၁၈၈၆ သိမ္းပိုက္ၿပီးစ မႏၲေလးေနျပည္ေတာ္တြင္း ပစၥည္မ်ားကို ၿဗိတိသွ်တို႔ ေလလံတင္ ေရာင္းခ်စဥ္

မႏၱေလးကို က်ဴးေက်ာ္တုိက္ခုိက္သိမ္းပုိက္လိုက္ျခင္းက ေဒသတြင္း တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈကို ျဖစ္ေပၚမလာေစသည့္ျပင္ ေက်းလက္ ေဒသမ်ားအတြင္း ဆူပူပုန္ကန္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚႀကီးထြားလာသည္။ ဆန္႔က်င္ၾကသည့္ လကၡဏာမ်ားသိမ္ေမြ႔စြာ စတင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ၿပီး မႏၱေလးနန္းတြင္းတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကေသာအရာရွိမ်ားက သူတုိ႔၏ အလုပ္ရွင္ ၿဗိတိသွ်မ်ားႏွင့္ ေကာင္းမြန္စြာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း မျပဳခဲ့ၾကပါ။
ေတာ္လွန္ပုန္ကန္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာသည့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ၿဗိတိသွ်တုိ႔က ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းစြာ ေခ်မႈန္းႏွိမ္နင္းခဲ့ပါသည္။ အက်ဥ္း႐ံုး ကြပ္မ်က္မႈမ်ားကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ရံဖန္ရံခါ ရာဇ၀တ္သားမ်ားႏွင့္ ဓားျပမ်ားကို စီရင္ သည့္အတုိင္း လူထုေရွ႔ေမွာက္တြင္ ေခါင္းျဖတ္သတ္ျခင္းမ်ဳိးကိုလည္း က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ ေနမႈကို ၿဗိတိသွ်တုိ႔က မည္သုိ႔မွ် မထိန္းသိမ္းႏုိင္ခဲ့ပါ။ ဗမာတုိ႔က မိမိတုိ႔၏ ဘုရင္၊ ထီးနန္းကို ျပန္လိုခ်င္၍ လြတ္လပ္ေသာ ႏုိင္ငံေတာ္တခုကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္လုိစိတ္ ျပင္းျပထက္သန္ေနခဲ့ၾကပါသည္။
မိမိကိုယ္မိမိ ဗမာဘုရင္အျဖစ္ (သုပဏၰက ဂဠဳနရာဇာဘြဲ႔) ခံခဲ့ေသာ ဆရာစံသည္ ၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ၿဗိတိသွ်တုိ႔ကို တြန္းလွန္ ဆန္႔က်င္ေသာ လယ္သမားသူပုန္တရပ္ကုိ ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။ တႏွစ္ၾကာ ထုိလယ္သမားေတာ္လွန္ေရးကို ႏွိမ္နင္းရန္အတြက္ ၿဗိတိသွ်အစုိးရက စစ္တပ္အင္အား ၈,၀၀၀ ကို ထပ္မံ အားျဖည့္ခဲ့ရၿပီး စက္ေသနတ္မ်ားကိုလည္း တပ္ဆင္ အသံုးခ်ခဲ့ရသည္။

ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္း ေရႊဘိုခ႐ိုင္ရွိ ေတာ္လွန္ေရးတပ္သားတစ္ဦးကို ၿဗိတိသွ်တပ္မ်ားက သုတ္သင္စဥ္

ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၊ လယ္သမားမ်ား၊ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ အလယ္ပုိင္းရွိ ေရနံေျမမ်ားမွ အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားအားလုံး လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲတြင္ စုစည္းညီညြတ္စြာျဖင့္ ေပါင္းစည္းႏုိင္ခဲ့ၾကသည္။
ေအာက္ေျခလူထုအတြင္း လႈပ္ရွားမႈတရပ္ ျဖစ္ေသာ သခင္လႈပ္ရွားမႈလည္း ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ အရွင္သခင္ဟု အဓိပၸာယ္ ရေသာ “သခင္” ဟူသည့္ေ၀ါဟာရကို ၿဗိတိသွ်ကိုလုိနီ နယ္ခ်ဲ႕တုိ႔က ၎တုိ႔ကုိယ္ကို၎တို႔ ဂုဏ္တင္အေခၚခံ သုံးစြဲခဲ့ၾကရာ ထုိေ၀ါဟာကိုပင္ ဗမာမ်ဳိးခ်စ္လူငယ္မ်ားကလည္း မိမိတုိ႔ကိုယ္ကို ရည္ညႊန္းရန္အတြက္ သုံးစြဲခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
အားလုံးေသာ လူမႈေရးအသင္းအဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ ကလ်ာဏယု၀အသင္းႀကီး (၀ုိင္အမ္ဘီေအ) တုိ႔က လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပြဲတြင္ အတူလက္တြဲ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကပါသည္။ ယခုကာလ ေက်ာင္းသားမ်ားဦးေဆာင္သည့္ စစ္အစုိးရ ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားျဖစ္ေသာ အျဖဴေရာင္လႈပ္ရွားမႈ၊ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ေရးလႈပ္ရွားမႈ၊ လက္မွတ္ေရးထုိး ေတာင္းဆုိေရး လႈပ္ရွားမႈ တုိ႔ကဲ့သုိ႔ေသာ လႈပ္ရွားမႈမ်ားျဖစ္၍ အရပ္သား ျပည္သူအမ်ား၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားသည္ လြတ္လပ္ေရး ႀကဳိးပမ္းစဥ္ ကာလက ျမန္မာမ်ဳိးခ်စ္မ်ား တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကေသာ တုိက္ပြဲပုံသဏၭာန္မ်ားႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေနသည္ကို ႏႈိင္းယွဥ္ျမင္ေတြ႔ႏုိင္ပါသည္။
သုိ႔ေသာ္ ေနာက္ဆုံးတြင္ ၿဗိတိသွ်အုပ္စုိးမႈကို အဆုံးသတ္သြားေစခဲ့သည္မွာ ကမၻာ၏ ရပ္ေ၀း အျခားတေနရာတြင္ ျဖစ္ပ်က္ ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား၏ ဆင့္ပြားအက်ဳိးသက္ေရာက္မႈေၾကာင့္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ျဖစ္ပြားလာျခင္းက ၿဗိတိသွ် ကိုလုိနီအုပ္စုိးမႈကိုအဆုံးသတ္သြားေစခဲ့သည္။ ျမန္မာတုိ႔၏ေရႊေျမသည္ စစ္တလင္းျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဂ်ပန္တုိ႔က ကိုေအာင္ဆန္း အပါအ၀င္ ျမန္မာလူငယ္အုပ္စုတစုကို ေခၚယူေလ့က်င့္ သင္တန္းေပးခဲ့ၿပီး၊ ၎တို႔၏ အကူအညီျဖင့္ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္တြင္ ၿဗိတိသွ်တို႔လက္မွဂ်ပန္တို႔က သိမ္းယူခဲ့ၾကျပန္သည္။ ေနာင္တြင္ ထုိလူငယ္အုပ္စုကို “ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္” ဟု လူသိမ်ား ထင္ရွားလာပါသည္။

၁၉ ရာစုေႏွာင္းပိုင္း ေဖာက္လုပ္သည့္ ရန္ကုန္ႏွင့္ ဧရာ၀တီတိုင္း မီးရထားလမ္းဖြင့္ပြဲအခမ္းအနား

“ဟာရီ ပရင္ဒါဂါတ္စ္က ျမန္မာဘုရင္ သီေပါမင္းကို နန္းခ်ခဲ့ၿပီး ေနာက္ ၆၅ ႏွစ္ၾကာေသာအခါ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ ၿဗိတိသွ် အုပ္စုိးမႈ သည္ အေျခမခုိင္သည့္ ဖဲခ်ပ္အိမ္ကေလးကဲ့သုိ႔ လဲၿပဳိက်သြားပါ ေတာ့သည္။ သူ၏စစ္သားမ်ားႏွင့္ အရာရွိမ်ားသည္လည္း ထိတ္လန္႔ေခ်ာက္ခ်ားေနသည့္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္မ်ားႏွင့္အတူ ထြက္ေျပးခဲ့ၾကရသည္။ သူတို႔ကို ခန္႔ညား လွေသာ ႏႈတ္ခမ္းေမြးႀကီးႏွင့္ ဒုတိယ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရႈိဂ်ီရုိ အီဒါ (Gen. Shojiro Iida) ႏွင့္ သူ၏အမွတ္ ၁၅ ဂ်ပန္ ဘုရင့္ၾကည္း တပ္မေတာ္တို႔က ေမာင္းထုတ္ခဲ့ၾကသည္။ ထုိစစ္ပြဲတြင္ ျမန္မာမ်ား အေနျဖင့္ ဘာမွ၀င္လုပ္စရာ မလုိခဲ့ပါ။ သုိ႔ ေသာ္လည္း ထိုစစ္ပြဲက ျမန္မာႏုိင္ငံကို ဖ်က္ဆီးခဲ့သည္” ဟု သန္႔ျမင့္ဦးက ေရးသားခဲ့ ပါသည္။
ၿဗိတိသွ်မ်ား ဆုတ္ခြာသြားၿပီးေနာက္ မ်ားစြာမၾကာလုိက္ပါ။ ဂ်ပန္တုိ႔ေပးေသာ လြတ္လပ္ေရးမွာ ေရႊရည္စိမ္လြတ္လပ္ေရး သာျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာမ်ားနားလည္သေဘာေပါက္လာၾကပါသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းကိုၾကည့္လွ်င္ အဂၤလိပ္တုိ႔ ေခါင္းျဖတ္ သတ္ခဲ့ေသာ နယ္ခ်ဲ႕ေတာ္လွန္ေရးသမား အဖုိးျဖစ္သူ ဗုိလ္မင္းေရာင္၏ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္မႈျဖင့္ ႀကီးျပင္းခဲ့သူ၊ လူထူးလူဆန္း၊ စိတ္တုိတတ္ေသာ ဥပေဒေက်ာင္းသားတဦးျဖစ္သည္ကုိ ေတြ႔ၾကရပါမည္။
သူ၏ တစူးစားႏိုင္မႈ၊ ရုိးသားမႈႏွင့္ တဲ့တုိးေျပာဆုိတတ္မႈတုိ႔ေၾကာင့္ သူ႔အတြက္ မိတ္ေဆြေရာ ရန္သူပါ တိုးပြားေစခဲ့သည္။ ဗမာျပည္သူတုိ႔ လိုခ်င္ေနၾကသည့္ လြတ္လပ္ေရး အလုိဆႏၵကုိ ျဖည့္စြမ္းႏိုင္ရန္အတြက္ လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲမွတပါး အျခား မရွိၿပီဟု သူနားလည္ခဲ့သည္။
ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္သည္ ကိုေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ဂ်ပန္တုိ႔သင္ေပးလုိက္ေသာ စစ္နည္းပရိယာယ္အတတ္ကိုသံုးကာ အဂၤလိပ္တုိ႔ကို ေမာင္းထုတ္ခဲ့ၾကသည္။ ခုတ္ရာတျခား ရွရာတလြဲျဖစ္တတ္သည့္ သဘာ၀အတုိင္း ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေသာ အခါ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္တုိ႔ကို ေတာ္လွန္တုိက္ထုတ္သည့္ ျပင္းထန္ၾကမ္းတမ္းလွေသာ စစ္ပြဲမ်ားတြင္ ၿဗိတိသွ်တပ္ရင္း တပ္ဖြဲ႔မ်ား ႏွင့္ ေပါင္းမိေနၿပီးသားျဖစ္ေနသည္ကို သူ႔ကုိယ္သူ ေတြ႔လာခဲ့ရျပန္ပါသည္။
အသက္ ၃၂ ႏွစ္အရြယ္သုိ႔ေရာက္လာေသာအခါ ကိုေအာင္ဆန္း၌ ႏုိင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္တေယာက္တြင္ ရွိအပ္ေသာ အရည္ အခ်င္းမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ျပင္ဆင္ထားႏုိင္ခဲ့ၿပီး သူ႔ႏုိင္ငံကို ဦးေဆာင္သြားရန္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ယခုတႀကိမ္ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲကား အေပးအယူ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး စားပြဲ၀ုိင္းေပၚတြင္ ျဖစ္ပြားေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

ၿဗိတိသွ်၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အက္တလီႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ ေဒါင္းနင္းလမ္း အမွတ္ ၁၀ တြင္ ေတြ႔ဆံုစဥ္

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလတြင္ နန္းရင္း၀န္ ကလီးမင့္ အက္တလီ (Clement Attlee) ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးရန္ လန္ဒန္သုိ႔ အသြား အိႏၵိယတြင္ ခရီးတေထာက္ ရပ္နားစဥ္ အလြန္ရွင္းလင္းတိက်ေသာ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းက မိန္႔ခြန္းတရပ္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ထုိမိန္႔ခြန္းတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက “ျမန္မာတုိ႔၏ ေတာင္းဆုိခ်က္သည္ လုံး၀ လြတ္လပ္ေရးျဖစ္ၿပီး မည္သည့္ဒုိမီနီယံအဆင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်ဳိးကုိမွ် လက္ခံမည္မဟုတ္” ဟုထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့သည္။
သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတြင္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက “အကယ္၍သာ ဤေတာင္းဆုိခ်က္မ်ားအေပၚ ေက်နပ္ေလာက္ ေအာင္ လုိက္ေလ်ာမႈမရွိပါက ျမန္မာႏုိင္ငံလူထုအေနျဖင့္ ေကာင္းသည္ဆုိးသည္ကို စဥ္းစားေတာ့မည္မဟုတ္ဘဲ အၾကမ္း ဖက္ေတာ္လွန္ေရး သုိ႔မဟုတ္ အၾကမ္းမဖက္ ဆန္႔က်င္ေရး သုိ႔မဟုတ္ နည္းလမ္းႏွစ္မ်ဳိးစလုံးကို အသုံးျပဳတုိက္ပြဲ၀င္သြား မည္” ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေထာက္မ်ားကို ရွင္းလင္းေျပာၾကားခဲ့သည္။
သုိ႔ေသာ္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ သူ၏၀န္ႀကီးအဖြဲ႔ႏွင့္အတူ ၿပဳိင္ဘက္မ်ား၏ လုပ္ႀကံသတ္ ျဖတ္ျခင္းကို ခံလုိက္ရပါေတာ့သည္။ သူ႔၀န္ႀကီးအဖြဲ႔တြင္ အသစ္ျဖစ္ထြန္းလာမည့္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ကို အမွန္တကယ္ ဦးေဆာင္မႈ ေပးႏုိ္င္ေသာ ဗမာႏွင့္ လူမ်ဳိးစုေခါင္းေဆာင္မ်ား ပါ၀င္သည္။ ၁၉၄၀-၄၂ ခုႏွစ္တြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ ဦးေစာက ၎လုပ္ႀကံမႈကို အမိန္႔ေပးေစခုိင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္မ်ား မရွိေတာ့လွ်င္ သူသာဆက္ခံရ မည္ဟု ရုိးရုိးေလးတြက္ထားပုံရပါသည္။
ယေန႔အခ်ိန္အထိ ျမန္မာႏုိင္ငံျပည္တြင္းႏွင့္ ျပည္ပႏုိင္ငံမ်ားတြင္ သက္ရွိထင္ရွား ေနထုိင္လွ်က္ ရွိေနၾကေသးေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၏ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ားက ၎လုပ္ႀကံမႈတြင္ ၿဗိတိသွ်တုိ႔သည္လည္း ဦးေစာႏွင့္အတူ ပူးေပါင္း ႀကံစည္ခဲ့ သည္ဟု ယုံၾကည္ေနၾကဆဲ ျဖစ္သည္။

၁၉၄၈ ဇန္န၀ါရီ ၄ ရက္ လြပ္လပ္ေရးအခမ္းအနားတြင္ ျမန္မာ့အလံလႊင့္ထူစဥ္

၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေပးခဲ့ေသာ “တႏွစ္အတြင္းလြတ္လပ္ေရး ရေစရမည္” ဟူသည့္ ကတိ က၀တ္က သူမရွိေတာ့ေသာ္လည္း ၿပီးျပည့္စုံခဲ့သည္။
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးကို ျပည္တြင္းႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာ သတင္းစာမ်ားက ခ်ီးမြမ္းေရးသားခဲ့ၾကပါသည္။ ေပါမ်ားႂကြယ္၀ သာယာ လွပသည့္ ျပည္ေထာင္စုႏုိင္ငံေတာ္၏ အနာဂတ္ကိုလည္း နယူးေယာက္တုိင္းမ္၊ လာမြန္ေဒး၊ ေဒလီးတယ္လီ ဂရပ္ဖ္ႏွင့္ လန္ဒန္တုိင္မ္း သတင္းစာမ်ားအပါအ၀င္ ကမၻာ့သတင္းစာမ်ားက ေ၀ေ၀ဆာဆာ ေဖာ္က်ဴးေရးသားခဲ့ၾကပါသည္။
လန္ဒန္ေဒးလီးတယ္လီဂရပ္သတင္းစာႀကီးက “ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ၿဗိတိသွ်ဓနသဟာယအဖြဲ႔မွ ပထမဦးဆုံး ထြက္သြားေသာ ႏုိင္ငံျဖစ္ေသာ္လည္း အဖြဲ႔ႀကီးအေနျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အနာဂတ္ကို စာနာေထာက္ထားမႈ အျပည့္ျဖင့္ ကူညီပံ့ပုိး ေစာင္မ ၾကည့္ရႈသြားမည္” ဟုေရးသားခဲ့ပါသည္။

အာဏာသိမ္းစစ္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း၏ ႏိုင္ငံေရးႀကိဳးပမ္းခ်က္မ်ား

နယူးေယာက္တုိင္းမ္ သတင္းစာႀကီးကလည္း “ ၿဗိတိသွ်အင္ပါယာအတြင္းသုိ႔ အတင္းအက်ပ္ သြပ္သြင္းခံခဲ့ရသည့္ အာရွ တုိက္၏ ေနာက္ဆုံး ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံက ၿဗိတိသွ် ဓနသဟာယအဖြဲ႔မွ အရင္ဦးဆုံး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာျဖင့္ ထြက္ခြာသြားၿပီ” ဟူ၍ ႏုိင္ငံေတာ္သစ္ကို အႀကီးအက်ယ္ ခ်ီးမြမ္းေရးသားခဲ့ပါသည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း ျပႆနာမ်ားက ေရွ႔တြင္ေစာင့္ႀကဳိေနခဲ့ပါသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လုပ္ႀကံခံရၿပီး ၿဗိတိသွ်တုိ႔ ထြက္ခြာသြားၿပီးေနာက္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၄ ရက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ တြင္ အသစ္ခန္႔အပ္လုိက္သည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္၏ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုက ေမတၱာရပ္ခံစကား ဆုိခဲ့ေသာ္ျငားလည္း မၿငိမ္မသက္ မႈမ်ား ျဖစ္ပြားလာၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ စတင္ပါေတာ့သည္။ ဦးႏုက “ဒီလုိခမ္းနားႀကီးက်ယ္လွတဲ႔ ေန႔မ်ဳိးမွာ လူမ်ဳိးေရး၊ အဖြဲ႔ အစည္း၊ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပုဂၢဳိလ္ေရး စတာေတြကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး မညီညြတ္မႈ သုိ႔မဟုတ္ သေဘာကြဲလြဲမႈေတြအတြက္ ေနရာ မရွိပါဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္၊ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံသား အားလုံးကို က်ေနာ္တုိ႔ မွီတင္းေနထုိင္ၾကတဲ့ ျပည္ေထာင္စုႀကီး အက်ဳိးအတြက္ ကုိယ္က်ဳိးကို မငဲ့ကြက္ဘဲ စည္းလုံးညီညြတ္ၾကဖုိ႔နဲ႔ အလုပ္အေကၽြး ျပဳၾကဖုိ႔ ဒီေနရာကေန က်ေနာ္ေတာင္းဆုိပါတယ္” ဟု ေမတၱာရပ္ခံစကား ဆုိခဲ့ပါသည္။
ဦးႏု၏ တင္ျပခ်က္ကို ေကာင္းေကာင္း နား၀င္ခဲ့ၾကပုံ မေပၚပါ။ လူမ်ဳိးစုေပါင္းစုံ ပုန္ကန္ထႂကြမႈ မီးေတာက္ႀကီး စတင္ျဖစ္ပြား လာပါေတာ့သည္။
ေလေျပႏွင့္ စကားေျပာတတ္ေသာဦးႏုႏွင့္ သူ၏အစုိးရ၀န္ႀကီးအဖြဲ႔တုိ႔သည္လည္း ႏုိင္ငံတာ၀န္ကို အၾကာႀကီး မထမ္းေဆာင္ လုိက္ရပါ။ သုိ႔ေသာ္ ဦးႏုေခတ္ကို သိမီလုိက္ၾကေသာ ျမန္မာအမ်ားအျပားက ထုိေခတ္က စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖဳိးတုိးတက္မႈႏွင့္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ၏ က်ားတေကာင္ျဖစ္လာႏုိင္ေျခရွိမႈတုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တတမ္းတတ ေျပာဆုိေလ့ရွိၾကပါသည္။
၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ ေနာက္ထပ္ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္၀င္တဦးျဖစ္ေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက ေခ်ာက္ထဲက်ေတာ့မည့္ တုိင္းျပည္ကို ကယ္တယ္ရန္ဟု ေႂကြးေၾကာ္၀င္ေရာက္လာၿပီး ႏုိင္ငံအာဏာကို သိမ္းပုိက္လုိက္ပါေတာ့သည္။ ၾသဇာႀကီး သည့္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏ အာဏာသိမ္းမႈကို လမ္းမေပၚထြက္ ဆႏၵျပမႈအနည္းအပါးမွလြဲ၍ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လက္သင့္ ခံခဲ့ၾကပါသည္။ ထုိေန႔ထုတ္သတင္းစာမ်ားတြင္လည္း အနည္းအက်ဥ္းမွ်သာ ေ၀ဖန္ေရးသားခဲ့ၾကပါသည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း အရွည္ေမွ်ာ္ျမင္ၾကသည့္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားက ေဘးဒုကၡဆုိးမ်ားကို တင္ႀကဳိ ျမင္ခဲ့ၾကၿပီး အက်ယ္ေလာင္ဆုံး ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္သူမ်ား ျဖစ္လာၾကပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းက ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အအံုကို ၿဖဳိခ်လုိက္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားစြာကို ပစ္သတ္ျပျခင္းအားျဖင့္ သူ၏ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကို ကနဦး မွာပင္ ထုတ္ေဖာ္ျပသခဲ့သည္။
လက္တြင္ေသြးစြန္းခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းမွာ ရွိတ္စပီးယား၏ ေလဒီမကၠဘက္ျပဇာတ္မွာကဲ့သို႔ သူ၏ပလႅင္ကို မည္မွ် တန္ေၾကး ေပးရေပးရ ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းရမည့္ ဘ၀သုိ႔ ေရာက္သြားပါေတာ့သည္။

၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီေရး ဆႏၵျပသူမ်ားအား ႏွိမ္နင္းေနေသာ ျမန္မာစစ္တပ္

အသက္ ၉၂ ႏွစ္အရြယ္တြင္ ဦးေန၀င္း ေသဆုံးသြားခဲ့ပါသည္။ သူ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည့္ တိုင္းျပည္ႀကီးသည္ ၂၆ ႏွစ္အၾကာတြင္ အာရွတုိက္စပါးက်ီအျဖစ္မွ အမွားျပယုဂ္တခုအျဖစ္ ယိုယြင္းက်ဆင္းသြားခဲ့ပုံကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႔ႏုိင္ေလာက္ ေအာင္ သူအသက္ရွည္ခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ကမၻာ့ဖြံ႔ၿဖဳိးမႈ အနိမ့္ဆုံး ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံ ျဖစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ အမွန္စင္စစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ အကယ္တင္ခံလုိက္ရျခင္း မဟုတ္မူဘဲ အဖ်က္ဆီးခံလုိက္ရျခင္းသာျဖစ္ၿပီး အၿပိဳအပ်က္မ်ားျဖင့္ ခ်ိနဲ႔ စြာသာ က်န္ရစ္ခဲ့ရပါေတာ့သည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ သူဦးေဆာင္သည့္ ဆုိရွယ္လစ္အစုိးရကို ျပည္သူလူထုက တုိင္းျပည္အႏွံ႔ ဆန္႔က်င္အံုႂကြ ဆႏၵျပခဲ့ၾကၿပီး ေနာက္ ဦးေန၀င္းသည္လည္း ဂုဏ္သိကၡာမဲ့စြာျဖင့္ ႏုတ္ထြက္သြားခဲ့ရပါသည္။ ပလႅင္ထက္မွ မစြန္႔ခြာခင္ ယခုလူသိမ်ား လွေသာ နာမည္ေက်ာ္ နန္းစြန္႔ မိန္႔ခြန္းကို ႁမြက္ၾကားခဲ့ပါေသးသည္။ သူက “တပ္မေတာ္ဆုိတာ ပစ္မယ္ဆုိရင္ မုိးေပၚ ေထာင္ မပစ္ဘူး၊ တည့္တည့္ပဲ ပစ္တယ္” ဟု ေနာက္ဆုံးစကားမိန္႔မွာ ၿခိမ္းေျခာက္သြားခဲ့သည္။ ယင္းသည္ လူထုဆႏၵျပပြဲမ်ားကို အၾကမ္းဖက္ၿဖဳိခြင္းရန္ မီးစိမ္းျပလိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ လမ္းမမ်ားေပၚမွ ဆႏၵျပျပည္သူ ၃,၀၀၀ ေက်ာ္ ပစ္သတ္ ခံခဲ့ၾကရပါသည္။ ျမန္မာျပည္ကား ေနာက္ထပ္တႀကိမ္ လူသတ္ကြင္း ျဖစ္ခဲ့ရျပန္ပါသည္။
တခ်ိန္တည္းတြင္ပင္ က်န္းမာေရးဆုိးရြားလာေသာ မိခင္ျဖစ္သူကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရန္အတြက္ လန္ဒန္မွ ျပန္လာသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ သမီးျဖစ္သူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလည္း မေမ့ႏုိင္ေသာ မိန္႔ခြန္းတစ္ရပ္ ႁမြက္ၾကားခဲ့ပါသည္။ သူမက “ဒီအမ်ဳိးသားေရး အက်ပ္အတည္းဟာ အမွန္ေတာ့ အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး ဒုတိယတုိက္ပြဲလုိ႔ ေျပာရင္ ရႏုိင္ ပါတယ္” ဟု ေျပာခဲ့ပါသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း၏ ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ကို္ ဖယ္ရွားႏုိင္လုိက္ၾကၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ၏ေနာက္လုိက္ စစ္ဗိုလ္မ်ဳိးဆက္မ်ားႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္မွာမူ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးေစာေမာင္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ညြန္႔၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊတုိ႔ အားလုံးသည္ တုိင္းျပည္၏ ကယ္တင္ရွင္မ်ားအျဖစ္ ေပၚထြက္လာခဲ့ၾက ျခင္းမဟုတ္ဘဲ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏လြတ္လပ္ေရးကို ခုိးယူသြားခဲ့ေသာ ၿဗိတိသွ်ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပရင္ဒါဂါတ္စ္၏ သရဲတေစၧမ်ားအျဖစ္ ေပၚထြက္လာၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ယခုအခါ စစ္တပ္အုပ္စု၏ ကုိလုိနီကၽြန္ျပဳျခင္းကို ခံေနရၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ယခုတႀကိမ္ မိမိတုိ႔ႏုိင္ငံကို က်ဴးေက်ာ္ကၽြန္ျပဳၾကသူမွာ ႏုိင္ငံရပ္ျခား တုိင္းတပါးမွမဟုတ္ဘဲ၊ တုိင္းျပည္အႏွံ႔ အျပား ေနရာ လပ္မက်န္ ထုိးေဖာက္၀င္ေရာက္ေနေသာ ျပည္တြင္းမွပင္ ေပါက္ဖြားလာသည့္ စစ္အာဏာရွင္မ်ား ျဖစ္ေနပါသည္။
အကယ္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသာ ယခုအထိအသက္ရွင္ေနဦးမည္ဆုိပါက ကမၻာ့အလယ္တြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ သူ႔ တုိင္းျပည္၏ အေနအထားအဆင့္အတန္းကိုၾကည့္ၿပီး ထိတ္လန္႔တၾကား ျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံနည္းတူ ၿဗိတိသွ် တုိ႔၏ ကုိလိုနီ ျပဳျခင္းခံခဲ့ရေသာ အိႏၵိယ၊ စကၤာပူ၊ မေလးရွားႏုိင္ငံတုိ႔ကို မနာလုိစိတ္ႏွင့္ပင္ ၾကည့္မိေကာင္းၾကည့္မိႏုိင္သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ၁၀ ႏွစ္အၾကာ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္တြင္ ထုိစဥ္က မေလးယားဟုေခၚေသာ မေလးရွားႏုိင္ငံက လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာခဲ့ပါသည္။
၁၉၆၅ ခုႏွစ္တြင္ စကၤာပူႏုိင္ငံကလည္း သီးျခားလြတ္လပ္ေရး ေၾကညာခဲ့သည္။ ယခုမူ ထုိႏွစ္ႏုိင္ငံစလုံးသည္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွ၏ စီးပြားေရးအေတာင့္တင္းဆုံးႏုိင္ငံမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည့္အျပင္ ေတာက္ပေသာ အနာဂတ္ကိုလည္း ပုိင္ဆုိင္ေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ အိႏၵိယႏုိင္ငံသည္လည္း ကမၻာ့အႀကီးဆုံး ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံ ျဖစ္ေနသည့္အျပင္ မဟာအင္အားႀကီးႏုိင္ငံအျဖစ္သုိ႔ တက္လွမ္းလာေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာမူ ဒီမုိကေရစီလည္း ဆိတ္သုဥ္း၊ စီးပြားေရးလည္း ခၽြတ္ျခဳံက်ေနသည့္ အျပင္ တည္ၿငိမ္မႈလည္း ပ်က္ျပားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

ေနျပည္ေတာ္ တပ္မေတာ္ေန႔ အခမ္းအနားတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊကို ေတြ႔ရစဥ္

ယေန႔တြင္ ျမန္မာျပည္သူမ်ားသည္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံသားဟု ဂုဏ္မယူလုိ ၾကေတာ့ပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ဆင္းရဲ မြဲေတမႈ၊ ႏုိင္ငံေရးပဋိပကၡမ်ားႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္တုိ႔သာ လႊမ္းမိုးေနရာ ဤသို႔ မခံယူလိုၾကသည္ကိုလည္း နားလည္ စာနာဖြယ္ ရွိပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတုိ႔ စစ္အစုိးအရကို ျဖဳတ္ခ်ရန္ ႀကဳိးပမ္းေနၾကခ်ိန္တြင္ တခ်ဳိ႕ ႏုိင္ငံကိုစြန္႔ခြာ ထြက္ သြားၾကရပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ကမၻာ့အလယ္တြင္ အပယ္ခံ ႏုိင္ငံျဖစ္ရုံမွ်မက ဒုကၡအေပးဆုံး ကေလးဆိုးႏုိင္ငံတခု အျဖစ္လည္း ကမၻာက ျမင္ေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါသည္။
သူ႔စစ္သေဘၤာမ်ားႏွင့္အတူ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးပရင္ဒါဂါတ္စ္ မႏၱေလးသုိ႔ေရာက္လာကတည္းက ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ လြတ္လပ္ေရး၊ ႂကြယ္၀မႈႏွင့္ အမွီအခုိကင္းမႈတုိ႔ ျငင္းပယ္ခံခဲ့ရၿပီး ျမန္မာျပည္သူမ်ား ဆုံးရႈံးနစ္နာခဲ့ရပါသည္။ ပထမတြင္ ႏုိင္ငံျခားသား က်ဴးေက်ာ္သူမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ျပည္တြင္းမွ စစ္အာဏာရွင္အဆက္ဆက္တုိ႔ေၾကာင့္ ထုိသုိ႔ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။
အႏွစ္ ၆၀ လြန္ေျမာက္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းမွ အစစ္အမွန္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တုိက္ပြဲကား မၿပီးဆုံး ေသးပါ။ စက္တင္ဘာအေရးအခင္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ရွည္ၾကာလွေသာ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲကို ေၾကညာေမာင္းခတ္ လုိက္ျခင္းျဖစ္သည့္အျပင္ ကမၻာ့အသုိင္းအ၀န္းကိုလည္း သူတုိ႔ဆက္လက္တုိက္ပြဲ၀င္သြားၾကမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ႏႈိးေဆာ္သတိ ေပးေနျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။

ေအာင္ေဇာ္ | ဇန္နဝါရီ ၂၆၊ ၂၀၀၈

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလထုတ္ ဧရာဝတီမဂၢဇင္းမွ ေအာင္ေဇာ္ ေရးသားသည့္ Independence Lost ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။